De mislukte fee

De mislukte fee

Er was er 's een moeder-fee.
En had ze kindertje? Ja, twee.
Twee kleine feeënkindertjes
met vleugeltjes als vlindertjes.
Ze waren beiden mooi en slank,
maar 't ene kind was lelieblank,
zoals de feetjes wezen moeten
en 't andere kind zat vol met sproeten.

De moeder was heel erg ontdaan.
Ze waste 't kind met levertraan,
met katjesdauw, met tijgermelk,
ze doopte 't in een bloemenkelk,
maar 't hielp geen steek, o nee, o nee,
het was en bleef een sproetenfee.

M'n dochter, zei de moeder toen,
nu kan ik niets meer aan je doen.
Je bent als fee (zacht uitgedrukt)
volledig en totaal mislukt.

Ga naar de koning Barrebijt
en zag daar: Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een fee met sproeten.

Wellicht neemt koning Barrebijt
je dan in dienst als keukenmeid.
De man heeft altijd wel ideeën
voor min of meer mislukte feeën.

Het feetje ging direct op weg.
Het sliep 's nachts in de rozenheg
en 't prevelde de hele tijd:
O Sire, Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een fee met sproeten.

En toen ze aankwam in de stad
stond ze te trillen als een blad.
De koning opende de deur
en zei: Gedag, waar komt u veur?

En wit van zenuwachtigheid
zei 't feetje: Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een spree met foeten.

Wel, sprak de koning heel beleefd,
ik zie wel dat u voeten heeft,
maar u bent, op mijn oude dag,
de eerste spree ik ooit zag.

Toen heeft hij dadelijk gebeld
en 't hele hof kwam aangesneld.
De koning zei: Dit is een spree.
Iets héél bijzonders. Geef haar thee
en geef haar koek. En geef haar ijs.
Ze blijft hier wonen in 't paleis.

Nu woont het feetje al een tijd
aan 't hof van koning Barrebijt
en niet als keikenmeid, o nee!
Ze is benoemd tot opperspree.

Ze heeft een gouden slaapsalet
en gouden muiltjes voor haar bed.
En alle heren aan het hof
die knielen voor haar in het stof.

Waaruit een ieder weer kan lezen
dat men als fee mislukt kan wezen
maar heel geslaagd kan zijn als spree.
Dit stemt ons dankbaar en tevree.

Uit: Annie M.G. Schmidt: Op visite bij de reus. Amsterdam: Arbeiderspers, 1956.

Being or doing?

Wat ben jij? Een Human being of een Human doing?

Of te wel ben jij iemand die kan 'zijn', of ben je iemand die moet 'doen'?

De psycholoog gaf vandaag dit inzicht bij acceptatie en zingeving. Het engelse woord voor mens is humanbeing, maar we gedragen ons vaak als human doing.



Probeer ook af en toe een gewoon te 'zijn'. Geniet van de mooie natuur, neem lekker de tijd voor jezelf!

Dit is voor mij ook nog een leerpunt. Gewoon te zijn, niks te moeten, nergens een oordeel aan te maken. Wat lijkt het me heerlijk om af en toe eens gewoon te 'zijn' en niet altijd dingen te 'moeten'....

Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw

Wat is sneeuw toch mooi! Het landschap ziet er echt supermooi uit! Ik geniet er (bijna) elk moment van.

Ja bijna, want...afgelopen vrijdag ben ik maar liefst 5 uren onderweg geweest naar huis! En dat voor een stukje wat je normaal in 40 minuten rijdt.
Het was een heel avontuur, maar liever niet nog een keer deze winter, één keer was genoeg.

Dit was de oprit van de snelweg in Zeist:


Je ziet de auto's staan als je goed kijkt. Dit was het begin van een 26 kilometer lange file. We hebben gemiddeld 8 kilometer per uur gereden. Het stukje van Zeist naar Hilversum duurde al vier lange uren. Want lang waren ze. Gelukkig had ik een hele gezellige taxichauffeuse. (Of hoe je dat ook schrijft..)

Uiteindelijk was ik dus om 19:30 uur thuis! Helemaal gesloopt en was ook blij dat ik kon eten. Daarna ben ik heerlijk in bad geweest want dat was het enige waar ik nog zin in had naast slapen.

Zondag had ik al zo'n vermoeden dat de taxi weer heel laat zou komen. Maar het werd nog leuker: ze belden op om te zeggen dat ze niet zouden rijden omdat ze de veiligheid niet konden waarborgen! Dus toen kon ik niet naar Zeist.
Ik baalde eventjes flink. Alles was ingepakt en ik was er eigenlijk ook wel klaar voor. Ik zie toch uit naar Zeist elke week, hoe zwaar het hier ook is.
Thuis heb ik nog heel veel moeite met rusten en met naar mijn eigen lichaam luisteren. Veel meer moeite als in Zeist. Daarom is het ook lekker om hier te zijn. Hier mag ik (van mezelf en anderen) 'ziek' zijn. Thuis mag ik dat nog minder van mezelf omdat lange tijd niet gezien is wat er werkelijk aan de hand was en ik dus altijd maar 'gewoon' doorgegaan ben. Dus ook thuis moet er nog een hoop veranderen in mijn gedrag wil ik daar ook meer aan mijn rust toe komen.

Vanmorgen ben ik dan met de taxi gebracht naar Zeist. Gek hoor op maandag ochtend..Maar ik was niet de enige, en nog steeds zijn een aantal cliënten niet aangekomen. Ben benieuwd of iedereen wel komt deze week of dat er een paar besluiten helemaal thuis te blijven deze week. Wat ik vooral hoop is dat ik donderdag avond makkelijker naar huis kan als afgelopen vrijdag...

Ik wil jullie nog even laten zien wat het verschil in sneeuwhoogte is tussen vrijdag en vandaag want dat was goed te zien in de binnentuin:

Vrijdag:


Vandaag:


Is het niet mooi?! Ik vind het supermooi! Het lijken net kussentjes, alleen een beetje te koud om op te zitten :P.

Vanmiddag heb ik maar één therapie gehad en ik heb de kunstzinnige therapie van vanmorgen gemist omdat ik toen onderweg was hierheen.
Het was een goede oefening voor mij want ik wil eigenlijk niks missen. Nu had ik geen keus maar het voelde toch niet fijn. Nu zit ik me te bedenken dat ik misschien wel niks gemist heb, want volgens mij was niemand van de groep er vanmorgen, dus is het helemaal niet doorgegaan. En individuele kunstzinnige therapie gaat me nog eventjes te ver, vind het in de groep al wel heftig genoeg eigenlijk.

Dit was wel weer eventjes genoeg voor vanavond. Misschien verderop in de week weer een bericht van mij!

Druk weekend en weer een nieuwe week

Afgelopen zaterdag was ik jarig. Ik mag nu dan ook écht zeggen dat ik 25 ben!! Wat een leeftijd hè! Ze noemen me hier nu een 'kwartje'.

Ik heb me echt heel jarig gevoeld. Veel berichtjes op hyves, facebook, een ecard en een aantal smsjes. Echt superleuk!

Vrijdagavond heb ik met een paar vrienden mijn verjaardag gevierd en zaterdag met wat familie en kennissen. Heel gezellig allemaal en ik ben erg verwend.

En nu is het alweer maandag. Gisteravond had ik een zeer vermoeiende taxirit. We moesten langs Huizen, Baarn en Hilversum om nog 3 oude vrouwtjes op te halen van boven de 80 die ook met de taxi mee moesten. Pff wat was ik kapot toen ik thuiskwam. Toch maar eens de zorgverzekering bellen vandaag want dit is echt niet te doen. In plaats van ontspanning geeft dit alleen maar meer spanning. En in plaats van met meer energie aan te komen in Zeist heb ik minder energie. Al met al schiet het dus zijn doel voorbij. Dus deze dame gaat even voor zichzelf opkomen vandaag door de zorgverzekering te bellen en te vragen of het allemaal wel klopt zo op deze manier ...

Het belooft weer een drukke en indrukwekkende week te worden. Ik ben erg benieuwd wat er nu allemaal weer op mijn pad komt. Ik ben nog erg moe van het weekend dus vandaag en morgen word het ook vooral uitrusten om de laatste drie drukke dagen van de week weer goed door te komen.

Mijn boek 'Manna' is ook binnengekomen dit weekend dus nu heb ik weer elke avond tijd met mijn hemelse Vader. Gisteravond was dat ook meteen weer heel fijn. Ga toch met een stuk meer rust slapen als ik eerst even bij Hem ben geweest.

Ik wil jullie oproepen om te bidden voor de familie Zeldenrust. Ze hebben het op dit moment heel erg zwaar. Ze ervaren echt geestelijke strijd. Bid je mee?

Jullie zullen wel zien in hoeverre ik deze week blog, het hangt af van mijn energielevel en wat er allemaal gebeurd.

Stilte

Het is wat stil op mijn blog. Er gebeurd veel met mij en ben daarom ook erg met mezelf bezig op dit moment.

In mijn hoofd is het tegelijk stil en ook aan het stormen. Het stormt zo hard dat ik het niet meer hoor..Maar mijn lichaam heeft dat maar al te goed door. Constante spanningen en andere lichamelijke reacties als duizeligheid en slappe benen komen dan ook vaak voor deze week. En dat vind ik kortgezegd: BALEN!

Waarom doet mijn lichaam niet wat ik wil?! Gister tijdens de therapie ben ik de hele tijd duizelig geweest en ik wilde het niet. Wat doe je dan? Juist! Dan negeer je het... En wat gebeurd er als je het negeert? Juist! Dan komt het er nog meer uit!
Aan het eind van de therapie deden we de 'bodyscan'. Kortom met aandacht voelen hoe je erbij zit. Nou ik zat er dus slecht bij. En dat merkte ik ook. Ik kon alleen nog maar huilen. Huilen van boosheid, verdriet, frustratie, echt alles tegelijk.

Dan kom je op de groep en zijn daar allemaal lieve, meelevende mensen. Die vragen of het gaat. Nou bij elke persoon die het vroeg begon ik weer te huilen. En weet je? Dat is heel erg vermoeiend!

Ik ben super gezegend met een medechristen op de groep. Gisteravond hebben we samen een korte bijbelstudie gedaan, gepraat en gebeden. Geweldig was het. Echt superfijn. We hebben het ook gehad over knuffelen. Ik deel vaak knuffels uit..zij ook. Maar we zouden ze ook zo graag eens ontvangen. Natuurlijk ontvangen we wel eens knuffels en dat is dan zo fijn. Maar het is ook de vraag of je het kúnt ontvangen. Als je het niet gewend bent is het soms heel lastig om een knuffel te ontvangen. Of als je een vrij negatief zelbeeld hebt om een compliment van iemand te geloven.


Ik heb vannacht ook voor het eerst weer een goede en rustige nacht gehad. Misschien toch elke avond even bij de Vader op schoot kruipen voor ik ga slapen??

Thuis deed ik dat elke avond, maar hier is het iets wat er snel bij inschiet omdat ik te moe ben. Ook heb ik niet echt een bijbels dagboekje meegenomen wat het ook lastiger maakt. Als het goed is ligt er van het weekend eentje thuis op me te wachten! Dus volgende week ga ik weer met frisse moed beginnen.


Vandaag had ik PMT en daar vroeg ze hoe het ging.
Ik: Nou ja..ik ben wel moe...ennuh...wel gespannen....
Therapeut: weet je hoe dat komt?
Ik:Neuh geen idee...
Therapeut: Sinds wanneer heb je er last van?
Ik: Nou uhm..sinds gister eind van de middag...
Therapeut: Wat is er toen gebeurd dan?
Ik: Nou ik was toen bij therapie en toen voelde ik me heel duizelig (en toen kwam het hele verhaal wat hierboven ook staat).
Therapeut: Dus wat ga je straks doen??
Ik: Een contactmomentje aanvragen met de verpleging.
Therapeut: Juist!

Dus dat heb ik net gedaan. Een contact momentje aangevraagd. Eigenlijk wil ik niet omdat ik niet terug wil bij de emotie en het gevoel van gisteravond. Maar aan de andere kant laat mijn lichaam weten dat het er nog wel degelijk is. Maar dat ik het weer heel kundig heb weggestopt. Dus er zit niks anders op, ik heb straks een contactmomentje!

Ik vind het trouwens elke keer weer superleuk om te horen dat mensen mijn blog lezen. Ik hoop dat jullie er zelf ook wat van opsteken. En ik zal proberen er niet teveel een 'zeur-blog' van te maken.

Mijn vrije tijd gaat bijna weer in. Nog even eten van 17:30 - 18:00 uur en dan is het vrije tijd. Nog geen idee wat ik in die tijd ga doen, maar er komt vast iets op mijn pad om te gaan doen. Fijne avond allemaal!

En weer een nieuwe week

Het weekend was goed. Ik heb geshopt met mn moeder, en zo in een sneeuwbui terecht gekomen in de stad. 'S middags daarom maar weer terug naar de stad om snowboots te halen. Het zijn uiteindelijk een soort uggs geworden, maar ze zijn heerlijk warm en de sneeuw komt er niet doorheen!

Zondag zijn we nog naar oma geweest. Het was een heel kort bezoekje, maar heel fijn om oma even te zien. Ze heeft een mooi plekje daar, en volgens mij is ze ook weer een stuk gelukkiger nu ze weer de hele dag mensen om haar heen heeft. Ze heeft wel al 'haar' stoel in de huiskamer bepaald, en dat zorgt wel eens voor problemen als er iemand anders op zit. Want waar moet zij dan zitten...Ze heeft een eigen kamertje met een bed, kast en tafeltje met stoel. Een kleine woon/slaapkamer dus eigenlijk. Ze is weer begonnen met breien, wat ze jaren niet gedaan heeft. Al met al denk ik dat ze daar goed zit.


Gisteren had ik een hele rustige dag. Ik heb me de hele dag heel moe gevoeld terwijl ik (bijna) niks gedaan heb. Ik kan hier nog steeds niet echt mijn rust vinden. Zoals ze hier dan zeggen: ik ben nog niet geland. Maar dat landen dat komt. Dat mag een tijdje duren, ik ben er tenslotte ook nog maar voor mijn derde week nu. Maar voor mij mag het nu wel snel gebeuren, want ik ben wel toe aan wat rust in mijn hoofd en lichaam...Willen jullie bidden dat ik mijn rust mag vinden. En dat ik ook mag zien op welke manier ik mijn rust kan vinden?

Gisteravond heb ik samen met M. en D. de kerstboom opgezet in de huiskamer. Foto's volgen nog. Het was wel heel leuk om te doen. En langzaam maar zeker komt ook de kerstsfeer hier in de kliniek.

Vandaag heb ik weer een rustige dag. Vannacht heb ik niet echt goed geslapen. Onder andere door één of andere lolbroek die midden in de nacht vuurwerk af ging steken vlak bij de kliniek. (Bijna) iedereen was er wakker van geworden! En ik dus ook. Daarna nog een tijd wakker gelegen en toen eventjes in slaap gevallen, om vervolgens weer wakker te worden. En dan om half twee weer in slaap te vallen. Geloof mij, dan is half acht de wekker toch best vroeg! Maar heb mezelf bij elkaar geraapt en ben opgestaan om te ontbijten en naar de dagopening te gaan.

Bij dagopening vertellen we aan elkaar hoe we ons voelen. Wat we die dag te doen hebben en of we het gaan redden ja of nee. En zo niet, wat we dan laten vallen.

Straks heb ik nog fysio. Ben benieuwd wat deze keer weer brengen gaat.
Verder heb ik niks vandaag. Behalve de vaste koffie/thee en eetmomenten. O ja, moet nog wel ergens een keer koffie en thee zetten vandaag!

Fijne dag allemaal!

Weekend

Pff daar was ik wel even aan toe. Ik heb de afgelopen dagen een paar hele slechte dagen gehad....
Ontzettend moe en zelfs zo moe dat mijn benen me af en toe eigenlijk niet meer wilden dragen, en dat maakte me wel een beetje bang. Hoe moet dat de komende weken...
Het waren eigenlijk zowel psychisch als lichamelijk een paar baaldagen. Mijn lichaam vond ook dat ik het maar even uit moest zoeken met mijn door rennen. Een duidelijk signaal zullen we maar zeggen.

Verder ben ik veel bezig geweest met de situatie van oma. Maar gelukkig zie ik haar morgen (als het niet nog meer gaat sneeuwen tenminste)

Vanavond zijn we met z'n viertjes uit eten geweest bij Musica in Almere Muziekwijk. Erg lekker eten daar. En wat was ik blij dat er maar weinig mensen waren! Nu was het voor mij tenminste ook leuk uit eten gaan. Als het heel druk is, is het mij al gauw té druk en dan is uit eten gaan geen pretje meer.

