donderdag 17 februari 2011
Zelfgemaakte collage over "Tranen"
Gister en vandaag heb ik ontzettend veel gehuild. Toen ik er over na ging denken en erover in gesprek ging kwam ik er achter waar die tranen eigenlijk allemaal vandaan kwamen. En zie hier de collage die er uit ontstaan is!
woensdag 16 februari 2011
Hoopvolle toekomst - Soul Survivor
Waarom zou ik mij nog zorgen maken over mijn toekomst?! God weet al lang wat Hij in petto heeft voor mij en ik weet al lang dat dat een volmaakt plan is voor mijn leven. Ik kan niet wachten tot Zijn plan tot volle uitwerking komt!
Op de helft!
Ja ja het is echt waar, gister was ik op de helft van mijn behandeling hier bij Altrecht Psychosomatiek! Wat is de tijd snel gegaan zeg, ik heb het idee dat ik pas net binnen ben.
Gisterochtend ben ik naar de huisarts van de kliniek geweest. Ik was een paar weken geleden heel duizelig geweest en niet op het idee gekomen om naar de huisarts toe te gaan. Niet zo'n slimme zet vonden ze hier, want misschien kon de huisarst wel met mij meedenken waar het vandaan zou komen en wat ik ermee kan doen. Verder kan ze misschien uitleggen wat er gebeurd als je duizelig wordt. Met mijn niet zo goede ervaringen met huisartsen vond ik dit natuurlijk lastig en had ook niet echt een idee hoe een huisarts mij nou kon helpen bij mijn duizeligheid.... Achteraf gezien was het goed. Ik heb uitgelegd wat er gebeurde die week en hoe ik het ervaren heb. Zij heeft aangegeven het graag wat beter in de gaten te willen houden.
Een totaal andere reactie dan ik meestal van huisartsen kreeg, die zeiden meestal: ach ja, is vast stress, je moet er maar mee omgaan ik kan er niks aan veranderen.
En natuurlijk is dat ook zo, maar je voelt je zo'n zeur en op den duur denk je wel tien keer na voor je naar de huisarts gaat en als ze vraagt hoe het met je psychische klachten gaat ben je al gauw geneigd om te zeggen: goed hoor! Want ze doet er verder toch niks mee.
Bij deze huisarts kan ik daar echt eerlijk over zijn en ze zal er nooit over oordelen. Wat ik vertel is namelijk mijn gevoel en dat is er gewoon zoals het is!
Gister had ik ook mijn tweede behandelplan bespreking. Het waren weer allemaal herkenbare dingen die genoemd werden gelukkig. Het is nooit leuk om te horen, maar ik zou het nog vervelender vinden als het dingen waren die ik niet verwacht had te horen. Ik krijg er een paar nieuwe therapieën bij en daardoor mogen er ook een paar af, omdat het anders te veel wordt. Vanavond ga ik daar waarschijnlijk over in gesprek.
Na mijn BHPbespreking hadden we nog een systeemgesprek. Een gesprek waar mijn ouders bij waren, mijn EVV'er en een psycholoog. De gesprekken gaan steeds beter. Gister hadden we maar een half uurtje nodig! De eerste drie maanden hadden we elke drie weken een gesprek en vanaf nu nog maar één keer in de zes weken. Nog maar twee keer dus. Een mooie vooruitgang al zeg ik het zelf, dat betekent dat ze het thuis beter gaan begrijpen hoe het met mij zit en dat er minder begeleiding bij nodig is.
'S Avonds zijn we uit eten geweest bij de chinees hier op de hoek. Als je behandelplan en systeem hebt gehad mag je daarna weg met je systeem om ergens te gaan eten. Daar maakte ik dankbaar gebruik van. Het eten was heerlijk. Om 19:00 uur was ik weer binnen en was het tijd om uit te rusten van de intensieve dag.
