Angst en kramp!

Gister was een hele heftige dag! 's Morgens had ik weer psychosoma 2 en was ik als eerste aan de beurt om met mijn flap over aan de slag te gaan.
We gingen verder met het lichamelijke stuk en daar kwam als hoofdklacht toch de duizeligheid te staan. Maar door de duizeligheid kwamen we al snel weer bij het psychische stuk uit waar we uitkwamen op ANGST!

En dat is nou net wat ik zo'n rotwoord vindt! Ik wil niet bang zijn, ik wil geen angst hebben. Het maakt me boos en verdrietig. Waarom kan ik niet gewoon doen wat een ander ook kan maar moet ik daar zoveel angst bij voelen! Pff rot therapieën soms!

Het was natuurlijk ook goed om het erover te hebben. Vermijden heeft namelijk ook geen zin want dan kom ik er nooit verder mee. Ik heb wel gemerkt dat de therapeuten dachten dat ik minder last van angst had dan wat er gister uit kwam. Dit heeft misschien tot positief effect dat ik sneller een psycholoog krijg, maar dit weet ik nog niet natuurlijk ...

Ik dacht dat ik het wel aardig had kunnen handelen zo met die angstgevoelens in de therapie, maar later in de middag bleek dit anders te zijn. Ik werd namelijk wakker met kramp in mijn armen en benen ...En dit was een heel vervelend gevoel. Ik wilde het dan ook zo snel mogelijk weer weg hebben, en het liefst voor ik naar de fysio moest want anders moest ik er iets mee ...

Maar helaas toen ik bij de fysio zat was het nog volop aanwezig en dat betekende voor mezelf dat ik het zou benoemen en dus er mee aan de slag moest. De fysio vroeg hoe het ging en ik zei dat het psychisch eigenlijk voor mij idee wel heel goed ging, maar dat mijn lichaam 'raar' aan het doen was. Kramp in mijn benen had ik wel eerder meegemaakt, maar in mijn armen ..één keer eerder denk ik. Dus dit vond ik heel vervelen dat dat er nou óók weer bij kwam! De fysio vroeg mij of ze er wat mee mocht doen, of we samen mochten zoeken naar een manier om de kramp minder te maken. Dat leek me wel een goed idee.

Dus daar gingen we dan. Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen en met mijn benen gaan wiegen om te kijken of het zo minder zou worden. Maar er gebeurde iets anders. Ik kreeg ook kramp in mijn buik en het werd moeilijk om adem te halen! Nou dat kon er ook nog wel bij, ik had nu kramp in mijn hele lichaam! Er bleek dus wel degelijk ook psychisch, of emotioneel, wat aan de hand te zijn. Maar dit was zo ver weg gestopt eigenlijk alweer een paar dagen dat ik er letterlijk mijn buik vol van had en dat mijn lichaam in de kramp schoot van de emotie. Ik kreeg het er ook niet uit bij de fysio, het was echt een bal die niet naar buiten wilde komen. Een bal met verdriet. Het was goed om bij mijn gevoel te komen, maar oooh wat deed het pijn! Ik ben blij dat zij verder keek dan wat ik van te voren vertelde anders was dit gevoel blijven zitten en had het er toch een keer uitgekomen. Hetzij ook in een krampaanval of in een aanval van duizeligheid.

Het gevolg was dat ik van 15:00 - 22:00 uur kramp heb gehad. De kramp in mijn armen en benen was nagenoeg weg, maar de kramp in mijn buik bleef. En het deed echt zeer! Ik kon amper eten en dat was lastig. Ik ben echt iemand die graag eet, maar na een kip cordonbleu en een kleine salade zat ik helemaal vol! Ik had er nog steeds letterlijk mijn buik vol van wat ervoor zorgde dat er geen eten bij paste.

Na 's avonds een contactmoment te hebben gehad met de verpleging zakte de krampen wel wat af, maar ze waren nog niet weg. De emoties waren er tenslotte nog niet uit, wel was de oorzaak van de emoties besproken wat al een hoop opluchtte.

Nadat ik mijn dagboek had geschreven begon er eindelijk wat los te komen. Ik merkte dat de enige manier om nu bij mijn emoties te komen bidden was. Ik ben echt even 'bij God op schoot' gekropen. En dit was fijn! Ik weet dat Hij weet wat er bij mij speelt. Ik hoef niks uit te leggen en ik hoef me niet te schamen voor wat ik denk en voel.

Ik kreeg in gedachten dat ik psalm 18 maar eens moest gaan lezen. En dat deed ik dus. Wat daar in stond was echt even wat ik op dat moment nodig had. Prijs God! Hoe bijzonder is het toch dat Hij weet wat er bij mij speelt en dat Hij de juiste tekst op het juiste moment kan geven.

Nu is het weer een nieuwe dag, een dag waarvan ik de therapieën al gehad heb, en waarop ik van plan ben om eerder bij mij gevoel stil te staan. Want zo'n krampaanval ...liever niet nog een keer!

Wees maar niet bang, Guus Meeuwis

Nieuwe therapieën

Aan de hand van mijn behandelplan is er besloten dat ik een paar nieuwe therapieën krijg. Ze zijn nu bijna allemaal gestart.

Eén ervan is drama. Pff wat zag ik daar tegenop zeg. Want wat was drama op de middelbare school en op de SPH toch een echt drama!
Maar dit was goed. Het wordt door dezelfde therapeut gegeven als PMT en deze therapeut is heel goed in veiligheid binnen de therapieën. Ze moest me wel over de drempel heen trekken toen ik aan de beurt was om een rollenspel te doen, maar het is haar gelukt en daar ben ik blij om.

De andere is Psychosoma 2. Hier ga je in op je eigen problematiek in een kleine groep en probeer je het verband te vinden tussen lichamelijke, psychische en sociale factoren. Het is een hele heftige therapie. Ik ben gisteren voor het eerst geweest en vond het echt heel pittig om zo te zien wat de anderen op papier hadden staan maar ook om met mijn eigen flap-over vel te beginnen en deze in te gaan vullen zo de komende weken. Dan wordt het toch wel heel echt allemaal. De therapeuten die dit geven zijn ook echt heel goed. Ze zijn vriendelijk, maar wel confronterend en een beetje dwingend om met je papier aan de slag te gaan. Zo hebben ze mij ook weer over een drempel geholpen.

En waar ik nu nog op wacht is de psycholoog. Ik sta op de wachtlijst maar heb nog niks gehoord verder. Ik ga daar aan de slag met mijn angsten. Een heel vervelend maar ook heel belangrijk onderwerp. Als het met die angsten niet beter gaat worden blijf ik nog steeds heel erg in mijn coconnetje zitten en dat wil ik niet meer. Ik wil meer op eigen benen gaan staan en meer vrijheid ervaren. Ze hadden me al gewaarschuwd dat er tijdens de behandeling waarschijnlijk (tijdelijk) meer angst zou zijn, omdat ik ook die emotie meer ga voelen natuurlijk. En dat hebben ze goed gehad want dat is wat de laatste weken heel erg opspeelt. Angst. Van angst wordt ik boos en verdrietig, want angst is stom en angst mag er niet zijn van mij. En ook dat ik beperkt wordt door mijn angst vind ik af en toe echt verschrikkelijk.

Neem nou gister. Ik was zooo boos. Ik wilde echt heel graag een heel eind gaan fietsen. Maar dat durfde ik dus niet...en tja daar zat ik dan. Met mijn gevoel van ik wil weg! Maar het niet kunnen omdat ik het gewoonweg niet durfde. Op zo'n moment baal ik van mezelf en van de situatie, wat mijn gemoedstoestand niet ten goede komt...

Ik voel nu meer en meer emoties, maar schakel ook regelmatig terug in de overlevingsstand. Dit doe ik niet heel bewust, maar ik ben me er wel steeds meer bewust van als ik het doe. Ik merk ook dat ik het doe als het me eigenlijk allemaal te heftig wordt. Dan trek ik me zeg maar terug en ga ik zo min mogelijk voelen omdat dat veilig is. Maar daar komen dan vervolgens allemaal lichamelijke klachten van waardoor ik weer weet dat het niet handig was. Ja ja het blijft een leerproces hier.
Het is een interessant en intensief leerproces maar het is zeker de moeite waard.