Eens kijken of mijn 'rust-doel' dit weekend meer tot uiting komt. Of dat het dit weekend weer moeilijk word. Eerste prioriteit voor mij is dit weekend mijn lieve oma! Wat hou ik van mijn omaatje!


Oma, mama en ik

Stress

Rust???

Misschien was dit niet helemaal de juiste week om uit te rusten...

Maandag werden we gebeld dat oma per vandaag naar een verpleeghuis gaat. Ze stond op de wachtlijst en nu is er plek. Heel vervelend om hier in Altrecht te zijn en dan te horen dat je oma binnen deze week al gaat verhuizen...

Rust is ver te zoeken, spanning is een beter woord voor mijn gemoedstoestand. En spanning is vermoeiend... Hopelijk gaat het na vandaag beter als oma verhuisd is.
Zaterdag ga ik even bij haar kijken om te zien waar ze woont en hoe ze het heeft. Voor mijn eigen rust en duidelijkheid. Hopelijk brengt dat mij dan ook rust.

Gisteravond heb ik nog even samen met haar gebeden over de telefoon en dat gaf me wel wat rust. Oma vertrouwd op God, en ik doe dat ook. Zoals ik gister tegen haar zei betekent dat niet dat je dan meteen helemaal geen angst meer hebt maar dat je wel weet waar je met je angst naartoe kunt. Je hebt toch een bepaalde rust omdat je weet dat Hij weet waar oma terecht komt en Hij weet ook wat oma daar nodig heeft.
Het is dus een mengeling van rust en onrust.

Vandaag heb ik weer een hele drukke dag. Nu had ik eigenlijk cliëntvergadering maar om voor mezelf nog een beetje tot rust te kunnen komen ben ik daar nu niet bij. Straks nog een EVV gesprek. Dat is een gesprek met mijn eerst verantwoordelijk verpleegkundige. Het is het eerste gesprek met mijn nieuwe EVV'er dus ben benieuwd.

Vanmiddag nog AZ (acceptatie en zingeving), ben benieuwd waar dat deze week over gaat. Vorige week ging het over zelfcompassie. Tevreden zijn met jezelf en met de situatie met jezelf hoe die is. Hier geen oordeel aan te vestigen maar het er gewoon eens laten zijn....Lastig!

Jesus, Hold Me Now - Casting Crowns

Sneeuw!

Ja ja ook hier in Zeist heeft het gesneeuwd! Dit is nu mijn geweldige uitzicht vanuit mijn raam:



Mooi uitzicht he?!

Vanochtend had ik een stressvolle ochtend. Ik had systeemgesprek. Dat is een gesprek met in mijn geval mijn ouders erbij en soms mijn broer ook. Ik ben daar altijd toch wel (onbewust) zenuwachtig voor. Het was weer een goed gesprek, er zijn weer goede dingen besproken.

Mijn ouders hadden nog wat spulletjes meegenomen van thuis. Een stoel, kleed, badkamerkleedje en badkamerkastje. Dus ik heb ook mijn kamertje nog even lekker opgevrolijkt. Nu nog een poster voor op mijn grote gele badkamerdeur! Maar daar ga ik nog even rustig naar op zoek.

Voor nu moet ik even stoppen want ik heb corvee ik mag koffie en thee zetten. Tot later!

Nieuwe week

Ik heb het best druk gehad dit weekend en was het ook wel wat gek omdat mijn ouders terug kwamen van Egypte op een onmogelijke tijd. Ze zijn uiteindelijk om 1:45 geland. Gelukkig hoefden we ze niet meer op te halen want ze hadden andere mensen uit Almere ontmoet en met hen konden ze mee terug rijden.
Maar ja ...ik kon dus niet slapen. Ik heb gewacht tot ze thuis waren om 3:00 uur. En dat breekt toch best wel op merk ik nu.
Ze hadden dus ook geen winterjassen bij zich en als je van 32 graden naar -4 graden gaat is dat toch wel een heeeeel groot verschil. Ze hadden het dan ook flink koud toen ze thuiskwamen. De verwarming was gelukkig nog aan dus dat was dan weer fijn. Na nog even kort bij te hebben gepraat ben ik naar bed gegaan om 3:30 uur om de volgende dag om 11:00 uur weer wakker te worden. Toch nog een aantal uur geslapen.

Zaterdag en zondag heb ik nog een paar aankopen gedaan voor hier in Zeist. Mijn ouders komen namelijk morgen voor een systeemgesprek en kunnen dan mooi wat grote spullen meenemen in de auto. Daarna komen ze pas weer vier weken later waarschijnlijk dus het 'moest' nu.

Zondag een goede dienst gehad in de kerk met Paul Wolters. We hoeven niet elke keer te strijden en te streven om de volgende ronde te halen en winnaars te worden. We zijn al meer dan overwinnaars door Hem die ons heeft liefgehad! Daarna nog naar de stad geweest dus en gedouched. Rusten kwam er weer niet van en dat was nog wel mijn doel voor dit weekend. Volgend weekend maar weer een herkansing...

Om 18:15 stond de taxi alweer voor de deur. De chauffeur wist het gaspedaal goed te vinden en ik was dan ook zo in Hilversum om een medepassagier af te zetten en al om 19:04 in Zeist! En dat terwijl ik vanaf 19:00 uur naar binnen mag. Hij had dus echt niet harder moeten rijden want dan had ik voor een dichte deur gestaan. De taxichauffeur kon wel aardig zingen. Hij had hard 100% NL aan staan en bleef maar meezingen, zelfs tussen het praten door ...



En nu is dus de nieuwe week begonnen. Doel voor deze week ...RUST! Tussen de therapieën door dan. Vandaag heb ik alleen een therapie van 16:00 - 16:30 dus heb veel tijd om te rusten. Ik ga dalijk eerst stille tijd houden (de rest van de groep heeft meditatie) en daarna zie ik wel hoe ik het rusten doorkom. Want rusten ...dat vind ik moeilijk!

Iemand nog zin om op bezoek te komen deze week? Ik mag elke avond tussen 18:00 en 22:00 uur bezoek ontvangen.

Weekend!

Zo, ik ben weer thuis. 14:15 uur vanmiddag was ik thuis met de taxi, en was ik moe .....zoooo moe. Heb eerst twee uurtjes geslapen en toen was ik er weer :).

Vandaag was de dag zeker niet minder heftig als de afgelopen dagen! Vandaag had ik kunstzinnige therapie. Ik ben met alle therapieën in de groep gekomen van degene die weg gegaan is. Zij was dus al een tijdje in de groep waar ik nu in kwam.
De drie anderen waren al een paar weken bezig een landschap te maken met hun eigen 'berg' er in. Het landschap was nagenoeg af. Toch kreeg ik de opdracht om mijn 'plek in te nemen'. Dit was echt heel moeilijk! Ik voelde me echt een indringer in hun landschap en was bang dat ik dingen deed die zij niet goed zouden vinden.
Ik heb het wel gedaan en dat bracht veel naar boven. Wederom veeeeel verdriet. Waar komt dat deze week toch allemaal vandaan? En ... wat beloofd dat voor de komende weken?

Na de kunstzinnige therapie zat ik erg onrustig aan tafel, maar ik was niet de enige. Eigenlijk was iedereen wel een beetje onrustig want het was bijna tijd om naar huis te gaan! De taxi's kwamen al aanrijden, en ja hoor mijn taxi zat er ook tussen! Hij was zelfs te vroeg.

Na een ritje via Bussum om een andere taxi-passagier op te halen ben ik naar Almere gebracht. Het was echt wel even lekker nu om thuis te komen na zo'n emotionele week. Gewoon even te rusten zonder dat er daarna weer iets nieuws aan zat te komen van therapie.

Vanavond ben ik gezellig even bij Martine en Herman geweest en nu zitten we hier in dubio of we (mijn broer en ik) vannacht mijn ouders nog van schiphol zullen halen of niet. We moeten dan om 1:00 uur van huis. We vinden het leuk om te doen. Leuk om ze te verrassen. Maar aan de andere kant is het eigenlijk een onmogelijke tijd....
Morgen meer over of we ze inderdaad op zijn gaan halen!

In ieder geval heb ik nu weekend. Tijd voor de was en tijd om nog voor wat dingetjes te zorgen om mee te nemen. Ik heb vanavond een kleed gekocht voor in mijn kamer en een kleedje voor in de badkamer in Zeist. Ik wil nog een klein badkamerkastje en ook mijn tweede stoel gaat mee zodat er twee mensen lekker kunnen zitten als ik bezoek heb. Maar eerst .... weekend!

En weer een nieuwe dag in de "Boom". We noemen het hier met z'n allen nog de Boom omdat het voorheen Eikenboom heette en dat is toch wel wat leuker als psychosomatiek.

Een heftig dagje vandaag...vooral een druk dagje denk ik eigenlijk.

Vandaag is mijn taxivervoer geregeld. Ik wordt dus morgen voor het eerst opgehaald met een taxi en zo thuisgebracht. Wat een luxe he! Ik ben benieuwd of ik een aardige chauffeur heb en een fijne taxi.

De meeste mensen die hier zitten (inclusief ikzelf) hebben moeite met de balans tussen klachten en activiteit. Het liefst zouden we altijd alles doen wat maar op ons pad komt, ook al hebben we heel veel klachten. We leren hier om balans te vinden hiertussen. Weinig klachten dan kun je iets meer doen, en heb je dan veel klachten dan kun je minder. Dit zal afwisselen. Als je een tijd meer doet, dan komt daarna een tijd dat je minder kunt. Een tijd van activiteit moet afgewisseld worden met een tijd van rust.

En die rust .. die is bij mij ver te zoeken. Ik ben erg onrustig. In mijn hoofd vooral. Door heel onrustig in mijn hoofd te zijn merk ik de signalen van mijn lichaam nog niet zo op en dat maakt dat ik vaker duizelig geweest ben. Dat is denk ik het uiterste signaal van mijn lichaam op dit moment om te zeggen dat ik te ver gegaan ben. En zelfs dan....neem ik nog geen rust.
Ik heb alweer twee nachten niet zo goed geslapen, lang wakker gelegen en heel onrustig geweest. Ook overdag kan ik slecht mijn rust vinden. Willen jullie hiervoor bidden? De rust is hier zo belangrijk want er komt zo veel op me af.

Verdriet?
Bij PMT deden we eigenlijk een hele 'simpele' oefening. We gingen alle drie in een driehoek in de gymzaal staan. Elke keer gingen we een stapje dichter naar elkaar toe en kijken hoe dat dan voelde en hoe dicht je naar de ander wil lopen.
De eerste keer ging dit eigenlijk gewoon goed, wel een beetje onrust in mijn lijf maar verder niks aan de hand.
De tweede keer ging ik van de andere kant af lopen. Zoals meer van jullie weten kan ik niet goed naar links draaien met mijn hoofd en heb daarom eigenlijk links genegeerd al die jaren. Nu kwam ik dus zo aanlopen dat er duidelijk iemand links van mij kwam. Er overviel mij toen een enorme onrust en die zorgde ervoor dat er een golf verdriet naar boven kwam.
Toen de therapeut na afloop vroeg waar het verdriet vandaan kwam wist ik daar geen antwoord op, en eigenlijk weet ik dat nog steeds niet.

Mijn eten van vandaag valt weer mee. Preistamppot met een gehaktbal! Dus dat gaat helemaal goedkomen.

Vanavond ga ik maar eens proberen tot rust te komen op één of andere manier. Misschien weer even piano spelen of gitaar. En ik denk ook wel dat ik ga proberen een medecliënt of eventueel bezoek te vinden die samen met mij een spelletje Skip Bo of Boonanza willen doen. Even afleiding voor het slapen, misschien helpt dat.

Groetjes!

Alweer dag 3!

Gisteren is de tijd toch heel snel gegaan, het viel me alles mee. Nou heeft het bezoek aan de Action en de actie 'schoencadeau' me wel heel wat tijd gekost gisteren, dus dat was een mooi tijdverdrijf!

Ik heb gister ook mijn koffer echt uitgepakt en alles in de kast gelegd. Ik ben langzaam aan het 'landen' zoals ze dat hier noemen. Binnen de groep ben ik ook al aardig geland, ik heb weer leuke contacten en het is een leuke en gezellige groep. Echt een zegening om in zo'n groep te zitten!

Vandaag had ik een drukke dag.

Vanmorgen had ik eerst dagopening. Met dagopening zit je met de helft van de cliënten bij elkaar en heb je het over hoe het met je gaat. Heb je de afgelopen nacht goed geslapen? Zijn nu dingen waar je mee zit? Welke therapieën heb je vandaag? Zie je dat zitten? Enz. Dit heb ik op dinsdag, woensdag en donderdagochtend.

Daarna had ik leefgroep. Leefgroep is met de hele groep en gaat eigenlijk over wat er 'leeft in de groep'. Vandaag was het onderwerp: zwart/wit, licht/donker, goed/fout. We zien vaak wel het helemaal witte of helemaal zwarte maar van het grijze gebied zijn we ons vaak niet bewust. Er zit ook een grijs gebied tussen.
Andere onderwerpen zijn bijvoorbeeld: successen, afscheid nemen van de groep, omgaan met irritaties in de groep, enz. Het kan heel veel verschillende onderwerpen zijn. De ene keer komt het onderwerp uit de verpleging en de andere keer brengt de groep iets in.

Vanmiddag had ik nog AZ (Acceptatie en zingeving). Acceptatie gaat over het accepteren van hoe je nu bent, met al zijn gevoelens en belevingen erbij. Het is dus niet zo dat acceptatie betekent dat er geen verdriet of boosheid is, maar dat je dat accepteert en dat het er ook mág zijn.
Zingeving is: hoe kan ik mijn leven zin geven met de klachten die ik heb. Veel mensen halen hun zingeving uit hun werk. Wat als je niet meer kunt werken? Waar kun je dan je zingeving uithalen?
Gelukkig heb ik altijd mijn grootste zingeving. Dat is God. Ik weet dat mijn leven zin heeft ook al voelt dat soms niet zo.

Vanavond had ik geluk op mijn bord lag Bami met Saté! Na een dag postelein en een dag spruitjes was dit een welkome verrassing! Nog 1,5 week dan krijg ik mijn 'eigen' bestelde eten, nu is het nog A menu (dus alle eerste keuzes op het blad). Ben benieuwd wat er morgen op mijn menu staat ...

Nu is het weer avond en zit ik dit te typen. Ik heb net even piano gespeeld, wie weet ben ik wel een ervaren pianiste als ik hier uit kom! Heerlijk om even muziek te maken en je zinnen te verzetten.

Het is al bijna weer tijd voor de koffie en thee, daarna nog even gitaar spelen en dan is het ook alweer bijna tijd om naar bed te gaan. Morgen weer een drukke en denk ik ook indrukwekkende dag!

Sinterklaas kapoentje gooi wat in mn schoentje ...

Gisteravond heb ik voor Zwarte piet gespeeld! Dit is het resultaat...



Eén van de cliënten had zelfs haar waakhond erbij gezet zodat de andere cliënten haar cadeautje niet zouden pakken!


Vandaag allemaal blije mensen. Dus ik zou willen zeggen dat de actie schoencadeau geslaagd is!

Adres

Voor de mensen die het willen weten, mijn adres in Zeist:

Eline Terpstra
Altrecht Psychosomatiek
Oude Arnhemseweg 260
3705 BK Zeist

Alweer de tweede dag

Hoi allemaal,

Daar ben ik weer. Vandaag is alweer mijn tweede échte dag. (Zondag tel ik niet mee omdat dat alleen maar binnenkomen was).

Gister was inderdaad een zware dag. Vooral de ochtend was zwaar. Ik had PMT en daar hadden we het over schuldgevoel maar ook over ouders die met de beste bedoelingen de plank misgeslagen hadden. Dat kwam wel eventjes heel dichtbij. PMT is sowieso vaak heel confronterend en dat doet vaak pijn, maar het is ook heel goed want door die confrontatie vinden ook gedragsveranderingen plaats.

Uitspraak van een cliënt over de PMT'er: R. heeft altijd gelijk, als je denk dat ze geen gelijk heeft heeft ze ook gelijk, en als ze geen gelijk heeft, heeft ze toch gelijk.

Vaak vraag ik me af of ik het niet allemaal zelf in de hand heb dat ik me zo voel. Dan denk ik, doe maar gewoon wat je moet doen en zeur niet dat het niet gaat. Maar dat is nou juist het probleem: dat gaat niet! Maar toch hoef ik me hier niet schuldig over te voelen want het is net als Nederlands leren als je in Nederland geboren bent: het gaat vanzelf. Bepaald gedrag leer je ook aan door situaties die je meemaakt en dat gaat ook vanzelf daar kies je meestal niet bewust voor. Het is dan ook een hele taak om nieuw gedrag aan te leren.
Ik mag ook niet in één keer mijn overlevingsstrategie overboord gooien want dat zou ook niet goed zijn...waarom eigenlijk niet, vraag ik me nu af. Dat ga ik nog uitzoeken en volgt nog!