En vandaag ...ben ik moe! Moe van twee intensieve dagen. Twee dagen met veel spanning. Vandaag gaat alles weer volgens rooster, maar ook dat is al veel vandaag, ik ga kijken hoe ik het vol kan houden. Gelukkig heb ik ook de fysio, zij kan mij vaak weer wat rustiger krijgen en dat heb ik nu wel even nodig....
Gisterochtend ben ik naar de huisarts van de kliniek geweest. Ik was een paar weken geleden heel duizelig geweest en niet op het idee gekomen om naar de huisarts toe te gaan. Niet zo'n slimme zet vonden ze hier, want misschien kon de huisarst wel met mij meedenken waar het vandaan zou komen en wat ik ermee kan doen. Verder kan ze misschien uitleggen wat er gebeurd als je duizelig wordt. Met mijn niet zo goede ervaringen met huisartsen vond ik dit natuurlijk lastig en had ook niet echt een idee hoe een huisarts mij nou kon helpen bij mijn duizeligheid.... Achteraf gezien was het goed. Ik heb uitgelegd wat er gebeurde die week en hoe ik het ervaren heb. Zij heeft aangegeven het graag wat beter in de gaten te willen houden.
Een totaal andere reactie dan ik meestal van huisartsen kreeg, die zeiden meestal: ach ja, is vast stress, je moet er maar mee omgaan ik kan er niks aan veranderen.
En natuurlijk is dat ook zo, maar je voelt je zo'n zeur en op den duur denk je wel tien keer na voor je naar de huisarts gaat en als ze vraagt hoe het met je psychische klachten gaat ben je al gauw geneigd om te zeggen: goed hoor! Want ze doet er verder toch niks mee.
Bij deze huisarts kan ik daar echt eerlijk over zijn en ze zal er nooit over oordelen. Wat ik vertel is namelijk mijn gevoel en dat is er gewoon zoals het is!
Gister had ik ook mijn tweede behandelplan bespreking. Het waren weer allemaal herkenbare dingen die genoemd werden gelukkig. Het is nooit leuk om te horen, maar ik zou het nog vervelender vinden als het dingen waren die ik niet verwacht had te horen. Ik krijg er een paar nieuwe therapieën bij en daardoor mogen er ook een paar af, omdat het anders te veel wordt. Vanavond ga ik daar waarschijnlijk over in gesprek.
Na mijn BHPbespreking hadden we nog een systeemgesprek. Een gesprek waar mijn ouders bij waren, mijn EVV'er en een psycholoog. De gesprekken gaan steeds beter. Gister hadden we maar een half uurtje nodig! De eerste drie maanden hadden we elke drie weken een gesprek en vanaf nu nog maar één keer in de zes weken. Nog maar twee keer dus. Een mooie vooruitgang al zeg ik het zelf, dat betekent dat ze het thuis beter gaan begrijpen hoe het met mij zit en dat er minder begeleiding bij nodig is.
'S Avonds zijn we uit eten geweest bij de chinees hier op de hoek. Als je behandelplan en systeem hebt gehad mag je daarna weg met je systeem om ergens te gaan eten. Daar maakte ik dankbaar gebruik van. Het eten was heerlijk. Om 19:00 uur was ik weer binnen en was het tijd om uit te rusten van de intensieve dag.
En vandaag ...ben ik moe! Moe van twee intensieve dagen. Twee dagen met veel spanning. Vandaag gaat alles weer volgens rooster, maar ook dat is al veel vandaag, ik ga kijken hoe ik het vol kan houden. Gelukkig heb ik ook de fysio, zij kan mij vaak weer wat rustiger krijgen en dat heb ik nu wel even nodig....
vrijdag 11 februari 2011
Nieuw kapsel
Het was weer tijd voor een nieuw kapsel! Ik ben er erg tevreden over. Ik heb er al heel veel reacties op gehad. Iedereen vind het superleuk. Wordt soms wel een beetje verlegen van al die aandacht...
donderdag 10 februari 2011
Dat had je niet hoeven doen! (maar waarom deed je het dan?)
Ben jij zo iemand die 'ja' roept bij elk verzoekje, groot of klein? Aardig van je, alleen doe je één iemand er uiteindelijk geen plezier mee: jezelf. Hoe vind je de balans tussen aardig zijn voor anderen en goed zijn voor jezelf?
Wat is dat toch? Je hebt een drukke week gehad, wilt eigenlijk niets liever dan gewoon even he-le-maal niets, en toch ga je naar die zondagmiddagverjaardag van je ex-collega. Met een zorgvuldig uitgezocht cadeau. Of je baas komt langs met een extra project waar je geen tijd voro hebt, en in plaats van nee te zeggen, mompel je: 'oke dan'. En waarom? Hoogstwaarschijnlijk omdat je aardig bent. En omdat je het ook heel belangrijk vindt dat anderen dat ook vinden. En je het heel erg vindt als anderen dat niet vinden. Ook al overschrijd je daarmee je eigen grenzen, en ook al weet je diep van binnen dat het ook anders kan. Want niet iedereen hoeft je aardig te vinden. Het kán zelfs helemaal niet.
Primaire liefdesbehoefte
De neiging om aardig gevonden te willen worden gaat diep. Mensen zijn groepsdieren en we hebben elkaar nodig. Je wilt ergens bijhoren en waardering krijgen. "Heel normaal," zegt trainer en coach Bert van Dijk, schrijven van het boek Waarom niet iedereen mij leuk hoeft te vinden. "Een mens kan niet leven zonder liefde en aandacht. Het is een primaire levensbehoefte. Maar soms begint die behoefte te overheersen. Als kind kun je de indruk krijgen dat je niet gewoon goed bent zoals je bent. In onze westerse cultuur ligt daar vaak de nadruk op: je wordt voortdurend beoordeeld, door je ouders, op school, door je vriendne. Als reactie ga je steeds op zoek naar bevestiging om je gewaardeerd te voelen en maakt er een gewoonte van het iedereen naar de zin te maken. Want als jij goed bent voor andere mensen, waarderen ze je. Je meet daardoor voortdurend af aan de reacties van anderen of je zelf wel 'goed genoeg' bent. Op het moment dat je hun gedrag interpreteert als kritisch of negatief, concludeer je dat je geen waarde hebt. Vervolgens ga je je uitsloven om die ander op ander op andere gedachtes te brengen en ervoor te zorgen dat hij weer postief over je denkt."
Verslaafd aan aardig zijn
Vanuit onze jeugd kunnen we in een patroon raken waarin we geen 'nee' durven zeggen. Waarin we het iedereen voortdurend naar de zin willen maken. Waarin we gaan twijfelen of de buurvrouw ons nog wel leuk vindt als ze ons niet groet 's ochtends. Het punt is: we zijn blijven hangen in een overtuiging die ons als kind hielp. Als klein kind ben je wél afhankelijk van de liefde van anderen. "Ook als volwassene heb je natuurlijk liefde en aandacht nodig, maar niet van iedereen," zegt Bert van Dijk. "Als volwassene zou je in staat moeten zijn om die afhankelijkheid los te laten."
Want als je altijd aardig gevonden wilt worden, doe je jezelf tekort, volgens Bert. Je komt niet voldoende voor je eigen belangen op. Je laat anderen altijd voorgaan, je zegt alles met een glimlach wardoor de boodschap niet overkomt. Kortom: je maakt jezelf kleiner dan nodig, en daardoor raakt overgesneeuwd wat jij belangrijk vindt. En op korte termijn kan het lekker voelen om je eigen belangen even aan de kapstok te hangen, en te kiezen voor 'aardig'. Maar op langere termijn levert het problemen op: je identificeert je namelijk met iets wat buiten jezelf ligt. En je doet ook anderen tekort, want die krijgen van jou geen dingen te zien en te horen waar ze misschien iets aan zouden kunnen hebben. Kritiek bijvoorbeeld, of een eerlijk, open antwoord op vragen.
Stemmen zijn bedrog
Hoe stap je uit dit patroon? Inzien dat je handelt vanuit een overtuiging, daar begint het mee, volgens Bert van Dijk. "Heel veel gedrag ontstaat door aannames, dingen die je jezelf bent gaan wijsmaken. Het stemmetjes in jou dat zegt dat je altijd aardig gevonden moet worden, is een onderdeel van je denken geworden, is een onderdeel van je denken geworden. Dat stemmetje maakt je onzeker over jezelf als totale persoon en daarom lijkt het alsof je er wel naar moet luisteren." Dat zegt ook Mieke Meulmeester. Ze is arbeids- en organisatiepsychologe en geeft workshops 'zelfcompassie', gebaseerd op onderzoek van psychologen Kristin Neff en Roos Vonk. Bij die workshops komt ze veel vrouwen tegen die zichzelf wegcijferen en altijd bezig zijn het anderen naar de zin te maken. "Je kunt het niet verdragen als anderen je niet aardig vinden, en daardoor schiet je meteen in de 'doe-modus'. Je reageert op een vervelende gedachte of gevoel: als ik niet naar dat feestje ga, dan vindt niemand mij meer aardig. Dus ga je toch. Het enige wat daartegen helpt, is te leren dat nare gevoel te verdragen. Het gaat namelijk weer over!"
Boeddha in de helikopter
Meulmeester, de boeddhistische elementen verwerkt in haar workshops, is ervan overtuigd dat accepteren beter is dan proberen om een naar gevoel weg te werken. "Het draait erom te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. In dit geval betekent dat dat niet iedereen jou aardig kan vinden en ook niet aardig hoeft te vinden. Dat wil niet zeggen dat je berust, maar dat je wel ziet: dat is dan zo. Vandaaruit kun je dan kijken: wat wil ik wel, hoe wil ik mij ontwikkelen, zonder dat het een streven naar perfectie wordt."
Hoe minder je eraan duwt en trekt, hoe minder je probeert om het weg te krijgen, des te minder krachtig het gevoel wordt, is haar overtuiging. "Probeer daarom maar eens als een helikopter boven jezelf te gaan hangen. Kijk maar eens hoe je aan het worstelen bent met gedachtes en gevoelens. Maar geef niet onmiddelijk toe aan een gril of impuls om er iets mee te doen. Iets wat er niet mag zijn, dient zich juist aan."
Bert van Dijk noemt het een mythe waarin je zelf bent gaan geloven: als ik niet aardig ben, hoor ik er niet meer bij en dat is verschrikkelijk. Maar eigenlijk geloof je in onzin, stelt hij nuchter. "Allereerst weet je vaak niet hoe anderen over je denken en bovendien maakt het in wezen niet uit wat iemand anders over je denkt, ook al is dat nog zo negatief. Het verandert niets aan wie jij was, bent en altijd zult zijn. Dat weet je wel, maar je gelooft het niet, want je gelooft in een mythe. En dat doe je omdat je jezelf niet genoeg waardeert.
Mild voor jezelf
Mieke Meulmeester gebruikt liever het woord zelfcompassie. Pas als we onszelf kunnen accepteren, met al onze zwaktes en slechte eigenschappen, kunnen we het stemmetje in ons dat zegt dat we altijd aardig moeten zijn, vriendelijk bedanken voor het advies, maar het verder naast ons neerleggen. Mieke:"Zelfcompassie betekent mildheid naar jezelf. Jezelf accepteren zoals je bent, jezelf al goed genoeg bevinden. Dan heb je niet meer de bevestiging van anderen nodig dat je er mag zijn als mens. Het maakt je minder afhandelijk van anderen en je bent ook wat minder met jezelf bezig."
Het komt er dus eigenlijk gewoon op neer dat je leert om grenzen te stellen, ongeacht de reactie van anderen. "Veel vrouwen kunnen het wel, maar zodra er negatieve reacties komen binden ze weer in," zegt Bert van Dijk. "Probeer daarom je boodschappen niet altijd met een glimlach te brengen. Af en toe mag je best wat meer bitchy worden en daarvan genieten. En lukt dat niet, trotseer dan je rotgevoel en merk dat een rotgevoel zo erg niet is. Dat gaat namelijk vanzelf weer weg."
(Een artikel dat uitgedeeld is bij Acceptatie en Zingeving, ik denk dat veel mensen zich herkennen in het altijd aardig gevonden willen worden.)
Wat is dat toch? Je hebt een drukke week gehad, wilt eigenlijk niets liever dan gewoon even he-le-maal niets, en toch ga je naar die zondagmiddagverjaardag van je ex-collega. Met een zorgvuldig uitgezocht cadeau. Of je baas komt langs met een extra project waar je geen tijd voro hebt, en in plaats van nee te zeggen, mompel je: 'oke dan'. En waarom? Hoogstwaarschijnlijk omdat je aardig bent. En omdat je het ook heel belangrijk vindt dat anderen dat ook vinden. En je het heel erg vindt als anderen dat niet vinden. Ook al overschrijd je daarmee je eigen grenzen, en ook al weet je diep van binnen dat het ook anders kan. Want niet iedereen hoeft je aardig te vinden. Het kán zelfs helemaal niet.
Primaire liefdesbehoefte
De neiging om aardig gevonden te willen worden gaat diep. Mensen zijn groepsdieren en we hebben elkaar nodig. Je wilt ergens bijhoren en waardering krijgen. "Heel normaal," zegt trainer en coach Bert van Dijk, schrijven van het boek Waarom niet iedereen mij leuk hoeft te vinden. "Een mens kan niet leven zonder liefde en aandacht. Het is een primaire levensbehoefte. Maar soms begint die behoefte te overheersen. Als kind kun je de indruk krijgen dat je niet gewoon goed bent zoals je bent. In onze westerse cultuur ligt daar vaak de nadruk op: je wordt voortdurend beoordeeld, door je ouders, op school, door je vriendne. Als reactie ga je steeds op zoek naar bevestiging om je gewaardeerd te voelen en maakt er een gewoonte van het iedereen naar de zin te maken. Want als jij goed bent voor andere mensen, waarderen ze je. Je meet daardoor voortdurend af aan de reacties van anderen of je zelf wel 'goed genoeg' bent. Op het moment dat je hun gedrag interpreteert als kritisch of negatief, concludeer je dat je geen waarde hebt. Vervolgens ga je je uitsloven om die ander op ander op andere gedachtes te brengen en ervoor te zorgen dat hij weer postief over je denkt."
Verslaafd aan aardig zijn
Vanuit onze jeugd kunnen we in een patroon raken waarin we geen 'nee' durven zeggen. Waarin we het iedereen voortdurend naar de zin willen maken. Waarin we gaan twijfelen of de buurvrouw ons nog wel leuk vindt als ze ons niet groet 's ochtends. Het punt is: we zijn blijven hangen in een overtuiging die ons als kind hielp. Als klein kind ben je wél afhankelijk van de liefde van anderen. "Ook als volwassene heb je natuurlijk liefde en aandacht nodig, maar niet van iedereen," zegt Bert van Dijk. "Als volwassene zou je in staat moeten zijn om die afhankelijkheid los te laten."
Want als je altijd aardig gevonden wilt worden, doe je jezelf tekort, volgens Bert. Je komt niet voldoende voor je eigen belangen op. Je laat anderen altijd voorgaan, je zegt alles met een glimlach wardoor de boodschap niet overkomt. Kortom: je maakt jezelf kleiner dan nodig, en daardoor raakt overgesneeuwd wat jij belangrijk vindt. En op korte termijn kan het lekker voelen om je eigen belangen even aan de kapstok te hangen, en te kiezen voor 'aardig'. Maar op langere termijn levert het problemen op: je identificeert je namelijk met iets wat buiten jezelf ligt. En je doet ook anderen tekort, want die krijgen van jou geen dingen te zien en te horen waar ze misschien iets aan zouden kunnen hebben. Kritiek bijvoorbeeld, of een eerlijk, open antwoord op vragen.
Stemmen zijn bedrog
Hoe stap je uit dit patroon? Inzien dat je handelt vanuit een overtuiging, daar begint het mee, volgens Bert van Dijk. "Heel veel gedrag ontstaat door aannames, dingen die je jezelf bent gaan wijsmaken. Het stemmetjes in jou dat zegt dat je altijd aardig gevonden moet worden, is een onderdeel van je denken geworden, is een onderdeel van je denken geworden. Dat stemmetje maakt je onzeker over jezelf als totale persoon en daarom lijkt het alsof je er wel naar moet luisteren." Dat zegt ook Mieke Meulmeester. Ze is arbeids- en organisatiepsychologe en geeft workshops 'zelfcompassie', gebaseerd op onderzoek van psychologen Kristin Neff en Roos Vonk. Bij die workshops komt ze veel vrouwen tegen die zichzelf wegcijferen en altijd bezig zijn het anderen naar de zin te maken. "Je kunt het niet verdragen als anderen je niet aardig vinden, en daardoor schiet je meteen in de 'doe-modus'. Je reageert op een vervelende gedachte of gevoel: als ik niet naar dat feestje ga, dan vindt niemand mij meer aardig. Dus ga je toch. Het enige wat daartegen helpt, is te leren dat nare gevoel te verdragen. Het gaat namelijk weer over!"
Boeddha in de helikopter
Meulmeester, de boeddhistische elementen verwerkt in haar workshops, is ervan overtuigd dat accepteren beter is dan proberen om een naar gevoel weg te werken. "Het draait erom te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. In dit geval betekent dat dat niet iedereen jou aardig kan vinden en ook niet aardig hoeft te vinden. Dat wil niet zeggen dat je berust, maar dat je wel ziet: dat is dan zo. Vandaaruit kun je dan kijken: wat wil ik wel, hoe wil ik mij ontwikkelen, zonder dat het een streven naar perfectie wordt."
Hoe minder je eraan duwt en trekt, hoe minder je probeert om het weg te krijgen, des te minder krachtig het gevoel wordt, is haar overtuiging. "Probeer daarom maar eens als een helikopter boven jezelf te gaan hangen. Kijk maar eens hoe je aan het worstelen bent met gedachtes en gevoelens. Maar geef niet onmiddelijk toe aan een gril of impuls om er iets mee te doen. Iets wat er niet mag zijn, dient zich juist aan."
Bert van Dijk noemt het een mythe waarin je zelf bent gaan geloven: als ik niet aardig ben, hoor ik er niet meer bij en dat is verschrikkelijk. Maar eigenlijk geloof je in onzin, stelt hij nuchter. "Allereerst weet je vaak niet hoe anderen over je denken en bovendien maakt het in wezen niet uit wat iemand anders over je denkt, ook al is dat nog zo negatief. Het verandert niets aan wie jij was, bent en altijd zult zijn. Dat weet je wel, maar je gelooft het niet, want je gelooft in een mythe. En dat doe je omdat je jezelf niet genoeg waardeert.
Mild voor jezelf
Mieke Meulmeester gebruikt liever het woord zelfcompassie. Pas als we onszelf kunnen accepteren, met al onze zwaktes en slechte eigenschappen, kunnen we het stemmetje in ons dat zegt dat we altijd aardig moeten zijn, vriendelijk bedanken voor het advies, maar het verder naast ons neerleggen. Mieke:"Zelfcompassie betekent mildheid naar jezelf. Jezelf accepteren zoals je bent, jezelf al goed genoeg bevinden. Dan heb je niet meer de bevestiging van anderen nodig dat je er mag zijn als mens. Het maakt je minder afhandelijk van anderen en je bent ook wat minder met jezelf bezig."
Het komt er dus eigenlijk gewoon op neer dat je leert om grenzen te stellen, ongeacht de reactie van anderen. "Veel vrouwen kunnen het wel, maar zodra er negatieve reacties komen binden ze weer in," zegt Bert van Dijk. "Probeer daarom je boodschappen niet altijd met een glimlach te brengen. Af en toe mag je best wat meer bitchy worden en daarvan genieten. En lukt dat niet, trotseer dan je rotgevoel en merk dat een rotgevoel zo erg niet is. Dat gaat namelijk vanzelf weer weg."
(Een artikel dat uitgedeeld is bij Acceptatie en Zingeving, ik denk dat veel mensen zich herkennen in het altijd aardig gevonden willen worden.)
dinsdag 8 februari 2011
Even iets van me laten horen...
Lieve allemaal,
Het is de laatste tijd erg stil op mijn blog. Dit komt doordat ik in een hele heftige periode zit....
Ik ga volgens het boekje zeggen ze hier. Deze tijd (zo rond de 10e week) hebben veel mensen hun moeilijkste periode. Ik zit nu in mijn 13e week. Er komt veel los. Ik ga meer en meer voelen en dat is heftig.
Ik voel verdriet, boosheid, soms blijdschap en geluk, maar ook heel veel angst. En dat is ook één van de níet leuke emoties. Ik blijf het lastig vinden om met minder leuke emoties om te gaan. Want vind nog steeds dat verdriet en boosheid er niet hoeft te zijn, maar angst al helemaal niet! Hoe kan ik nou bang zijn voor de supermarkt of voor de stad?! Dat is wat ik dan denk. Maar het ís zo, en op dit moment zal ik dat moeten zijn als de situatie op dit moment.
Tegelijkertijd gebeurd er lichamelijk veel. De pijnklachten komen meer een meer naar voren en ook heb ik vaak kramp in mijn armen, op mijn borst en soms ook in mijn keel. Hele nare lichaamssignalen zijn dat die wel degelijk aangeven dat er veel stress zit. Het is iets waar ik nu even mee moet dealen en wat in de loop van de tijd waarschijnlijk wel weer tot rust komt.
Er is veel verdriet, maar ik weet niet zo goed waarover...Ze denken ook dat het komt omdat ik jarenlang veel verdriet binnen heb gehouden om maar niet als aansteller en zwak te worden bestempeld. En nu wil er dus veel uit omdat ik bij mezelf kom zoals ze dat hier noemen. Niet bezig met iedereen om me heen, en met wat iedereen wil, maar wat wil ík?!
Nu ben ik ook bezig met de 40-dagen tijd in de kerk. Hart voor mensen. Naastenliefde gaat het over. En dan leer je dat je nederig moet zijn en anderen moet behandelen zoals jij behandeld zou willen worden..En dat vind ik nu heel lastig. Want hoe denk ik én aan mezelf en aan de anderen?? Ik heb altijd aan de ander gedacht en nooit aan mezelf, dat kan toch ook niet de bedoeling zijn...
Afgelopen week ben ik drie dagen achter elkaar heel duizelig geweest. Het duizelt me hier gewoon letterlijk wat er allemaal gebeurd. Emoties, strijd op de groep, boosheid bij verschillende cliënten, het komt allemaal goed binnen bij mij.
Nu gaat het weer wat beter gelukkig en zie ik de week wel weer wat rooskleuriger in, maar ik blijf gebed nodig hebben, mijn Vader in de hemel is tenslotte de enige die écht weet hoe het met mij gaat. Zelfs als ik het zelf soms niet weet. Wat is het toch fijn om Hem te kennen :).
Nou lieve mensen ik stop maar weer met schrijven. Er staan weer heel wat sores van mij op mn blog. Ik zal proberen jullie niet te lang op mijn volgende bericht te laten wachten, maar ik beloof niks....
Het is de laatste tijd erg stil op mijn blog. Dit komt doordat ik in een hele heftige periode zit....
Ik ga volgens het boekje zeggen ze hier. Deze tijd (zo rond de 10e week) hebben veel mensen hun moeilijkste periode. Ik zit nu in mijn 13e week. Er komt veel los. Ik ga meer en meer voelen en dat is heftig.
Ik voel verdriet, boosheid, soms blijdschap en geluk, maar ook heel veel angst. En dat is ook één van de níet leuke emoties. Ik blijf het lastig vinden om met minder leuke emoties om te gaan. Want vind nog steeds dat verdriet en boosheid er niet hoeft te zijn, maar angst al helemaal niet! Hoe kan ik nou bang zijn voor de supermarkt of voor de stad?! Dat is wat ik dan denk. Maar het ís zo, en op dit moment zal ik dat moeten zijn als de situatie op dit moment.
Tegelijkertijd gebeurd er lichamelijk veel. De pijnklachten komen meer een meer naar voren en ook heb ik vaak kramp in mijn armen, op mijn borst en soms ook in mijn keel. Hele nare lichaamssignalen zijn dat die wel degelijk aangeven dat er veel stress zit. Het is iets waar ik nu even mee moet dealen en wat in de loop van de tijd waarschijnlijk wel weer tot rust komt.
Er is veel verdriet, maar ik weet niet zo goed waarover...Ze denken ook dat het komt omdat ik jarenlang veel verdriet binnen heb gehouden om maar niet als aansteller en zwak te worden bestempeld. En nu wil er dus veel uit omdat ik bij mezelf kom zoals ze dat hier noemen. Niet bezig met iedereen om me heen, en met wat iedereen wil, maar wat wil ík?!
Nu ben ik ook bezig met de 40-dagen tijd in de kerk. Hart voor mensen. Naastenliefde gaat het over. En dan leer je dat je nederig moet zijn en anderen moet behandelen zoals jij behandeld zou willen worden..En dat vind ik nu heel lastig. Want hoe denk ik én aan mezelf en aan de anderen?? Ik heb altijd aan de ander gedacht en nooit aan mezelf, dat kan toch ook niet de bedoeling zijn...
Afgelopen week ben ik drie dagen achter elkaar heel duizelig geweest. Het duizelt me hier gewoon letterlijk wat er allemaal gebeurd. Emoties, strijd op de groep, boosheid bij verschillende cliënten, het komt allemaal goed binnen bij mij.
Nu gaat het weer wat beter gelukkig en zie ik de week wel weer wat rooskleuriger in, maar ik blijf gebed nodig hebben, mijn Vader in de hemel is tenslotte de enige die écht weet hoe het met mij gaat. Zelfs als ik het zelf soms niet weet. Wat is het toch fijn om Hem te kennen :).
Nou lieve mensen ik stop maar weer met schrijven. Er staan weer heel wat sores van mij op mn blog. Ik zal proberen jullie niet te lang op mijn volgende bericht te laten wachten, maar ik beloof niks....
Ren naar het kruis - LEV
Helaas kan ik het liedje niet plaatsen hier want ik heb er geen filmpje van. Maar dit is de tekst. Als je het liedje ook wil kun je me even een mailtje sturen of een reactie plaatsen met je mailadres...
Je voelt pijn en leegte
beperkt door de ziekte in je leven
teleurgesteld in God
boos, verlaten en kapot
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Ren naar het kruis,
kniel neer voor de koning,
Hij zegt: kom maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
Vechtend voor een pijnloos leven
Biddend ga je door,
wachtend op een luisterend oor
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Kom ren naar het kruis,
kniel neer voor de Koning
Hij zegt komt maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij
Kom ren naar het kruis
kniel neer voor de Koning
hij zegt komt maar bij mij
Hom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
beperkt door de ziekte in je leven
teleurgesteld in God
boos, verlaten en kapot
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Ren naar het kruis,
kniel neer voor de koning,
Hij zegt: kom maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
Vechtend voor een pijnloos leven
Biddend ga je door,
wachtend op een luisterend oor
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Kom ren naar het kruis,
kniel neer voor de Koning
Hij zegt komt maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij
Kom ren naar het kruis
kniel neer voor de Koning
hij zegt komt maar bij mij
Hom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Abonneren op:
Posts (Atom)