Sneeuw!

Ja ja ook hier in Zeist heeft het gesneeuwd! Dit is nu mijn geweldige uitzicht vanuit mijn raam:



Mooi uitzicht he?!

Vanochtend had ik een stressvolle ochtend. Ik had systeemgesprek. Dat is een gesprek met in mijn geval mijn ouders erbij en soms mijn broer ook. Ik ben daar altijd toch wel (onbewust) zenuwachtig voor. Het was weer een goed gesprek, er zijn weer goede dingen besproken.

Mijn ouders hadden nog wat spulletjes meegenomen van thuis. Een stoel, kleed, badkamerkleedje en badkamerkastje. Dus ik heb ook mijn kamertje nog even lekker opgevrolijkt. Nu nog een poster voor op mijn grote gele badkamerdeur! Maar daar ga ik nog even rustig naar op zoek.

Voor nu moet ik even stoppen want ik heb corvee ik mag koffie en thee zetten. Tot later!

Nieuwe week

Ik heb het best druk gehad dit weekend en was het ook wel wat gek omdat mijn ouders terug kwamen van Egypte op een onmogelijke tijd. Ze zijn uiteindelijk om 1:45 geland. Gelukkig hoefden we ze niet meer op te halen want ze hadden andere mensen uit Almere ontmoet en met hen konden ze mee terug rijden.
Maar ja ...ik kon dus niet slapen. Ik heb gewacht tot ze thuis waren om 3:00 uur. En dat breekt toch best wel op merk ik nu.
Ze hadden dus ook geen winterjassen bij zich en als je van 32 graden naar -4 graden gaat is dat toch wel een heeeeel groot verschil. Ze hadden het dan ook flink koud toen ze thuiskwamen. De verwarming was gelukkig nog aan dus dat was dan weer fijn. Na nog even kort bij te hebben gepraat ben ik naar bed gegaan om 3:30 uur om de volgende dag om 11:00 uur weer wakker te worden. Toch nog een aantal uur geslapen.

Zaterdag en zondag heb ik nog een paar aankopen gedaan voor hier in Zeist. Mijn ouders komen namelijk morgen voor een systeemgesprek en kunnen dan mooi wat grote spullen meenemen in de auto. Daarna komen ze pas weer vier weken later waarschijnlijk dus het 'moest' nu.

Zondag een goede dienst gehad in de kerk met Paul Wolters. We hoeven niet elke keer te strijden en te streven om de volgende ronde te halen en winnaars te worden. We zijn al meer dan overwinnaars door Hem die ons heeft liefgehad! Daarna nog naar de stad geweest dus en gedouched. Rusten kwam er weer niet van en dat was nog wel mijn doel voor dit weekend. Volgend weekend maar weer een herkansing...

Om 18:15 stond de taxi alweer voor de deur. De chauffeur wist het gaspedaal goed te vinden en ik was dan ook zo in Hilversum om een medepassagier af te zetten en al om 19:04 in Zeist! En dat terwijl ik vanaf 19:00 uur naar binnen mag. Hij had dus echt niet harder moeten rijden want dan had ik voor een dichte deur gestaan. De taxichauffeur kon wel aardig zingen. Hij had hard 100% NL aan staan en bleef maar meezingen, zelfs tussen het praten door ...



En nu is dus de nieuwe week begonnen. Doel voor deze week ...RUST! Tussen de therapieën door dan. Vandaag heb ik alleen een therapie van 16:00 - 16:30 dus heb veel tijd om te rusten. Ik ga dalijk eerst stille tijd houden (de rest van de groep heeft meditatie) en daarna zie ik wel hoe ik het rusten doorkom. Want rusten ...dat vind ik moeilijk!

Iemand nog zin om op bezoek te komen deze week? Ik mag elke avond tussen 18:00 en 22:00 uur bezoek ontvangen.

Weekend!

Zo, ik ben weer thuis. 14:15 uur vanmiddag was ik thuis met de taxi, en was ik moe .....zoooo moe. Heb eerst twee uurtjes geslapen en toen was ik er weer :).

Vandaag was de dag zeker niet minder heftig als de afgelopen dagen! Vandaag had ik kunstzinnige therapie. Ik ben met alle therapieën in de groep gekomen van degene die weg gegaan is. Zij was dus al een tijdje in de groep waar ik nu in kwam.
De drie anderen waren al een paar weken bezig een landschap te maken met hun eigen 'berg' er in. Het landschap was nagenoeg af. Toch kreeg ik de opdracht om mijn 'plek in te nemen'. Dit was echt heel moeilijk! Ik voelde me echt een indringer in hun landschap en was bang dat ik dingen deed die zij niet goed zouden vinden.
Ik heb het wel gedaan en dat bracht veel naar boven. Wederom veeeeel verdriet. Waar komt dat deze week toch allemaal vandaan? En ... wat beloofd dat voor de komende weken?

Na de kunstzinnige therapie zat ik erg onrustig aan tafel, maar ik was niet de enige. Eigenlijk was iedereen wel een beetje onrustig want het was bijna tijd om naar huis te gaan! De taxi's kwamen al aanrijden, en ja hoor mijn taxi zat er ook tussen! Hij was zelfs te vroeg.

Na een ritje via Bussum om een andere taxi-passagier op te halen ben ik naar Almere gebracht. Het was echt wel even lekker nu om thuis te komen na zo'n emotionele week. Gewoon even te rusten zonder dat er daarna weer iets nieuws aan zat te komen van therapie.

Vanavond ben ik gezellig even bij Martine en Herman geweest en nu zitten we hier in dubio of we (mijn broer en ik) vannacht mijn ouders nog van schiphol zullen halen of niet. We moeten dan om 1:00 uur van huis. We vinden het leuk om te doen. Leuk om ze te verrassen. Maar aan de andere kant is het eigenlijk een onmogelijke tijd....
Morgen meer over of we ze inderdaad op zijn gaan halen!

In ieder geval heb ik nu weekend. Tijd voor de was en tijd om nog voor wat dingetjes te zorgen om mee te nemen. Ik heb vanavond een kleed gekocht voor in mijn kamer en een kleedje voor in de badkamer in Zeist. Ik wil nog een klein badkamerkastje en ook mijn tweede stoel gaat mee zodat er twee mensen lekker kunnen zitten als ik bezoek heb. Maar eerst .... weekend!

En weer een nieuwe dag in de "Boom". We noemen het hier met z'n allen nog de Boom omdat het voorheen Eikenboom heette en dat is toch wel wat leuker als psychosomatiek.

Een heftig dagje vandaag...vooral een druk dagje denk ik eigenlijk.

Vandaag is mijn taxivervoer geregeld. Ik wordt dus morgen voor het eerst opgehaald met een taxi en zo thuisgebracht. Wat een luxe he! Ik ben benieuwd of ik een aardige chauffeur heb en een fijne taxi.

De meeste mensen die hier zitten (inclusief ikzelf) hebben moeite met de balans tussen klachten en activiteit. Het liefst zouden we altijd alles doen wat maar op ons pad komt, ook al hebben we heel veel klachten. We leren hier om balans te vinden hiertussen. Weinig klachten dan kun je iets meer doen, en heb je dan veel klachten dan kun je minder. Dit zal afwisselen. Als je een tijd meer doet, dan komt daarna een tijd dat je minder kunt. Een tijd van activiteit moet afgewisseld worden met een tijd van rust.

En die rust .. die is bij mij ver te zoeken. Ik ben erg onrustig. In mijn hoofd vooral. Door heel onrustig in mijn hoofd te zijn merk ik de signalen van mijn lichaam nog niet zo op en dat maakt dat ik vaker duizelig geweest ben. Dat is denk ik het uiterste signaal van mijn lichaam op dit moment om te zeggen dat ik te ver gegaan ben. En zelfs dan....neem ik nog geen rust.
Ik heb alweer twee nachten niet zo goed geslapen, lang wakker gelegen en heel onrustig geweest. Ook overdag kan ik slecht mijn rust vinden. Willen jullie hiervoor bidden? De rust is hier zo belangrijk want er komt zo veel op me af.

Verdriet?
Bij PMT deden we eigenlijk een hele 'simpele' oefening. We gingen alle drie in een driehoek in de gymzaal staan. Elke keer gingen we een stapje dichter naar elkaar toe en kijken hoe dat dan voelde en hoe dicht je naar de ander wil lopen.
De eerste keer ging dit eigenlijk gewoon goed, wel een beetje onrust in mijn lijf maar verder niks aan de hand.
De tweede keer ging ik van de andere kant af lopen. Zoals meer van jullie weten kan ik niet goed naar links draaien met mijn hoofd en heb daarom eigenlijk links genegeerd al die jaren. Nu kwam ik dus zo aanlopen dat er duidelijk iemand links van mij kwam. Er overviel mij toen een enorme onrust en die zorgde ervoor dat er een golf verdriet naar boven kwam.
Toen de therapeut na afloop vroeg waar het verdriet vandaan kwam wist ik daar geen antwoord op, en eigenlijk weet ik dat nog steeds niet.

Mijn eten van vandaag valt weer mee. Preistamppot met een gehaktbal! Dus dat gaat helemaal goedkomen.

Vanavond ga ik maar eens proberen tot rust te komen op één of andere manier. Misschien weer even piano spelen of gitaar. En ik denk ook wel dat ik ga proberen een medecliënt of eventueel bezoek te vinden die samen met mij een spelletje Skip Bo of Boonanza willen doen. Even afleiding voor het slapen, misschien helpt dat.

Groetjes!

Alweer dag 3!

Gisteren is de tijd toch heel snel gegaan, het viel me alles mee. Nou heeft het bezoek aan de Action en de actie 'schoencadeau' me wel heel wat tijd gekost gisteren, dus dat was een mooi tijdverdrijf!

Ik heb gister ook mijn koffer echt uitgepakt en alles in de kast gelegd. Ik ben langzaam aan het 'landen' zoals ze dat hier noemen. Binnen de groep ben ik ook al aardig geland, ik heb weer leuke contacten en het is een leuke en gezellige groep. Echt een zegening om in zo'n groep te zitten!

Vandaag had ik een drukke dag.

Vanmorgen had ik eerst dagopening. Met dagopening zit je met de helft van de cliënten bij elkaar en heb je het over hoe het met je gaat. Heb je de afgelopen nacht goed geslapen? Zijn nu dingen waar je mee zit? Welke therapieën heb je vandaag? Zie je dat zitten? Enz. Dit heb ik op dinsdag, woensdag en donderdagochtend.

Daarna had ik leefgroep. Leefgroep is met de hele groep en gaat eigenlijk over wat er 'leeft in de groep'. Vandaag was het onderwerp: zwart/wit, licht/donker, goed/fout. We zien vaak wel het helemaal witte of helemaal zwarte maar van het grijze gebied zijn we ons vaak niet bewust. Er zit ook een grijs gebied tussen.
Andere onderwerpen zijn bijvoorbeeld: successen, afscheid nemen van de groep, omgaan met irritaties in de groep, enz. Het kan heel veel verschillende onderwerpen zijn. De ene keer komt het onderwerp uit de verpleging en de andere keer brengt de groep iets in.

Vanmiddag had ik nog AZ (Acceptatie en zingeving). Acceptatie gaat over het accepteren van hoe je nu bent, met al zijn gevoelens en belevingen erbij. Het is dus niet zo dat acceptatie betekent dat er geen verdriet of boosheid is, maar dat je dat accepteert en dat het er ook mág zijn.
Zingeving is: hoe kan ik mijn leven zin geven met de klachten die ik heb. Veel mensen halen hun zingeving uit hun werk. Wat als je niet meer kunt werken? Waar kun je dan je zingeving uithalen?
Gelukkig heb ik altijd mijn grootste zingeving. Dat is God. Ik weet dat mijn leven zin heeft ook al voelt dat soms niet zo.

Vanavond had ik geluk op mijn bord lag Bami met Saté! Na een dag postelein en een dag spruitjes was dit een welkome verrassing! Nog 1,5 week dan krijg ik mijn 'eigen' bestelde eten, nu is het nog A menu (dus alle eerste keuzes op het blad). Ben benieuwd wat er morgen op mijn menu staat ...

Nu is het weer avond en zit ik dit te typen. Ik heb net even piano gespeeld, wie weet ben ik wel een ervaren pianiste als ik hier uit kom! Heerlijk om even muziek te maken en je zinnen te verzetten.

Het is al bijna weer tijd voor de koffie en thee, daarna nog even gitaar spelen en dan is het ook alweer bijna tijd om naar bed te gaan. Morgen weer een drukke en denk ik ook indrukwekkende dag!

Sinterklaas kapoentje gooi wat in mn schoentje ...

Gisteravond heb ik voor Zwarte piet gespeeld! Dit is het resultaat...



Eén van de cliënten had zelfs haar waakhond erbij gezet zodat de andere cliënten haar cadeautje niet zouden pakken!


Vandaag allemaal blije mensen. Dus ik zou willen zeggen dat de actie schoencadeau geslaagd is!

Adres

Voor de mensen die het willen weten, mijn adres in Zeist:

Eline Terpstra
Altrecht Psychosomatiek
Oude Arnhemseweg 260
3705 BK Zeist

Alweer de tweede dag

Hoi allemaal,

Daar ben ik weer. Vandaag is alweer mijn tweede échte dag. (Zondag tel ik niet mee omdat dat alleen maar binnenkomen was).

Gister was inderdaad een zware dag. Vooral de ochtend was zwaar. Ik had PMT en daar hadden we het over schuldgevoel maar ook over ouders die met de beste bedoelingen de plank misgeslagen hadden. Dat kwam wel eventjes heel dichtbij. PMT is sowieso vaak heel confronterend en dat doet vaak pijn, maar het is ook heel goed want door die confrontatie vinden ook gedragsveranderingen plaats.

Uitspraak van een cliënt over de PMT'er: R. heeft altijd gelijk, als je denk dat ze geen gelijk heeft heeft ze ook gelijk, en als ze geen gelijk heeft, heeft ze toch gelijk.

Vaak vraag ik me af of ik het niet allemaal zelf in de hand heb dat ik me zo voel. Dan denk ik, doe maar gewoon wat je moet doen en zeur niet dat het niet gaat. Maar dat is nou juist het probleem: dat gaat niet! Maar toch hoef ik me hier niet schuldig over te voelen want het is net als Nederlands leren als je in Nederland geboren bent: het gaat vanzelf. Bepaald gedrag leer je ook aan door situaties die je meemaakt en dat gaat ook vanzelf daar kies je meestal niet bewust voor. Het is dan ook een hele taak om nieuw gedrag aan te leren.
Ik mag ook niet in één keer mijn overlevingsstrategie overboord gooien want dat zou ook niet goed zijn...waarom eigenlijk niet, vraag ik me nu af. Dat ga ik nog uitzoeken en volgt nog!

Oh ... ik moet eten. Ik blog straks nog wel eventjes verder.

Daar was ik weer.

Gisteravond had ik al mijn eerste bezoek! Het was erg fijn want de eerste avond is toch best raar. Ik verveelde me en besloot een smsje te sturen. Toen kwam diegene meteen langs! Wat fijn toch.

Vandaag heb ik een heeeeeele saaaaaie dag. Ik heb geen therapieën. Ik had alleen dagopening vanmorgen tot kwart over negen en dat was het. Gelukkig vroeg een medecliënt of ik mee wilde naar De Bilt naar de Action. Dat wilde ik wel, dan was ik er ook even uit.

Het is nu rusttijd dus ik ga straks toch maar even slapen en daarna ga ik eens kijken wat ik ga doen. Ik heb bij de Action 16 cadeautjes gekocht voor alle cliënten één. Ik speel vanavond voor 'zwarte piet' en leg bij iedereen iets in zijn of haar schoen. Gewoon omdat ik daar zin in heb!

Ik zit hier met twee jehova's getuigen en één katholieke cliënt zover ik nu weet. Wel bijzonder zo deze samenstelling. Vooral met J. heb ik leuke gesprekken. We hebben toch wel veel overeenkomsten en dat valt me op, ik dacht dat er heel veel verschillen waren.

Oké tijd om te rusten! Tot later!

Eerste nacht

Heey allemaal,

Toen ik gisteravond aankwam was er behalve de verpleging nog niemand. Het was hier dus erg stil. Samen met Martine mijn hele kamer ingericht, stoeltje erin, eigen lamp mee. Eigen dekbedje en het was weer klaar. Mijn koffer heb ik nog niet uitgepakt dat komt vandaag wel ergens.

Vannacht was dan weer mijn eerste nachtje in Zeist. Helaas was het goede slapen van vorige keer niet blijven hangen. Ik moest toch weer erg wennen aan alle geluiden en aan het andere bed dus ben vaak wakker geweest vannacht.

Vanmorgen heb ik doelenbespreking gehad. Daar vertel je wat je deze week wil gaan doen/leren. Mijn doel is heel praktisch: uitzoeken wie mijn therapeuten zijn en in welke groepen ik zit, want dat zoeken ze hier niet voor je uit dat moet je zelf doen...

Vandaag heb ik meteen mijn zwaarste dag. Ik heb PMT (psychomotore therapie) en SOS (sport, ontspanning en spel). Dat zijn (naast kunstzinnige therapie) de zwaartste therapieën voor mij. Maar dan heb ik de zwaarste dingen voorlopig weer gehad!

Vanavond of morgen meer ...

Het is zover!

Het is zover, vandaag gaan mijn 6 maanden in Zeist beginnen! Zes maanden! Dat is tot eind mei 2011....wat klinkt dat lang. Maar de tijd vliegt vast want dat doet hij tenslotte altijd.

Toen ik vanmorgen wakker werd was ik al heen zenuwachtig. Ik heb het nog een tijdje weg kunnen houden maar nu kwam het toch echt te dicht bij om het te kunnen negeren.

Vanmorgen in de kerk werd er aardig wat aandacht aan besteedt en toen ik hoorde dat ik de bloemen mee naar huis mocht nemen begon ik te huilen. De spanning werd me allemaal teveel. Maar het geeft niet, ik mag daar huilen en er werd goed mee om gegaan.

Zowel voor als na de dienst heel vaak bemoedigd door mensen. Wat fijn om bij zo'n gemeente te horen! Om 12:15 wist ik mezelf dan toch naar huis te sturen en daar wachtte nog een hele leuke klus ....

Juist. Tas inpakken!



Maar...het is gelukt! Volgens mij zit alles er in. Het lijkt wel een volksverhuizing maar het is dan ook voor 6 maanden. In het weekend kom ik wel thuis maar wil dan zo min mogelijk mee hoeven nemen omdat ik dan met de taxi heen en weer ga en maar weinig mee mag nemen.

Nu ben ik klaar met inpakken en klaar om te gaan. Ik vind het super spannend en zie op tegen de dingen die gaan gebeuren. Maar zie er ook naar uit. Want er gaan ook veranderingen plaatsvinden waardoor mijn leventje weer (een stuk) makkelijker gaat worden. Het is dus een heel dubbel gevoel.

Mijn ouders zitten in Egypte dus Martine brengt mij weg. Ik had 5!! mensen die mij weg wilden brengen, maar één auto is toch echt genoeg ;). Bedankt allemaal!

Het is nu tijd om nog even te relaxen. Nog 3 uurtjes en dan ga ik weg!

Visje

Zondag naar Zeist!!

Oef .... gister werd ik gebeld. Dat er iemand onverwachts weg is gegaan in Zeist dus dat er per DIRECT een plaats voor mij vrij is.
Dat overviel wel even omdat ik rekening hield met 7 december en eigenlijk ook nog wel met 21 december. En NU is er al een plekje vrij!

Het liefst wilden ze dat ik vandaag al kwam maar dat vond ik wel een beetje heel erg snel! Dus in overleg besloten om dan zondag te gaan. Aan het begin van een nieuwe week.

Ik zie uit naar verandering want daar ben ik aan toe. Maar ik zie erg op tegen wat er allemaal gaat komen in Zeist. Wat gaat er naar boven komen, hoe erg worden mijn klachten, hoe gaat het als ik er weer uit kom? Allemaal vragen die in mijn hoofd zitten en waar ik nog geen antwoord op kan krijgen, maar die in de loop van de tijd allemaal beantwoord zullen worden.

Dit weekend wordt dus een weekend van koffer pakken, en kijken wat ik allemaal mee wil nemen om mijn kamer daar op te vrolijken. Ik mag van mijn kamer mijn eigen plekje maken dus ik neem een eigen stoel mee, een nieuwe lamp en veeeeel spullen van vlinders om op te hangen in mijn kamer. Foto's volgen als ik er weer zit.

Ik hou jullie op de hoogte...

Michael W. Smith - Bridge Over Troubled Water Lyrics

Nederlandse vertaling:

Als je uitgeblust ben, je klein voelt
Als er tranen in je ogen staan, zal ik ze drogen allemaal
Ik ben aan je zijde, wanneer zware tijden aanbreken
En vrienden nergens te vinden zijn
Zal ik me neerleggen als een brug over kolkend water

Als je rondzwerft
Als je op straat bent
Als de avond je overvalt
Zal ik je troosten
Ik neem jouw deel wel over als het duister wordt
En er overal pijn is
Zal ik me neerleggen als een brug over kolkend water
Zal ik me neerleggen als een brug over kolkend water

Zeil maar door, zilveren meisje
Zeil maar verder
Jouw tijd om te schijnen is gekomen
Al je dromen zijn onderweg
Zie hoe zij stralen!
Als je een vriend nodig hebt
Ik zeil vlak achter je
En als een brug over kolkend water
zal ik je geruststellend
En als een brug over kolkend water
zal ik je geruststellen

Rups naar Cocon naar VLINDER

Bewonder het resultaat van de vrouwenochtend/middag vandaag in mijn kerkgemeente!

Het staat symbool voor het proces waar ik mee bezig ben. De 'rups' heb ik denk ik achter me gelaten en zit nu in een 'cocon'. Bezig om een VLINDER te worden!

Vlinders houden mij erg bezig. Ze zijn mooi, ze zijn vrij, ze hebben een verandering ondergaan. Wauw! Ik verlang ernaar om ook een vlinder te worden....

God ziet mij al als vlinder en is mij ook aan het laten zien dat ik een vlinder ben. Hij doet dit door zijn onvoorwaardelijke liefde te laten zien aan mij. Door mensen om me heen, door boeken die ik lees, door zijn Woord. Het is een lastig proces. Hoe kan iemand nou onvoorwaardelijk van míj houden?! Maar op datzelfde moment weet ik ook dat God mij heeft gemaakt zoals ik ben. Ik hoef niet perfect te zijn, ik mag zijn zoals ik ben en dat is goed.

De therapie gaat mij helpen om meer en meer de vlinder in mij te ontdekken, maar God blijft nog altijd de nummer één die mij bij dit proces helpt en bijstaat. Hij is het die mij uiteindelijk écht kan genezen. Ik blijf verlangen om meer en meer van Hem te leren kennen en ook een steeds betere relatie te krijgen met mijn hemelse Vader. Hij ziet mij al als Zijn geliefde dochter. Nu is het nog aan mij om dit ook te gaan zien en ervaren.
Dit is een proces en ik zit er middenin.

Zoals ik al zei: Er gaan dingen veranderen in mijn leventje! En ik zie er naar uit!

Een nieuwe tijd, een nieuwe blog

Voor iedereen die het leuk vindt op de hoogte te blijven van mij, en voor mezelf om af en toe eens terug te kunnen lezen wat ik allemaal meegemaakt heb.


Ik sta op het punt om veranderingen aan te brengen in mijn leventje. De opname in de kliniek Altrecht Psychosomatiek staat voor de deur en er gaat daar veel, heel veel gebeuren. Wat precies dat weet ik nog niet, maar dat er dingen gaan gebeuren weet ik zeker.

Altrecht Psychosomatiek

De opname is nu al twee keer uitgesteld, van 26 oktober, naar 2 november, naar 7 december. Hopelijk blijft het deze datum, ook al vind ik het ook wel dubbel. Het is een feestmaand. Eerst in Sinterklaas jarig, dan ben ik jarig, dan is het kerst (de verjaardag van Jezus :)) , en dan is het óók nog oud en nieuw, en ondertussen wordt mijn wereld even compleet op zijn kop gezet.
Maar ik heb weinig keus, als ik aan de beurt ben, dan ben ik aan de beurt. Niet zeuren maar gaan!

Ik weet wel dat ik met leuke medecliënten zit tijdens de opname. Ik heb nu tussen de observatie en opname door elke keer 'overbruggingsgroep'. Dat is zoiets als een praatgroepje wat één keer in de twee weken bij elkaar komt om te kijken hoe gaat, en eventuele vragen te stellen. Het is zoooo saai, maar het is verplicht. Zolang degene die het groepje leidt in de buurt is zijn we vrij serieus, maar als ze even uit beeld is .... haha. Daarom weet ik ook zeker dat het supergezellig wordt. Ja ja, gezellig tijdens een opname in een kliniek. Klinkt vreemd, maar het is mogelijk!

Nu zit ik dus als sinds 16 september eigenlijk thuis. Ik wacht, en wacht, en wacht tot ik aan de beurt ben. Ik doe ondertussen wel wat leuke dingen, maar toch valt het wachten me zwaar. Ik wil beginnen, en het liefst zo snel mogelijk. Niet omdat ik zo graag de zware opname wil, maar ik ben er klaar mee hoe het gaat en wil graag verandering! En verandering gaat er komen dat weet ik zeker!

Ik heb nog veel meer te schrijven maar voor nu laat ik het hier even bij.