Oh ... ik moet eten. Ik blog straks nog wel eventjes verder.

Daar was ik weer.

Gisteravond had ik al mijn eerste bezoek! Het was erg fijn want de eerste avond is toch best raar. Ik verveelde me en besloot een smsje te sturen. Toen kwam diegene meteen langs! Wat fijn toch.

Vandaag heb ik een heeeeeele saaaaaie dag. Ik heb geen therapieën. Ik had alleen dagopening vanmorgen tot kwart over negen en dat was het. Gelukkig vroeg een medecliënt of ik mee wilde naar De Bilt naar de Action. Dat wilde ik wel, dan was ik er ook even uit.

Het is nu rusttijd dus ik ga straks toch maar even slapen en daarna ga ik eens kijken wat ik ga doen. Ik heb bij de Action 16 cadeautjes gekocht voor alle cliënten één. Ik speel vanavond voor 'zwarte piet' en leg bij iedereen iets in zijn of haar schoen. Gewoon omdat ik daar zin in heb!

Ik zit hier met twee jehova's getuigen en één katholieke cliënt zover ik nu weet. Wel bijzonder zo deze samenstelling. Vooral met J. heb ik leuke gesprekken. We hebben toch wel veel overeenkomsten en dat valt me op, ik dacht dat er heel veel verschillen waren.

Oké tijd om te rusten! Tot later!

Eerste nacht

Heey allemaal,

Toen ik gisteravond aankwam was er behalve de verpleging nog niemand. Het was hier dus erg stil. Samen met Martine mijn hele kamer ingericht, stoeltje erin, eigen lamp mee. Eigen dekbedje en het was weer klaar. Mijn koffer heb ik nog niet uitgepakt dat komt vandaag wel ergens.

Vannacht was dan weer mijn eerste nachtje in Zeist. Helaas was het goede slapen van vorige keer niet blijven hangen. Ik moest toch weer erg wennen aan alle geluiden en aan het andere bed dus ben vaak wakker geweest vannacht.

Vanmorgen heb ik doelenbespreking gehad. Daar vertel je wat je deze week wil gaan doen/leren. Mijn doel is heel praktisch: uitzoeken wie mijn therapeuten zijn en in welke groepen ik zit, want dat zoeken ze hier niet voor je uit dat moet je zelf doen...

Vandaag heb ik meteen mijn zwaarste dag. Ik heb PMT (psychomotore therapie) en SOS (sport, ontspanning en spel). Dat zijn (naast kunstzinnige therapie) de zwaartste therapieën voor mij. Maar dan heb ik de zwaarste dingen voorlopig weer gehad!

Vanavond of morgen meer ...

Het is zover!

Het is zover, vandaag gaan mijn 6 maanden in Zeist beginnen! Zes maanden! Dat is tot eind mei 2011....wat klinkt dat lang. Maar de tijd vliegt vast want dat doet hij tenslotte altijd.

Toen ik vanmorgen wakker werd was ik al heen zenuwachtig. Ik heb het nog een tijdje weg kunnen houden maar nu kwam het toch echt te dicht bij om het te kunnen negeren.

Vanmorgen in de kerk werd er aardig wat aandacht aan besteedt en toen ik hoorde dat ik de bloemen mee naar huis mocht nemen begon ik te huilen. De spanning werd me allemaal teveel. Maar het geeft niet, ik mag daar huilen en er werd goed mee om gegaan.

Zowel voor als na de dienst heel vaak bemoedigd door mensen. Wat fijn om bij zo'n gemeente te horen! Om 12:15 wist ik mezelf dan toch naar huis te sturen en daar wachtte nog een hele leuke klus ....

Juist. Tas inpakken!



Maar...het is gelukt! Volgens mij zit alles er in. Het lijkt wel een volksverhuizing maar het is dan ook voor 6 maanden. In het weekend kom ik wel thuis maar wil dan zo min mogelijk mee hoeven nemen omdat ik dan met de taxi heen en weer ga en maar weinig mee mag nemen.

Nu ben ik klaar met inpakken en klaar om te gaan. Ik vind het super spannend en zie op tegen de dingen die gaan gebeuren. Maar zie er ook naar uit. Want er gaan ook veranderingen plaatsvinden waardoor mijn leventje weer (een stuk) makkelijker gaat worden. Het is dus een heel dubbel gevoel.

Mijn ouders zitten in Egypte dus Martine brengt mij weg. Ik had 5!! mensen die mij weg wilden brengen, maar één auto is toch echt genoeg ;). Bedankt allemaal!

Het is nu tijd om nog even te relaxen. Nog 3 uurtjes en dan ga ik weg!

Visje

Zondag naar Zeist!!

Oef .... gister werd ik gebeld. Dat er iemand onverwachts weg is gegaan in Zeist dus dat er per DIRECT een plaats voor mij vrij is.
Dat overviel wel even omdat ik rekening hield met 7 december en eigenlijk ook nog wel met 21 december. En NU is er al een plekje vrij!

Het liefst wilden ze dat ik vandaag al kwam maar dat vond ik wel een beetje heel erg snel! Dus in overleg besloten om dan zondag te gaan. Aan het begin van een nieuwe week.

Ik zie uit naar verandering want daar ben ik aan toe. Maar ik zie erg op tegen wat er allemaal gaat komen in Zeist. Wat gaat er naar boven komen, hoe erg worden mijn klachten, hoe gaat het als ik er weer uit kom? Allemaal vragen die in mijn hoofd zitten en waar ik nog geen antwoord op kan krijgen, maar die in de loop van de tijd allemaal beantwoord zullen worden.

Dit weekend wordt dus een weekend van koffer pakken, en kijken wat ik allemaal mee wil nemen om mijn kamer daar op te vrolijken. Ik mag van mijn kamer mijn eigen plekje maken dus ik neem een eigen stoel mee, een nieuwe lamp en veeeeel spullen van vlinders om op te hangen in mijn kamer. Foto's volgen als ik er weer zit.

Ik hou jullie op de hoogte...

Michael W. Smith - Bridge Over Troubled Water Lyrics

Nederlandse vertaling:

Als je uitgeblust ben, je klein voelt
Als er tranen in je ogen staan, zal ik ze drogen allemaal
Ik ben aan je zijde, wanneer zware tijden aanbreken
En vrienden nergens te vinden zijn
Zal ik me neerleggen als een brug over kolkend water

Als je rondzwerft
Als je op straat bent
Als de avond je overvalt
Zal ik je troosten
Ik neem jouw deel wel over als het duister wordt
En er overal pijn is
Zal ik me neerleggen als een brug over kolkend water
Zal ik me neerleggen als een brug over kolkend water

Zeil maar door, zilveren meisje
Zeil maar verder
Jouw tijd om te schijnen is gekomen
Al je dromen zijn onderweg
Zie hoe zij stralen!
Als je een vriend nodig hebt
Ik zeil vlak achter je
En als een brug over kolkend water
zal ik je geruststellend
En als een brug over kolkend water
zal ik je geruststellen

Rups naar Cocon naar VLINDER

Bewonder het resultaat van de vrouwenochtend/middag vandaag in mijn kerkgemeente!

Het staat symbool voor het proces waar ik mee bezig ben. De 'rups' heb ik denk ik achter me gelaten en zit nu in een 'cocon'. Bezig om een VLINDER te worden!

Vlinders houden mij erg bezig. Ze zijn mooi, ze zijn vrij, ze hebben een verandering ondergaan. Wauw! Ik verlang ernaar om ook een vlinder te worden....

God ziet mij al als vlinder en is mij ook aan het laten zien dat ik een vlinder ben. Hij doet dit door zijn onvoorwaardelijke liefde te laten zien aan mij. Door mensen om me heen, door boeken die ik lees, door zijn Woord. Het is een lastig proces. Hoe kan iemand nou onvoorwaardelijk van míj houden?! Maar op datzelfde moment weet ik ook dat God mij heeft gemaakt zoals ik ben. Ik hoef niet perfect te zijn, ik mag zijn zoals ik ben en dat is goed.

De therapie gaat mij helpen om meer en meer de vlinder in mij te ontdekken, maar God blijft nog altijd de nummer één die mij bij dit proces helpt en bijstaat. Hij is het die mij uiteindelijk écht kan genezen. Ik blijf verlangen om meer en meer van Hem te leren kennen en ook een steeds betere relatie te krijgen met mijn hemelse Vader. Hij ziet mij al als Zijn geliefde dochter. Nu is het nog aan mij om dit ook te gaan zien en ervaren.
Dit is een proces en ik zit er middenin.

Zoals ik al zei: Er gaan dingen veranderen in mijn leventje! En ik zie er naar uit!

Een nieuwe tijd, een nieuwe blog

Voor iedereen die het leuk vindt op de hoogte te blijven van mij, en voor mezelf om af en toe eens terug te kunnen lezen wat ik allemaal meegemaakt heb.


Ik sta op het punt om veranderingen aan te brengen in mijn leventje. De opname in de kliniek Altrecht Psychosomatiek staat voor de deur en er gaat daar veel, heel veel gebeuren. Wat precies dat weet ik nog niet, maar dat er dingen gaan gebeuren weet ik zeker.

Altrecht Psychosomatiek

De opname is nu al twee keer uitgesteld, van 26 oktober, naar 2 november, naar 7 december. Hopelijk blijft het deze datum, ook al vind ik het ook wel dubbel. Het is een feestmaand. Eerst in Sinterklaas jarig, dan ben ik jarig, dan is het kerst (de verjaardag van Jezus :)) , en dan is het óók nog oud en nieuw, en ondertussen wordt mijn wereld even compleet op zijn kop gezet.
Maar ik heb weinig keus, als ik aan de beurt ben, dan ben ik aan de beurt. Niet zeuren maar gaan!

Ik weet wel dat ik met leuke medecliënten zit tijdens de opname. Ik heb nu tussen de observatie en opname door elke keer 'overbruggingsgroep'. Dat is zoiets als een praatgroepje wat één keer in de twee weken bij elkaar komt om te kijken hoe gaat, en eventuele vragen te stellen. Het is zoooo saai, maar het is verplicht. Zolang degene die het groepje leidt in de buurt is zijn we vrij serieus, maar als ze even uit beeld is .... haha. Daarom weet ik ook zeker dat het supergezellig wordt. Ja ja, gezellig tijdens een opname in een kliniek. Klinkt vreemd, maar het is mogelijk!

Nu zit ik dus als sinds 16 september eigenlijk thuis. Ik wacht, en wacht, en wacht tot ik aan de beurt ben. Ik doe ondertussen wel wat leuke dingen, maar toch valt het wachten me zwaar. Ik wil beginnen, en het liefst zo snel mogelijk. Niet omdat ik zo graag de zware opname wil, maar ik ben er klaar mee hoe het gaat en wil graag verandering! En verandering gaat er komen dat weet ik zeker!

Ik heb nog veel meer te schrijven maar voor nu laat ik het hier even bij.