Aan de hand van mijn behandelplan is er besloten dat ik een paar nieuwe therapieën krijg. Ze zijn nu bijna allemaal gestart.
Eén ervan is drama. Pff wat zag ik daar tegenop zeg. Want wat was drama op de middelbare school en op de SPH toch een echt drama!
Maar dit was goed. Het wordt door dezelfde therapeut gegeven als PMT en deze therapeut is heel goed in veiligheid binnen de therapieën. Ze moest me wel over de drempel heen trekken toen ik aan de beurt was om een rollenspel te doen, maar het is haar gelukt en daar ben ik blij om.
De andere is Psychosoma 2. Hier ga je in op je eigen problematiek in een kleine groep en probeer je het verband te vinden tussen lichamelijke, psychische en sociale factoren. Het is een hele heftige therapie. Ik ben gisteren voor het eerst geweest en vond het echt heel pittig om zo te zien wat de anderen op papier hadden staan maar ook om met mijn eigen flap-over vel te beginnen en deze in te gaan vullen zo de komende weken. Dan wordt het toch wel heel echt allemaal. De therapeuten die dit geven zijn ook echt heel goed. Ze zijn vriendelijk, maar wel confronterend en een beetje dwingend om met je papier aan de slag te gaan. Zo hebben ze mij ook weer over een drempel geholpen.
En waar ik nu nog op wacht is de psycholoog. Ik sta op de wachtlijst maar heb nog niks gehoord verder. Ik ga daar aan de slag met mijn angsten. Een heel vervelend maar ook heel belangrijk onderwerp. Als het met die angsten niet beter gaat worden blijf ik nog steeds heel erg in mijn coconnetje zitten en dat wil ik niet meer. Ik wil meer op eigen benen gaan staan en meer vrijheid ervaren. Ze hadden me al gewaarschuwd dat er tijdens de behandeling waarschijnlijk (tijdelijk) meer angst zou zijn, omdat ik ook die emotie meer ga voelen natuurlijk. En dat hebben ze goed gehad want dat is wat de laatste weken heel erg opspeelt. Angst. Van angst wordt ik boos en verdrietig, want angst is stom en angst mag er niet zijn van mij. En ook dat ik beperkt wordt door mijn angst vind ik af en toe echt verschrikkelijk.
Neem nou gister. Ik was zooo boos. Ik wilde echt heel graag een heel eind gaan fietsen. Maar dat durfde ik dus niet...en tja daar zat ik dan. Met mijn gevoel van ik wil weg! Maar het niet kunnen omdat ik het gewoonweg niet durfde. Op zo'n moment baal ik van mezelf en van de situatie, wat mijn gemoedstoestand niet ten goede komt...
Ik voel nu meer en meer emoties, maar schakel ook regelmatig terug in de overlevingsstand. Dit doe ik niet heel bewust, maar ik ben me er wel steeds meer bewust van als ik het doe. Ik merk ook dat ik het doe als het me eigenlijk allemaal te heftig wordt. Dan trek ik me zeg maar terug en ga ik zo min mogelijk voelen omdat dat veilig is. Maar daar komen dan vervolgens allemaal lichamelijke klachten van waardoor ik weer weet dat het niet handig was. Ja ja het blijft een leerproces hier.
Het is een interessant en intensief leerproces maar het is zeker de moeite waard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten