Misschien was dit niet helemaal de juiste week om uit te rusten...
Maandag werden we gebeld dat oma per vandaag naar een verpleeghuis gaat. Ze stond op de wachtlijst en nu is er plek. Heel vervelend om hier in Altrecht te zijn en dan te horen dat je oma binnen deze week al gaat verhuizen...
Rust is ver te zoeken, spanning is een beter woord voor mijn gemoedstoestand. En spanning is vermoeiend... Hopelijk gaat het na vandaag beter als oma verhuisd is.
Zaterdag ga ik even bij haar kijken om te zien waar ze woont en hoe ze het heeft. Voor mijn eigen rust en duidelijkheid. Hopelijk brengt dat mij dan ook rust.
Gisteravond heb ik nog even samen met haar gebeden over de telefoon en dat gaf me wel wat rust. Oma vertrouwd op God, en ik doe dat ook. Zoals ik gister tegen haar zei betekent dat niet dat je dan meteen helemaal geen angst meer hebt maar dat je wel weet waar je met je angst naartoe kunt. Je hebt toch een bepaalde rust omdat je weet dat Hij weet waar oma terecht komt en Hij weet ook wat oma daar nodig heeft.
Het is dus een mengeling van rust en onrust.
Vandaag heb ik weer een hele drukke dag. Nu had ik eigenlijk cliëntvergadering maar om voor mezelf nog een beetje tot rust te kunnen komen ben ik daar nu niet bij. Straks nog een EVV gesprek. Dat is een gesprek met mijn eerst verantwoordelijk verpleegkundige. Het is het eerste gesprek met mijn nieuwe EVV'er dus ben benieuwd.
Vanmiddag nog AZ (acceptatie en zingeving), ben benieuwd waar dat deze week over gaat. Vorige week ging het over zelfcompassie. Tevreden zijn met jezelf en met de situatie met jezelf hoe die is. Hier geen oordeel aan te vestigen maar het er gewoon eens laten zijn....Lastig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten