vrijdag 12 oktober 2012
Oude blogs
Vandaag bedacht ik me dat ik lang geleden ook blogs heb geschreven. En daar vooral gedichten heb geplaatst. Na een tijdje zoeken vond ik mijn pagina weer terug.
Het doet pijn om te zien wat ik daar al schreef (in 2006) en hoe hard ik daar nog steeds voor aan het knokken ben. Maar ik zie vooruitgang en langzaam maar zeker kom ik er!
Dit is de link: http://lientje1985.livejournal.com/?skip=10
vrijdag 9 september 2011
Een paar dagen bij Annemieke ...
Sinds woensdag ben ik gezellig bij Annemieke in Axel (Zeeuws Vlaanderen)! Het is de tweede keer dat ik hier ben. De eerste keer waren we op doorreis naar ons vakantieadres in Brabant, maar deze keer zijn we in het Zeeuwse gebleven.
Woensdagochtend ben ik in de trein gestapt in Almere om deze kant op te komen. Zo'n drie uur later stond ik op Goes waar Annemieke mij op kwam halen. We zijn gezellig in Goes gaan lunchen en hebben daarna nog even gewinkeld. Toen begon de doorreis van een klein uurtje naar Axel. Onderweg hebben we nog boodschappen gedaan zodat we er 's avonds niet meer uit hoefden. Thuis aangekomen waren we kapot! We hebben het toen lekker rustig aan gedaan. De broer van Annemieke en zijn vriendin kwamen gezellig wat spelletjes spelen, en we hebben samen gekletst en thee gedronken.
Gisteren zijn we 's morgens even naar een tuincentrum in de buurt geweest en hebben we een slaapzak gekocht in Hulst omdat het toch wel koud was onder één slaapzak....Nu kan ik lekker onder twee slaapzakken slapen :) 'S middags hebben we eerst allebei een tijd gerust om vervolgens naar Antwerpen te gaan! Lekker naar de bios. We zijn een aardige tijd onderweg geweest omdat we voor de tunnen in de file kwamen te staan. We waren nét op tijd voor de film! We zijn naar Mr. Poppers penguins geweest. Een erg leuke, komische film! Hierna nog lekker bij de chinees gegeten naast de bioscoop.
Ik had bij de bioscoop nog de film Alvin en the Chipmunks 1 en 2 gekocht en de film The Last Song. Gisteravond thuis hebben we meteen maar deel 1 gegeken en vanavond is deel twee aan de beurt.
Vandaag zijn we naar het strand bij Cadzand geweest. We hebben eerst op het zonnetje gewacht maar toen dat niet bleek te komen, zijn we maar gewoon gegaan met de hoop dat het dan in ieder geval droog bleef. En dat deed het! We hebben ons heerlijk vermaakt op het strand met wandelen in de storm! Het was heel rustig op het strand, er was bijna niemand te bekennen en dat gaf een heerlijk ruimtelijk en vrij gevoel. We zijn heen over het strand gelopen en toen even naar het dorpje gegaan. Daar hebben we bellenblaas gekocht! Wat was dat leuk om weer eens te doen zeg! We hebben heerlijk bellenblazend door de duinen gelopen en daarbij kregen we hele leuke reacties. Van lachende mensen, mensen die opmerkingen maakten, tot mensen die vroegen of het misschien therapie was, haha. Ja misschien was het wel een soort van therapie: "Voel je weer even lekker kind". Het was heel leuk om te doen en aan het eind van ons avontuur hebben we de bellenblaas aan een paar kindjes gegeven zodat zij er lekker mee verder konden spelen :) Zo waren we allemaal weer gelukkig.
Nu is het alweer avond en gaan we lekker deel 2 kijken van Alvin en de Chipmunks. Daarna lekker slapen en dan morgen alweer naar huis! :( Wat gaan leuke dingen toch altijd snel....
Woensdagochtend ben ik in de trein gestapt in Almere om deze kant op te komen. Zo'n drie uur later stond ik op Goes waar Annemieke mij op kwam halen. We zijn gezellig in Goes gaan lunchen en hebben daarna nog even gewinkeld. Toen begon de doorreis van een klein uurtje naar Axel. Onderweg hebben we nog boodschappen gedaan zodat we er 's avonds niet meer uit hoefden. Thuis aangekomen waren we kapot! We hebben het toen lekker rustig aan gedaan. De broer van Annemieke en zijn vriendin kwamen gezellig wat spelletjes spelen, en we hebben samen gekletst en thee gedronken.
Gisteren zijn we 's morgens even naar een tuincentrum in de buurt geweest en hebben we een slaapzak gekocht in Hulst omdat het toch wel koud was onder één slaapzak....Nu kan ik lekker onder twee slaapzakken slapen :) 'S middags hebben we eerst allebei een tijd gerust om vervolgens naar Antwerpen te gaan! Lekker naar de bios. We zijn een aardige tijd onderweg geweest omdat we voor de tunnen in de file kwamen te staan. We waren nét op tijd voor de film! We zijn naar Mr. Poppers penguins geweest. Een erg leuke, komische film! Hierna nog lekker bij de chinees gegeten naast de bioscoop.
Ik had bij de bioscoop nog de film Alvin en the Chipmunks 1 en 2 gekocht en de film The Last Song. Gisteravond thuis hebben we meteen maar deel 1 gegeken en vanavond is deel twee aan de beurt.
Vandaag zijn we naar het strand bij Cadzand geweest. We hebben eerst op het zonnetje gewacht maar toen dat niet bleek te komen, zijn we maar gewoon gegaan met de hoop dat het dan in ieder geval droog bleef. En dat deed het! We hebben ons heerlijk vermaakt op het strand met wandelen in de storm! Het was heel rustig op het strand, er was bijna niemand te bekennen en dat gaf een heerlijk ruimtelijk en vrij gevoel. We zijn heen over het strand gelopen en toen even naar het dorpje gegaan. Daar hebben we bellenblaas gekocht! Wat was dat leuk om weer eens te doen zeg! We hebben heerlijk bellenblazend door de duinen gelopen en daarbij kregen we hele leuke reacties. Van lachende mensen, mensen die opmerkingen maakten, tot mensen die vroegen of het misschien therapie was, haha. Ja misschien was het wel een soort van therapie: "Voel je weer even lekker kind". Het was heel leuk om te doen en aan het eind van ons avontuur hebben we de bellenblaas aan een paar kindjes gegeven zodat zij er lekker mee verder konden spelen :) Zo waren we allemaal weer gelukkig.
Nu is het alweer avond en gaan we lekker deel 2 kijken van Alvin en de Chipmunks. Daarna lekker slapen en dan morgen alweer naar huis! :( Wat gaan leuke dingen toch altijd snel....
Sela Votum Heel mijn Hart
Heel mijn hart Lyrics
Sela
Als mijn hart niet ontwaakt
uit de nacht van verdriet;
en de zon niet meer schijnt
ik het daglicht niet zie
Als het donker in mij blijft
en mijn hart schreeuwt om recht
Om wat mij verwonddel;
ik verlies dit gevecht
Als ik levenslang vecht
met een last die ik draag
In de greep van de angst
mezelf bitter afvraag
hoe ik verder moet leven
met mijn schaamte en schuld;
Ziet U mij dan Vader?
Kom mij toch te hulp!
Heer, U kent mijn verlangen
om in vrijheid te leven
niet gevangen tussen muren
die mijn bange hart omgeven
Uw waarheid bevrijdt
Uw liefde geneest
Heel mijn hart
door de Heilige Geest
Wordt mijn hart ook bezwaard,
welke pijn ik nog voel,
door de kracht van het kruis
heeft zelfs lijden een doel
kom ik eindelijk thuis
om bij Jezus te zijn
die stierf voor mijn zonden
maar ook voor mijn pijn
Heer, U kent mijn verlangen
om in vrijheid te leven
niet gevangen tussen muren
die mijn bange hart omgeven
Uw waarheid bevrijdt
Uw liefde geneest
Heel mijn hart
door de Heilige Geest
dinsdag 6 september 2011
De hoogste tijd
In mijn laatste blog schreef ik dat ik nog een paar dagen naar Zeist moest en dat ik dan weer naar huis zou gaan. Nou dat is dus inmiddels al een paar maanden geleden. De hoogste tijd voor een nieuwe blog! Inmiddels ben ik alweer dik 3,5 maand thuis uit de kliniek. En de tijd vliegt voorbij. Ik ga nog wel een keer in de twee weken op maandag en donderdag naar Zeist voor de nazorg maar ook dat ga ik al bijna weer afronden. Eind september rond ik dit af en zit voor mij het "Zeist-avontuur" er definitief op...Het is een vreemd idee. Ik ben er al sinds april 2010 mee bezig en nu, september 2011, na ruim een jaar sluit ik het af. Er is veel gebeurd in Zeist, bijzondere dingen meegemaakt en zelf heel veel gegroeid.
Ik ga het ook wel moeilijk krijgen met het afscheid nemen van de therapeuten, ze zijn zo vertrouwd! Ik zie nu nog drie van de therapeuten en die ga ik ontzettend missen. Ze kennen me zo goed en snappen met weinig woorden wat ik bedoel en nodig heb. Het word weer een fase van afsluiten en nieuwe dingen beginnen, want ...
In oktober (zo het nu staat) ga ik beginnen bij De Hoop in Dordrecht. Ik ben daar inmiddels door mijn intakefase heen en ben geïndiceerd voor de kliniek van de psychiatrie.
Het verhaal wat er aan vooraf ging:
Zo rond twee maanden voor het einde van mijn behandeling werd ik op een dag gevraagd een afspraak te maken bij de psycholoog. Het liefst diezelfde dag nog en ik zou daar wel horen wat er te bespreken was. Ik dacht (zoals heel vaak) o jee, ik heb iets verkeerd gedaan! Maar dat was gelukkig niet het geval. Het geval was dat ze 'ontdekt' hadden dat er toch wel heel veel samenhing met mijn angsten en dat het zeer waarschijnlijk was dat veel van mijn lichamelijke klachten ook daardoor komen. Oef dat was toch wel een heftig bericht. Iets wat ik eigenlijk wel wist van mezelf, maar als het dan zo tegen je wordt gezegd wordt het ook echt!
Het advies was om een klinische behandeling te gaan volgen voor mijn angsten na mijn behandeling in Zeist.
Ze kwamen met een kliniek in Ermelo. Mijn eerste vraag was: Is het een kliniek met een christelijke grondslag? Het antwoord was: nee. En mijn antwoord was, na wat rond te hebben gekeken op de internetsite, ook nee. Ik wil mijn angsten aanpakken met God. Als ik mijn angsten niet aanpak bij de wortel gaan ze nooit helemaal weg, en de enige die het bij de wortel aan kan pakken is God. Ik zei dat ik graag naar De Hoop wilde en ik kreeg de vrijheid van de mensen in Zeist om zelf mijn intake op te starten, dus zo gebeurde het ook. Nu een paar maanden later is het dan rond en ga ik binnenkort echt beginnen.
Regelmatig krijg ik de vraag: Heb je er zin in? NEE helemaal niet! Ik voel me heel bang als ik denk wat er allemaal gaat gebeuren! Ik zie er als een gigantische berg tegenop! Maar .. ik zie wel uit naar het resultaat. Wat zal het fijn zijn om een angstvrij leven te leiden. Om me weer vrij te kunnen bewegen, studeren, werken, enz. Het lijkt me zo heerlijk!
Ik denk ook realistisch en weet dat het misschien niet meteen na de behandeling zo ver is, maar dan ben ik weer een heel eind verder op weg dan nu!
Verder hoop ik veel te leren over God de Vader. Ik verlang heel erg naar de Vader en hoop me meer en meer voor Hem open te kunnen stellen als ik Hem nog beter leer kennen. En ik ga er ook werken aan mijn zelfbeeld, of nog beter, aan het beeld dat God van mij heeft. Dat dat voor mij ook echt werkelijkheid mag worden.
Al met al komt er een hele pittige periode aan.
De eerste twee weken mag ik geen contact met mensen buiten de kliniek hebben. En daarna kom ik nog vijf weken niet thuis. Dus zeven weken weg van mijn vertrouwde omgeving. Bijna twee maanden niet naar de kerk waar ik toch ook wel veel steun vind, twee maanden niet gezellig spelletjes met de buurmeisjes doen, niet afspreken met vriendinnen in Almere....pff ik ga het missen!
Na twee maanden wordt er gekeken of er vooruitgang is, en of de behandeling aanslaat en mijn doelen te behalen zijn binnen De Hoop. Zo niet, dan stopt mijn behandeling daar en gaan ze met mij verder kijken wat beter aansluit. Zo ja, dan kan ik er maximaal een jaar verblijven.
Mijn toekomst op de korte termijn is op dit moment dus erg onzeker. Ik kan nog geen plannen maken voor de komende tijd want ik heb geen idee hoe lang ik in De Hoop blijf en hoe daar allemaal gaat lopen. Ik ga jullie proberen op de hoogte te houden. Ik heb geen idee hoe het computerbeleid binnen De Hoop is, dus dat zullen jullie nog wel merken.
Nou dit is wel weer even genoeg informatie voor nu. Tot schrijfs!
Ik ga het ook wel moeilijk krijgen met het afscheid nemen van de therapeuten, ze zijn zo vertrouwd! Ik zie nu nog drie van de therapeuten en die ga ik ontzettend missen. Ze kennen me zo goed en snappen met weinig woorden wat ik bedoel en nodig heb. Het word weer een fase van afsluiten en nieuwe dingen beginnen, want ...
In oktober (zo het nu staat) ga ik beginnen bij De Hoop in Dordrecht. Ik ben daar inmiddels door mijn intakefase heen en ben geïndiceerd voor de kliniek van de psychiatrie.
Het verhaal wat er aan vooraf ging:
Zo rond twee maanden voor het einde van mijn behandeling werd ik op een dag gevraagd een afspraak te maken bij de psycholoog. Het liefst diezelfde dag nog en ik zou daar wel horen wat er te bespreken was. Ik dacht (zoals heel vaak) o jee, ik heb iets verkeerd gedaan! Maar dat was gelukkig niet het geval. Het geval was dat ze 'ontdekt' hadden dat er toch wel heel veel samenhing met mijn angsten en dat het zeer waarschijnlijk was dat veel van mijn lichamelijke klachten ook daardoor komen. Oef dat was toch wel een heftig bericht. Iets wat ik eigenlijk wel wist van mezelf, maar als het dan zo tegen je wordt gezegd wordt het ook echt!
Het advies was om een klinische behandeling te gaan volgen voor mijn angsten na mijn behandeling in Zeist.
Ze kwamen met een kliniek in Ermelo. Mijn eerste vraag was: Is het een kliniek met een christelijke grondslag? Het antwoord was: nee. En mijn antwoord was, na wat rond te hebben gekeken op de internetsite, ook nee. Ik wil mijn angsten aanpakken met God. Als ik mijn angsten niet aanpak bij de wortel gaan ze nooit helemaal weg, en de enige die het bij de wortel aan kan pakken is God. Ik zei dat ik graag naar De Hoop wilde en ik kreeg de vrijheid van de mensen in Zeist om zelf mijn intake op te starten, dus zo gebeurde het ook. Nu een paar maanden later is het dan rond en ga ik binnenkort echt beginnen.
Regelmatig krijg ik de vraag: Heb je er zin in? NEE helemaal niet! Ik voel me heel bang als ik denk wat er allemaal gaat gebeuren! Ik zie er als een gigantische berg tegenop! Maar .. ik zie wel uit naar het resultaat. Wat zal het fijn zijn om een angstvrij leven te leiden. Om me weer vrij te kunnen bewegen, studeren, werken, enz. Het lijkt me zo heerlijk!
Ik denk ook realistisch en weet dat het misschien niet meteen na de behandeling zo ver is, maar dan ben ik weer een heel eind verder op weg dan nu!
Verder hoop ik veel te leren over God de Vader. Ik verlang heel erg naar de Vader en hoop me meer en meer voor Hem open te kunnen stellen als ik Hem nog beter leer kennen. En ik ga er ook werken aan mijn zelfbeeld, of nog beter, aan het beeld dat God van mij heeft. Dat dat voor mij ook echt werkelijkheid mag worden.
Al met al komt er een hele pittige periode aan.
De eerste twee weken mag ik geen contact met mensen buiten de kliniek hebben. En daarna kom ik nog vijf weken niet thuis. Dus zeven weken weg van mijn vertrouwde omgeving. Bijna twee maanden niet naar de kerk waar ik toch ook wel veel steun vind, twee maanden niet gezellig spelletjes met de buurmeisjes doen, niet afspreken met vriendinnen in Almere....pff ik ga het missen!
Na twee maanden wordt er gekeken of er vooruitgang is, en of de behandeling aanslaat en mijn doelen te behalen zijn binnen De Hoop. Zo niet, dan stopt mijn behandeling daar en gaan ze met mij verder kijken wat beter aansluit. Zo ja, dan kan ik er maximaal een jaar verblijven.
Mijn toekomst op de korte termijn is op dit moment dus erg onzeker. Ik kan nog geen plannen maken voor de komende tijd want ik heb geen idee hoe lang ik in De Hoop blijf en hoe daar allemaal gaat lopen. Ik ga jullie proberen op de hoogte te houden. Ik heb geen idee hoe het computerbeleid binnen De Hoop is, dus dat zullen jullie nog wel merken.
Nou dit is wel weer even genoeg informatie voor nu. Tot schrijfs!
dinsdag 5 juli 2011
dinsdag 24 mei 2011
Ren naar het kruis - LEV
Een tijd geleden heb ik de tekst van het liedje Ren naar het kruis opgeschreven in mijn blog. Nu staat er ook een filmpje van het lied op youtube wat ik jullie natuurlijk ook wil laten zien. Dus bij deze!
zaterdag 14 mei 2011
Afscheid nemen
Afgelopen week was het een week van afscheid nemen. Ik heb van bijna alle behandelaars al afscheid genomen en dit was heel goed en heel heftig. Aan het begin van de week hoopte ik dat de week snel voorbij zou zijn en aan het eind van de week vond ik de week supersnel voorbij gegaan.
De maandag was nog een ‘gewone’ dag, want deze dag heb ik deze week nog een keer te gaan. Ik schrijf ‘ gewone’ , want in de Eikenboom is geen enkele dag een gewone dag. Elke dag heeft zijn eigen verassingen en veranderingen.
Dinsdag zou mijn zwaarste afscheidsdag wonen. Ik zou afscheid nemen van psychesoma 2, wat betekent dat je je flap af gaat maken en de laatste verbanden legt tussen lichaam, psyche en sociaal. Dit afscheid ging niet door want de therapeut was ziek. Het was even balen, maar ach ik dacht het komt wel volgende keer. Maar op dinsdag zou ik ook afscheid nemen van de fysiotherapeut. En daar zag ik heel erg tegenop, ik had er echt buikpijn van! Na de dagopening kom ik terug in de huiskamer en zeg tegen medecliënten dat ik gelukkig nog afscheid kan nemen van A. . Zegt er een heel droog: nou dat wordt dan lastig, kijk maar op het bord. Neeeeeee! Ze is afwezig! Toen was het echt wel over met de pret. Ik heb even flink gehuild en meteen een contact moment aangevraagd om het even te luchten bij de verpleging. Wat vond ik dit naar! Maar zoals ik al zei: geen enkele dag in de Eikenboom is normaal. Deze dus ook niet.
’ S avonds heb ik nog gezellig bij Sjoerd gegeten. Een avondje gewoon eten . We hebben kip tandoori gegeten, iets wat ik heel lekker vindt. Deze avond ben ik niet zo laat terug gegaan. Hij had nog een aantal verslagen te schrijven en ik had mijn energie ook aardig opgebruikt vandaag.
Woensdag was het dan echt zover om afscheid van A. (fysiotherapeut) te nemen. Toen het bijna zover was wilde ik liever naar buiten rennen dan naar de afspraak gaan. Vluchtgedrag noemen ze dat. Ik was ontzettend aan het stuiteren, ik was zoooo druk! Een verpleegkundige die met mij mee liep naar de kliniek na de dagopening zei tegen mij dat ik even ‘ echt’ moest gaan lopen. Dus niet zo ‘ zweven’ . We hebben dat toen samen even gedaan. Na ongeveer vijf stappen kwamen de tranen al die ik wilde verbergen door zo te stuiteren. Het was goed om het even te laten gaan, zo kon ik de spanning voor het afscheid al een beetje ontladen. Ik ben nog even naar mijn kamer gegaan, heb de cadeautjes en de kaart gepakt en ben toen maar gegaan. Het was echt zover …
We gingen eerst gewoon naar een fysioruimte, maar besloten al snel naar ‘ het’ bankje bij de vijver in het bos te gaan. Het bankje waar we vaker zijn geweest en wat een mooie en rustige plek is om te praten. Onderweg hebben we al wat geëvalueerd over het afgelopen half jaar en bij het bankje gingen we daar nog even meer verder. Ik had vooral geleerd om bij mezelf te blijven en om stil te staan bij mezelf. Maar ook heb ik geleerd dat ik niet altijd hulp van buitenaf nodig heb om mijn lichamelijk klachten minder te laten worden. Ik heb zelf ook zo mijn kracht om dat op te lossen. Ik heb zeven jaar elke week fysiotherapie gehad, en nu een half jaar geen fysiotherapie op die manier. In het begin van mijn behandeling heb ik het gemist, maar later echt niet meer. Ik heb geleerd het verband te zien tussen mijn lichamelijke klachten en de hoeveelheid stress en angst die aanwezig is, hierdoor weet ik ook dat mijn klachten vaak weer over gaan of in ieder geval minder worden als die stress en angst is gezakt.
Ik had voor A. drie dingen meegenomen. Als eerste had ik een kaart met een verhaaltje over een vlinder (zelf geschreven). Het staat symbool voor mijn proces het afgelopen half jaar. En ik heb voor haar ook nog geschreven dat ik dankbaar ben voor de steun die ik bij haar echt even letterlijk mocht ervaren. Ik had ook een cd voor haar gemaakt met mijn lievelingsnummers, de cd heet: “Massagebedtoppers” . Dit was een cadeautje om te laten zien welke liedjes mijn steun hebben gegeven en ik regelmatig op het massagebed heb geluisterd. Als laatste had ik nog bodylotion en douchegel van Kneipp voor haar gekocht met de lavendelgeur. Dit omdat ze mij echt ontspanning bood. Cadeautjes waar ik over na had gedacht en die ook heel leuk waren om te geven.
Op een gegeven moment moesten we dan echt afscheid gaan nemen en terug lopen naar de kliniek. In de gang gingen we allebei een andere kant op en toen begon het….ik moest huilen. A. wenste me nog een fijne dag, maar ik kon al bijna geen antwoord meer geven. Het afscheid was nu echt definitief…snik. Gelukkig zie ik haar dinsdag nog even bij mijn eindbespreking.
Aan de lengte van het stuk over A. begrijp je waarschijnlijk wel hoe belangrijk zij voor mij is geweest gedurende mijn behandeling. Maar nu genoeg over haar.
Donderdag … weer zo’n afscheid neem dag. ’ S Morgens had ik eindgesprek bij de huisarts. Dit ging eigenlijk nergens over. Ik heb geen medicijnen of zoiets nodig, dus met de huisarts heb ik weinig van doen gehad. Toch heb ik ook met haar een eindgesprek gevoerd, gewoon omdat het zo hoort. Ze vond wel dat ik veel meer inzicht had gekregen in het verband tussen psychische klachten, lichamelijke klachten en mijn gedrag. Toch weer leuk om te horen!
’ S middags had ik afscheid van de PMT. Normaal gesproken gebeurd dit met de hele groep van PMT (4 mensen) maar twee waren en niet aanwezig. Dus dat ging niet door. Degene d ie er wel was had mij pas drie keer meegemaakt bij de PMT dus kon ook niet echt een evaluatie geven van de afgelopen periode. Aan het eind van het uur stuurde R. haar dan ook terug naar de kliniek en ging zij nog met mij evalueren. Dat was wel even onwennig! Ik had nog nooit met de PMT therapeut helemaal alleen gezeten en dit was dus wel heel privé zeg maar… Nu was echt alle aandacht voor mij. Oef! Maar het was een hele goede evaluatie. Het was leuk om te horen wat ze te zeggen had. Ze zei dat ze vond dat ik heel goed inzicht had gekregen in mijn valkuilen. In het begin ‘ stuiterde’ ik en wist dan niet waarom ik stuiterde. Naar verloop van tijd wist ik dat ik ‘ stuiterde’ omdat er dan iets aan de hand was. En nu kan ik ook benoemen wat er is. Dus wat me aan het stuiteren maakt. Ik kan mezelf laten stoppen met stuiteren, maar ook heel bewust kiezen om nog even lekker door te stuiteren om zo even nog niet bij mij gevoel te komen. Ik weet ook dat als ik dat niet doe, ik er uiteindelijk zelf de gevolgen van voel. Dat is toch heel wat meer inzicht als in het begin, toen mij lichamelijk klachten altijd ‘ zomaar’ kwamen.
Vrijdag was vooral een dag van afscheid nemen van de verpleegkundigen. En terugkijken met mijn behandelcoördinator. Ook was het tijd om afscheid te nemen van mijn EVV’ er. Ze is dinsdag nog wel bij het eindgesprek, maar toch is het fijn om zo even apart tijd te nemen om afscheid te nemen. Ook met haar ben ik naar ‘ het’ bankje in het bos gegaan. En heb daar geëvalueerd over het afgelopen half jaar. Ook zij zag veel verandering ! Allemaal verandering die ik zelf ook zie, maar het is altijd leuk om het van een ander te horen…
En nu is het weekend. En is het wachten op de komende week. Zondagavond ga ik weer terug naar Zeist tot dinsdag. Maandagavond neem ik afscheid van de cliënten. Dat wordt nog een intensieve maar mooie avond. En dan dinsdag is het echt zover … dat zijn de zes maanden om! De tijd is zoo hard voorbij gevlogen. Het voelt raar om naar huis te gaan. Aan de ene kant is het goed zo, aan de andere kant wil ik nog helemaal niet naar huis! Ik ben er nog niet klaar mee, maar aan de andere kant heb ik het ook helemaal gehad daar in Zeist. Heel dubbel dus allemaal, maar het is goed. Het is tijd om naar huis te gaan en om daar verder toe te passen wat ik in Zeist geleerd heb.
De maandag was nog een ‘gewone’ dag, want deze dag heb ik deze week nog een keer te gaan. Ik schrijf ‘ gewone’ , want in de Eikenboom is geen enkele dag een gewone dag. Elke dag heeft zijn eigen verassingen en veranderingen.
Dinsdag zou mijn zwaarste afscheidsdag wonen. Ik zou afscheid nemen van psychesoma 2, wat betekent dat je je flap af gaat maken en de laatste verbanden legt tussen lichaam, psyche en sociaal. Dit afscheid ging niet door want de therapeut was ziek. Het was even balen, maar ach ik dacht het komt wel volgende keer. Maar op dinsdag zou ik ook afscheid nemen van de fysiotherapeut. En daar zag ik heel erg tegenop, ik had er echt buikpijn van! Na de dagopening kom ik terug in de huiskamer en zeg tegen medecliënten dat ik gelukkig nog afscheid kan nemen van A. . Zegt er een heel droog: nou dat wordt dan lastig, kijk maar op het bord. Neeeeeee! Ze is afwezig! Toen was het echt wel over met de pret. Ik heb even flink gehuild en meteen een contact moment aangevraagd om het even te luchten bij de verpleging. Wat vond ik dit naar! Maar zoals ik al zei: geen enkele dag in de Eikenboom is normaal. Deze dus ook niet.
’ S avonds heb ik nog gezellig bij Sjoerd gegeten. Een avondje gewoon eten . We hebben kip tandoori gegeten, iets wat ik heel lekker vindt. Deze avond ben ik niet zo laat terug gegaan. Hij had nog een aantal verslagen te schrijven en ik had mijn energie ook aardig opgebruikt vandaag.
Woensdag was het dan echt zover om afscheid van A. (fysiotherapeut) te nemen. Toen het bijna zover was wilde ik liever naar buiten rennen dan naar de afspraak gaan. Vluchtgedrag noemen ze dat. Ik was ontzettend aan het stuiteren, ik was zoooo druk! Een verpleegkundige die met mij mee liep naar de kliniek na de dagopening zei tegen mij dat ik even ‘ echt’ moest gaan lopen. Dus niet zo ‘ zweven’ . We hebben dat toen samen even gedaan. Na ongeveer vijf stappen kwamen de tranen al die ik wilde verbergen door zo te stuiteren. Het was goed om het even te laten gaan, zo kon ik de spanning voor het afscheid al een beetje ontladen. Ik ben nog even naar mijn kamer gegaan, heb de cadeautjes en de kaart gepakt en ben toen maar gegaan. Het was echt zover …
We gingen eerst gewoon naar een fysioruimte, maar besloten al snel naar ‘ het’ bankje bij de vijver in het bos te gaan. Het bankje waar we vaker zijn geweest en wat een mooie en rustige plek is om te praten. Onderweg hebben we al wat geëvalueerd over het afgelopen half jaar en bij het bankje gingen we daar nog even meer verder. Ik had vooral geleerd om bij mezelf te blijven en om stil te staan bij mezelf. Maar ook heb ik geleerd dat ik niet altijd hulp van buitenaf nodig heb om mijn lichamelijk klachten minder te laten worden. Ik heb zelf ook zo mijn kracht om dat op te lossen. Ik heb zeven jaar elke week fysiotherapie gehad, en nu een half jaar geen fysiotherapie op die manier. In het begin van mijn behandeling heb ik het gemist, maar later echt niet meer. Ik heb geleerd het verband te zien tussen mijn lichamelijke klachten en de hoeveelheid stress en angst die aanwezig is, hierdoor weet ik ook dat mijn klachten vaak weer over gaan of in ieder geval minder worden als die stress en angst is gezakt.
Ik had voor A. drie dingen meegenomen. Als eerste had ik een kaart met een verhaaltje over een vlinder (zelf geschreven). Het staat symbool voor mijn proces het afgelopen half jaar. En ik heb voor haar ook nog geschreven dat ik dankbaar ben voor de steun die ik bij haar echt even letterlijk mocht ervaren. Ik had ook een cd voor haar gemaakt met mijn lievelingsnummers, de cd heet: “Massagebedtoppers” . Dit was een cadeautje om te laten zien welke liedjes mijn steun hebben gegeven en ik regelmatig op het massagebed heb geluisterd. Als laatste had ik nog bodylotion en douchegel van Kneipp voor haar gekocht met de lavendelgeur. Dit omdat ze mij echt ontspanning bood. Cadeautjes waar ik over na had gedacht en die ook heel leuk waren om te geven.
Op een gegeven moment moesten we dan echt afscheid gaan nemen en terug lopen naar de kliniek. In de gang gingen we allebei een andere kant op en toen begon het….ik moest huilen. A. wenste me nog een fijne dag, maar ik kon al bijna geen antwoord meer geven. Het afscheid was nu echt definitief…snik. Gelukkig zie ik haar dinsdag nog even bij mijn eindbespreking.
Aan de lengte van het stuk over A. begrijp je waarschijnlijk wel hoe belangrijk zij voor mij is geweest gedurende mijn behandeling. Maar nu genoeg over haar.
Donderdag … weer zo’n afscheid neem dag. ’ S Morgens had ik eindgesprek bij de huisarts. Dit ging eigenlijk nergens over. Ik heb geen medicijnen of zoiets nodig, dus met de huisarts heb ik weinig van doen gehad. Toch heb ik ook met haar een eindgesprek gevoerd, gewoon omdat het zo hoort. Ze vond wel dat ik veel meer inzicht had gekregen in het verband tussen psychische klachten, lichamelijke klachten en mijn gedrag. Toch weer leuk om te horen!
’ S middags had ik afscheid van de PMT. Normaal gesproken gebeurd dit met de hele groep van PMT (4 mensen) maar twee waren en niet aanwezig. Dus dat ging niet door. Degene d ie er wel was had mij pas drie keer meegemaakt bij de PMT dus kon ook niet echt een evaluatie geven van de afgelopen periode. Aan het eind van het uur stuurde R. haar dan ook terug naar de kliniek en ging zij nog met mij evalueren. Dat was wel even onwennig! Ik had nog nooit met de PMT therapeut helemaal alleen gezeten en dit was dus wel heel privé zeg maar… Nu was echt alle aandacht voor mij. Oef! Maar het was een hele goede evaluatie. Het was leuk om te horen wat ze te zeggen had. Ze zei dat ze vond dat ik heel goed inzicht had gekregen in mijn valkuilen. In het begin ‘ stuiterde’ ik en wist dan niet waarom ik stuiterde. Naar verloop van tijd wist ik dat ik ‘ stuiterde’ omdat er dan iets aan de hand was. En nu kan ik ook benoemen wat er is. Dus wat me aan het stuiteren maakt. Ik kan mezelf laten stoppen met stuiteren, maar ook heel bewust kiezen om nog even lekker door te stuiteren om zo even nog niet bij mij gevoel te komen. Ik weet ook dat als ik dat niet doe, ik er uiteindelijk zelf de gevolgen van voel. Dat is toch heel wat meer inzicht als in het begin, toen mij lichamelijk klachten altijd ‘ zomaar’ kwamen.
Vrijdag was vooral een dag van afscheid nemen van de verpleegkundigen. En terugkijken met mijn behandelcoördinator. Ook was het tijd om afscheid te nemen van mijn EVV’ er. Ze is dinsdag nog wel bij het eindgesprek, maar toch is het fijn om zo even apart tijd te nemen om afscheid te nemen. Ook met haar ben ik naar ‘ het’ bankje in het bos gegaan. En heb daar geëvalueerd over het afgelopen half jaar. Ook zij zag veel verandering ! Allemaal verandering die ik zelf ook zie, maar het is altijd leuk om het van een ander te horen…
En nu is het weekend. En is het wachten op de komende week. Zondagavond ga ik weer terug naar Zeist tot dinsdag. Maandagavond neem ik afscheid van de cliënten. Dat wordt nog een intensieve maar mooie avond. En dan dinsdag is het echt zover … dat zijn de zes maanden om! De tijd is zoo hard voorbij gevlogen. Het voelt raar om naar huis te gaan. Aan de ene kant is het goed zo, aan de andere kant wil ik nog helemaal niet naar huis! Ik ben er nog niet klaar mee, maar aan de andere kant heb ik het ook helemaal gehad daar in Zeist. Heel dubbel dus allemaal, maar het is goed. Het is tijd om naar huis te gaan en om daar verder toe te passen wat ik in Zeist geleerd heb.
zaterdag 23 april 2011
Even een update
Het is al heel lang geleden dat ik heb geschreven zie ik.
Op dit moment zit ik in de afrondingstijd van mijn behandeling in Zeist. Ik moet nog drie weken waarvan er nog één heel kort is want 4, 5 en 6 mei zijn we vrij :). 17 mei is mijn ontslagdatum.
Het is raar om na 25 weken afscheid te nemen van iets wat vertrouwd is geworden. Het was heel fijn om gewoon te mogen zijn zoals je bent, en met weinig woorden te worden begrepen. Iedereen die daar zit heeft psychosomatische klachten, en dat maakt het makkelijker om het van de ander te accepteren lijkt het.
Op dit moment heb ik 26 weken (observatie en behandeling)in een groep met 16 mensen geleefd. Het heeft veel verschillende momenten gekend. Van heel veel gezelligheid tot heel veel irritaties. Van momenten dat ik niets liever wilde dan zoveel mogelijk onder de mensen zijn tot momenten dat ik (ja zelfs ik) graag alleen wilde zijn. Dit kon gelukkig op mijn eigen kamertje want die luxe heb ik in Zeist.
Ook heb ik A. leren kennen in Zeist en haar ga ik echt super missen. We hebben vooral de laatste paar maanden heel intensief met elkaar opgetrokken. Ik heb veel aan haar gehad. Als ik soms zelf niet wist waarom ik zo verdrietig was, of gewoon een rotgevoel had, dan wist zij vaak al wat de reden was. Zij kon er van afstand naar kijken en dat maakte het zo fijn. En andersom was dat ook zo. We zijn samen steeds vaker naar buiten gegaan, zeker de laatste weken met het mooie weer waren we bijna dagelijks ergens op het terrein bij een picknicktafel te vinden.
Afgelopen week hebben we samen een bak aardbeien leeg gegeten buiten. Het was zooo gezellig. Komende donderdag gaat A. naar huis, ik moet het dus nog twee weken zonder haar doen, en dat vind ik echt heeeeeel erg jammer. Ga haar dan echt super missen! Het is ook heel jammer dat A. helemaal in Zeeuws Vlaanderen woont, want dat maakt het contact na Zeist niet makkelijker. We gaan natuurlijk regelmatig bellen, maar langs gaan is toch echt leuker!
De therapeuten ga ik ontzettend missen. Ze hebben mij heel veel handvaten gegeven om mee verder te gaan, maar toch ga ik hun steun en inzichten missen! Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik begonnen ben en nu is het alweer tijd om te gaan.
Je bouwt toch een bepaalde band op omdat je therapeuten wekelijks (sommige twee of drie keer in de week) ziet. De therapeuten lieten ook veel van hun 'mens zijn' zien. Deelden soms persoonlijke verhalen en lieten gewoon zien dat ook zij niet altijd alles wisten. Een mooie manier van benaderen als je het mij vraagt!
Kwa klachten gaat het met mij met ups en downs. De ene dag voel ik me beter dan de andere en dat blijft lastig. Op dit moment gaat het over het algemeen goed. Ik loop zelfs vrij ontspannen in de stad en de supermarkt! Dat is echt heel lang geleden. Toch blijft het lastig om er van uit te gaan dat het nu alleen maar beter blijft worden, omdat een terugval ook altijd plaats kan vinden. Maar voor nu geniet ik ervan!
Ik heb het advies gekregen om voor mijn angststoornis nog in behandeling te gaan. Dit ga ik waarschijnlijk bij De Hoop in Dordrecht doen. Ik heb 2 mei mijn intake....spannend! Ik ben benieuwd wat het advies wordt!
Ik heb vast niet alles geschreven wat geschreven moest worden, maar vind het even mooi voor nu. Het is tijd om naar bed te gaan!
Op dit moment zit ik in de afrondingstijd van mijn behandeling in Zeist. Ik moet nog drie weken waarvan er nog één heel kort is want 4, 5 en 6 mei zijn we vrij :). 17 mei is mijn ontslagdatum.
Het is raar om na 25 weken afscheid te nemen van iets wat vertrouwd is geworden. Het was heel fijn om gewoon te mogen zijn zoals je bent, en met weinig woorden te worden begrepen. Iedereen die daar zit heeft psychosomatische klachten, en dat maakt het makkelijker om het van de ander te accepteren lijkt het.
Op dit moment heb ik 26 weken (observatie en behandeling)in een groep met 16 mensen geleefd. Het heeft veel verschillende momenten gekend. Van heel veel gezelligheid tot heel veel irritaties. Van momenten dat ik niets liever wilde dan zoveel mogelijk onder de mensen zijn tot momenten dat ik (ja zelfs ik) graag alleen wilde zijn. Dit kon gelukkig op mijn eigen kamertje want die luxe heb ik in Zeist.
Ook heb ik A. leren kennen in Zeist en haar ga ik echt super missen. We hebben vooral de laatste paar maanden heel intensief met elkaar opgetrokken. Ik heb veel aan haar gehad. Als ik soms zelf niet wist waarom ik zo verdrietig was, of gewoon een rotgevoel had, dan wist zij vaak al wat de reden was. Zij kon er van afstand naar kijken en dat maakte het zo fijn. En andersom was dat ook zo. We zijn samen steeds vaker naar buiten gegaan, zeker de laatste weken met het mooie weer waren we bijna dagelijks ergens op het terrein bij een picknicktafel te vinden.
Afgelopen week hebben we samen een bak aardbeien leeg gegeten buiten. Het was zooo gezellig. Komende donderdag gaat A. naar huis, ik moet het dus nog twee weken zonder haar doen, en dat vind ik echt heeeeeel erg jammer. Ga haar dan echt super missen! Het is ook heel jammer dat A. helemaal in Zeeuws Vlaanderen woont, want dat maakt het contact na Zeist niet makkelijker. We gaan natuurlijk regelmatig bellen, maar langs gaan is toch echt leuker!
De therapeuten ga ik ontzettend missen. Ze hebben mij heel veel handvaten gegeven om mee verder te gaan, maar toch ga ik hun steun en inzichten missen! Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik begonnen ben en nu is het alweer tijd om te gaan.
Je bouwt toch een bepaalde band op omdat je therapeuten wekelijks (sommige twee of drie keer in de week) ziet. De therapeuten lieten ook veel van hun 'mens zijn' zien. Deelden soms persoonlijke verhalen en lieten gewoon zien dat ook zij niet altijd alles wisten. Een mooie manier van benaderen als je het mij vraagt!
Kwa klachten gaat het met mij met ups en downs. De ene dag voel ik me beter dan de andere en dat blijft lastig. Op dit moment gaat het over het algemeen goed. Ik loop zelfs vrij ontspannen in de stad en de supermarkt! Dat is echt heel lang geleden. Toch blijft het lastig om er van uit te gaan dat het nu alleen maar beter blijft worden, omdat een terugval ook altijd plaats kan vinden. Maar voor nu geniet ik ervan!
Ik heb het advies gekregen om voor mijn angststoornis nog in behandeling te gaan. Dit ga ik waarschijnlijk bij De Hoop in Dordrecht doen. Ik heb 2 mei mijn intake....spannend! Ik ben benieuwd wat het advies wordt!
Ik heb vast niet alles geschreven wat geschreven moest worden, maar vind het even mooi voor nu. Het is tijd om naar bed te gaan!
woensdag 9 maart 2011
Angst en kramp!
Gister was een hele heftige dag! 's Morgens had ik weer psychosoma 2 en was ik als eerste aan de beurt om met mijn flap over aan de slag te gaan.
We gingen verder met het lichamelijke stuk en daar kwam als hoofdklacht toch de duizeligheid te staan. Maar door de duizeligheid kwamen we al snel weer bij het psychische stuk uit waar we uitkwamen op ANGST!
En dat is nou net wat ik zo'n rotwoord vindt! Ik wil niet bang zijn, ik wil geen angst hebben. Het maakt me boos en verdrietig. Waarom kan ik niet gewoon doen wat een ander ook kan maar moet ik daar zoveel angst bij voelen! Pff rot therapieën soms!
Het was natuurlijk ook goed om het erover te hebben. Vermijden heeft namelijk ook geen zin want dan kom ik er nooit verder mee. Ik heb wel gemerkt dat de therapeuten dachten dat ik minder last van angst had dan wat er gister uit kwam. Dit heeft misschien tot positief effect dat ik sneller een psycholoog krijg, maar dit weet ik nog niet natuurlijk ...
Ik dacht dat ik het wel aardig had kunnen handelen zo met die angstgevoelens in de therapie, maar later in de middag bleek dit anders te zijn. Ik werd namelijk wakker met kramp in mijn armen en benen ...En dit was een heel vervelend gevoel. Ik wilde het dan ook zo snel mogelijk weer weg hebben, en het liefst voor ik naar de fysio moest want anders moest ik er iets mee ...
Maar helaas toen ik bij de fysio zat was het nog volop aanwezig en dat betekende voor mezelf dat ik het zou benoemen en dus er mee aan de slag moest. De fysio vroeg hoe het ging en ik zei dat het psychisch eigenlijk voor mij idee wel heel goed ging, maar dat mijn lichaam 'raar' aan het doen was. Kramp in mijn benen had ik wel eerder meegemaakt, maar in mijn armen ..één keer eerder denk ik. Dus dit vond ik heel vervelen dat dat er nou óók weer bij kwam! De fysio vroeg mij of ze er wat mee mocht doen, of we samen mochten zoeken naar een manier om de kramp minder te maken. Dat leek me wel een goed idee.
Dus daar gingen we dan. Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen en met mijn benen gaan wiegen om te kijken of het zo minder zou worden. Maar er gebeurde iets anders. Ik kreeg ook kramp in mijn buik en het werd moeilijk om adem te halen! Nou dat kon er ook nog wel bij, ik had nu kramp in mijn hele lichaam! Er bleek dus wel degelijk ook psychisch, of emotioneel, wat aan de hand te zijn. Maar dit was zo ver weg gestopt eigenlijk alweer een paar dagen dat ik er letterlijk mijn buik vol van had en dat mijn lichaam in de kramp schoot van de emotie. Ik kreeg het er ook niet uit bij de fysio, het was echt een bal die niet naar buiten wilde komen. Een bal met verdriet. Het was goed om bij mijn gevoel te komen, maar oooh wat deed het pijn! Ik ben blij dat zij verder keek dan wat ik van te voren vertelde anders was dit gevoel blijven zitten en had het er toch een keer uitgekomen. Hetzij ook in een krampaanval of in een aanval van duizeligheid.
Het gevolg was dat ik van 15:00 - 22:00 uur kramp heb gehad. De kramp in mijn armen en benen was nagenoeg weg, maar de kramp in mijn buik bleef. En het deed echt zeer! Ik kon amper eten en dat was lastig. Ik ben echt iemand die graag eet, maar na een kip cordonbleu en een kleine salade zat ik helemaal vol! Ik had er nog steeds letterlijk mijn buik vol van wat ervoor zorgde dat er geen eten bij paste.
Na 's avonds een contactmoment te hebben gehad met de verpleging zakte de krampen wel wat af, maar ze waren nog niet weg. De emoties waren er tenslotte nog niet uit, wel was de oorzaak van de emoties besproken wat al een hoop opluchtte.
Nadat ik mijn dagboek had geschreven begon er eindelijk wat los te komen. Ik merkte dat de enige manier om nu bij mijn emoties te komen bidden was. Ik ben echt even 'bij God op schoot' gekropen. En dit was fijn! Ik weet dat Hij weet wat er bij mij speelt. Ik hoef niks uit te leggen en ik hoef me niet te schamen voor wat ik denk en voel.
Ik kreeg in gedachten dat ik psalm 18 maar eens moest gaan lezen. En dat deed ik dus. Wat daar in stond was echt even wat ik op dat moment nodig had. Prijs God! Hoe bijzonder is het toch dat Hij weet wat er bij mij speelt en dat Hij de juiste tekst op het juiste moment kan geven.
Nu is het weer een nieuwe dag, een dag waarvan ik de therapieën al gehad heb, en waarop ik van plan ben om eerder bij mij gevoel stil te staan. Want zo'n krampaanval ...liever niet nog een keer!
We gingen verder met het lichamelijke stuk en daar kwam als hoofdklacht toch de duizeligheid te staan. Maar door de duizeligheid kwamen we al snel weer bij het psychische stuk uit waar we uitkwamen op ANGST!
En dat is nou net wat ik zo'n rotwoord vindt! Ik wil niet bang zijn, ik wil geen angst hebben. Het maakt me boos en verdrietig. Waarom kan ik niet gewoon doen wat een ander ook kan maar moet ik daar zoveel angst bij voelen! Pff rot therapieën soms!
Het was natuurlijk ook goed om het erover te hebben. Vermijden heeft namelijk ook geen zin want dan kom ik er nooit verder mee. Ik heb wel gemerkt dat de therapeuten dachten dat ik minder last van angst had dan wat er gister uit kwam. Dit heeft misschien tot positief effect dat ik sneller een psycholoog krijg, maar dit weet ik nog niet natuurlijk ...
Ik dacht dat ik het wel aardig had kunnen handelen zo met die angstgevoelens in de therapie, maar later in de middag bleek dit anders te zijn. Ik werd namelijk wakker met kramp in mijn armen en benen ...En dit was een heel vervelend gevoel. Ik wilde het dan ook zo snel mogelijk weer weg hebben, en het liefst voor ik naar de fysio moest want anders moest ik er iets mee ...
Maar helaas toen ik bij de fysio zat was het nog volop aanwezig en dat betekende voor mezelf dat ik het zou benoemen en dus er mee aan de slag moest. De fysio vroeg hoe het ging en ik zei dat het psychisch eigenlijk voor mij idee wel heel goed ging, maar dat mijn lichaam 'raar' aan het doen was. Kramp in mijn benen had ik wel eerder meegemaakt, maar in mijn armen ..één keer eerder denk ik. Dus dit vond ik heel vervelen dat dat er nou óók weer bij kwam! De fysio vroeg mij of ze er wat mee mocht doen, of we samen mochten zoeken naar een manier om de kramp minder te maken. Dat leek me wel een goed idee.
Dus daar gingen we dan. Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen en met mijn benen gaan wiegen om te kijken of het zo minder zou worden. Maar er gebeurde iets anders. Ik kreeg ook kramp in mijn buik en het werd moeilijk om adem te halen! Nou dat kon er ook nog wel bij, ik had nu kramp in mijn hele lichaam! Er bleek dus wel degelijk ook psychisch, of emotioneel, wat aan de hand te zijn. Maar dit was zo ver weg gestopt eigenlijk alweer een paar dagen dat ik er letterlijk mijn buik vol van had en dat mijn lichaam in de kramp schoot van de emotie. Ik kreeg het er ook niet uit bij de fysio, het was echt een bal die niet naar buiten wilde komen. Een bal met verdriet. Het was goed om bij mijn gevoel te komen, maar oooh wat deed het pijn! Ik ben blij dat zij verder keek dan wat ik van te voren vertelde anders was dit gevoel blijven zitten en had het er toch een keer uitgekomen. Hetzij ook in een krampaanval of in een aanval van duizeligheid.
Het gevolg was dat ik van 15:00 - 22:00 uur kramp heb gehad. De kramp in mijn armen en benen was nagenoeg weg, maar de kramp in mijn buik bleef. En het deed echt zeer! Ik kon amper eten en dat was lastig. Ik ben echt iemand die graag eet, maar na een kip cordonbleu en een kleine salade zat ik helemaal vol! Ik had er nog steeds letterlijk mijn buik vol van wat ervoor zorgde dat er geen eten bij paste.
Na 's avonds een contactmoment te hebben gehad met de verpleging zakte de krampen wel wat af, maar ze waren nog niet weg. De emoties waren er tenslotte nog niet uit, wel was de oorzaak van de emoties besproken wat al een hoop opluchtte.
Nadat ik mijn dagboek had geschreven begon er eindelijk wat los te komen. Ik merkte dat de enige manier om nu bij mijn emoties te komen bidden was. Ik ben echt even 'bij God op schoot' gekropen. En dit was fijn! Ik weet dat Hij weet wat er bij mij speelt. Ik hoef niks uit te leggen en ik hoef me niet te schamen voor wat ik denk en voel.
Ik kreeg in gedachten dat ik psalm 18 maar eens moest gaan lezen. En dat deed ik dus. Wat daar in stond was echt even wat ik op dat moment nodig had. Prijs God! Hoe bijzonder is het toch dat Hij weet wat er bij mij speelt en dat Hij de juiste tekst op het juiste moment kan geven.
Nu is het weer een nieuwe dag, een dag waarvan ik de therapieën al gehad heb, en waarop ik van plan ben om eerder bij mij gevoel stil te staan. Want zo'n krampaanval ...liever niet nog een keer!
woensdag 2 maart 2011
Nieuwe therapieën
Aan de hand van mijn behandelplan is er besloten dat ik een paar nieuwe therapieën krijg. Ze zijn nu bijna allemaal gestart.
Eén ervan is drama. Pff wat zag ik daar tegenop zeg. Want wat was drama op de middelbare school en op de SPH toch een echt drama!
Maar dit was goed. Het wordt door dezelfde therapeut gegeven als PMT en deze therapeut is heel goed in veiligheid binnen de therapieën. Ze moest me wel over de drempel heen trekken toen ik aan de beurt was om een rollenspel te doen, maar het is haar gelukt en daar ben ik blij om.
De andere is Psychosoma 2. Hier ga je in op je eigen problematiek in een kleine groep en probeer je het verband te vinden tussen lichamelijke, psychische en sociale factoren. Het is een hele heftige therapie. Ik ben gisteren voor het eerst geweest en vond het echt heel pittig om zo te zien wat de anderen op papier hadden staan maar ook om met mijn eigen flap-over vel te beginnen en deze in te gaan vullen zo de komende weken. Dan wordt het toch wel heel echt allemaal. De therapeuten die dit geven zijn ook echt heel goed. Ze zijn vriendelijk, maar wel confronterend en een beetje dwingend om met je papier aan de slag te gaan. Zo hebben ze mij ook weer over een drempel geholpen.
En waar ik nu nog op wacht is de psycholoog. Ik sta op de wachtlijst maar heb nog niks gehoord verder. Ik ga daar aan de slag met mijn angsten. Een heel vervelend maar ook heel belangrijk onderwerp. Als het met die angsten niet beter gaat worden blijf ik nog steeds heel erg in mijn coconnetje zitten en dat wil ik niet meer. Ik wil meer op eigen benen gaan staan en meer vrijheid ervaren. Ze hadden me al gewaarschuwd dat er tijdens de behandeling waarschijnlijk (tijdelijk) meer angst zou zijn, omdat ik ook die emotie meer ga voelen natuurlijk. En dat hebben ze goed gehad want dat is wat de laatste weken heel erg opspeelt. Angst. Van angst wordt ik boos en verdrietig, want angst is stom en angst mag er niet zijn van mij. En ook dat ik beperkt wordt door mijn angst vind ik af en toe echt verschrikkelijk.
Neem nou gister. Ik was zooo boos. Ik wilde echt heel graag een heel eind gaan fietsen. Maar dat durfde ik dus niet...en tja daar zat ik dan. Met mijn gevoel van ik wil weg! Maar het niet kunnen omdat ik het gewoonweg niet durfde. Op zo'n moment baal ik van mezelf en van de situatie, wat mijn gemoedstoestand niet ten goede komt...
Ik voel nu meer en meer emoties, maar schakel ook regelmatig terug in de overlevingsstand. Dit doe ik niet heel bewust, maar ik ben me er wel steeds meer bewust van als ik het doe. Ik merk ook dat ik het doe als het me eigenlijk allemaal te heftig wordt. Dan trek ik me zeg maar terug en ga ik zo min mogelijk voelen omdat dat veilig is. Maar daar komen dan vervolgens allemaal lichamelijke klachten van waardoor ik weer weet dat het niet handig was. Ja ja het blijft een leerproces hier.
Het is een interessant en intensief leerproces maar het is zeker de moeite waard.
Eén ervan is drama. Pff wat zag ik daar tegenop zeg. Want wat was drama op de middelbare school en op de SPH toch een echt drama!
Maar dit was goed. Het wordt door dezelfde therapeut gegeven als PMT en deze therapeut is heel goed in veiligheid binnen de therapieën. Ze moest me wel over de drempel heen trekken toen ik aan de beurt was om een rollenspel te doen, maar het is haar gelukt en daar ben ik blij om.
De andere is Psychosoma 2. Hier ga je in op je eigen problematiek in een kleine groep en probeer je het verband te vinden tussen lichamelijke, psychische en sociale factoren. Het is een hele heftige therapie. Ik ben gisteren voor het eerst geweest en vond het echt heel pittig om zo te zien wat de anderen op papier hadden staan maar ook om met mijn eigen flap-over vel te beginnen en deze in te gaan vullen zo de komende weken. Dan wordt het toch wel heel echt allemaal. De therapeuten die dit geven zijn ook echt heel goed. Ze zijn vriendelijk, maar wel confronterend en een beetje dwingend om met je papier aan de slag te gaan. Zo hebben ze mij ook weer over een drempel geholpen.
En waar ik nu nog op wacht is de psycholoog. Ik sta op de wachtlijst maar heb nog niks gehoord verder. Ik ga daar aan de slag met mijn angsten. Een heel vervelend maar ook heel belangrijk onderwerp. Als het met die angsten niet beter gaat worden blijf ik nog steeds heel erg in mijn coconnetje zitten en dat wil ik niet meer. Ik wil meer op eigen benen gaan staan en meer vrijheid ervaren. Ze hadden me al gewaarschuwd dat er tijdens de behandeling waarschijnlijk (tijdelijk) meer angst zou zijn, omdat ik ook die emotie meer ga voelen natuurlijk. En dat hebben ze goed gehad want dat is wat de laatste weken heel erg opspeelt. Angst. Van angst wordt ik boos en verdrietig, want angst is stom en angst mag er niet zijn van mij. En ook dat ik beperkt wordt door mijn angst vind ik af en toe echt verschrikkelijk.
Neem nou gister. Ik was zooo boos. Ik wilde echt heel graag een heel eind gaan fietsen. Maar dat durfde ik dus niet...en tja daar zat ik dan. Met mijn gevoel van ik wil weg! Maar het niet kunnen omdat ik het gewoonweg niet durfde. Op zo'n moment baal ik van mezelf en van de situatie, wat mijn gemoedstoestand niet ten goede komt...
Ik voel nu meer en meer emoties, maar schakel ook regelmatig terug in de overlevingsstand. Dit doe ik niet heel bewust, maar ik ben me er wel steeds meer bewust van als ik het doe. Ik merk ook dat ik het doe als het me eigenlijk allemaal te heftig wordt. Dan trek ik me zeg maar terug en ga ik zo min mogelijk voelen omdat dat veilig is. Maar daar komen dan vervolgens allemaal lichamelijke klachten van waardoor ik weer weet dat het niet handig was. Ja ja het blijft een leerproces hier.
Het is een interessant en intensief leerproces maar het is zeker de moeite waard.
donderdag 17 februari 2011
Zelfgemaakte collage over "Tranen"
Gister en vandaag heb ik ontzettend veel gehuild. Toen ik er over na ging denken en erover in gesprek ging kwam ik er achter waar die tranen eigenlijk allemaal vandaan kwamen. En zie hier de collage die er uit ontstaan is!
woensdag 16 februari 2011
Hoopvolle toekomst - Soul Survivor
Waarom zou ik mij nog zorgen maken over mijn toekomst?! God weet al lang wat Hij in petto heeft voor mij en ik weet al lang dat dat een volmaakt plan is voor mijn leven. Ik kan niet wachten tot Zijn plan tot volle uitwerking komt!
Op de helft!
Ja ja het is echt waar, gister was ik op de helft van mijn behandeling hier bij Altrecht Psychosomatiek! Wat is de tijd snel gegaan zeg, ik heb het idee dat ik pas net binnen ben.
Gisterochtend ben ik naar de huisarts van de kliniek geweest. Ik was een paar weken geleden heel duizelig geweest en niet op het idee gekomen om naar de huisarts toe te gaan. Niet zo'n slimme zet vonden ze hier, want misschien kon de huisarst wel met mij meedenken waar het vandaan zou komen en wat ik ermee kan doen. Verder kan ze misschien uitleggen wat er gebeurd als je duizelig wordt. Met mijn niet zo goede ervaringen met huisartsen vond ik dit natuurlijk lastig en had ook niet echt een idee hoe een huisarts mij nou kon helpen bij mijn duizeligheid.... Achteraf gezien was het goed. Ik heb uitgelegd wat er gebeurde die week en hoe ik het ervaren heb. Zij heeft aangegeven het graag wat beter in de gaten te willen houden.
Een totaal andere reactie dan ik meestal van huisartsen kreeg, die zeiden meestal: ach ja, is vast stress, je moet er maar mee omgaan ik kan er niks aan veranderen.
En natuurlijk is dat ook zo, maar je voelt je zo'n zeur en op den duur denk je wel tien keer na voor je naar de huisarts gaat en als ze vraagt hoe het met je psychische klachten gaat ben je al gauw geneigd om te zeggen: goed hoor! Want ze doet er verder toch niks mee.
Bij deze huisarts kan ik daar echt eerlijk over zijn en ze zal er nooit over oordelen. Wat ik vertel is namelijk mijn gevoel en dat is er gewoon zoals het is!
Gister had ik ook mijn tweede behandelplan bespreking. Het waren weer allemaal herkenbare dingen die genoemd werden gelukkig. Het is nooit leuk om te horen, maar ik zou het nog vervelender vinden als het dingen waren die ik niet verwacht had te horen. Ik krijg er een paar nieuwe therapieën bij en daardoor mogen er ook een paar af, omdat het anders te veel wordt. Vanavond ga ik daar waarschijnlijk over in gesprek.
Na mijn BHPbespreking hadden we nog een systeemgesprek. Een gesprek waar mijn ouders bij waren, mijn EVV'er en een psycholoog. De gesprekken gaan steeds beter. Gister hadden we maar een half uurtje nodig! De eerste drie maanden hadden we elke drie weken een gesprek en vanaf nu nog maar één keer in de zes weken. Nog maar twee keer dus. Een mooie vooruitgang al zeg ik het zelf, dat betekent dat ze het thuis beter gaan begrijpen hoe het met mij zit en dat er minder begeleiding bij nodig is.
'S Avonds zijn we uit eten geweest bij de chinees hier op de hoek. Als je behandelplan en systeem hebt gehad mag je daarna weg met je systeem om ergens te gaan eten. Daar maakte ik dankbaar gebruik van. Het eten was heerlijk. Om 19:00 uur was ik weer binnen en was het tijd om uit te rusten van de intensieve dag.
En vandaag ...ben ik moe! Moe van twee intensieve dagen. Twee dagen met veel spanning. Vandaag gaat alles weer volgens rooster, maar ook dat is al veel vandaag, ik ga kijken hoe ik het vol kan houden. Gelukkig heb ik ook de fysio, zij kan mij vaak weer wat rustiger krijgen en dat heb ik nu wel even nodig....
Gisterochtend ben ik naar de huisarts van de kliniek geweest. Ik was een paar weken geleden heel duizelig geweest en niet op het idee gekomen om naar de huisarts toe te gaan. Niet zo'n slimme zet vonden ze hier, want misschien kon de huisarst wel met mij meedenken waar het vandaan zou komen en wat ik ermee kan doen. Verder kan ze misschien uitleggen wat er gebeurd als je duizelig wordt. Met mijn niet zo goede ervaringen met huisartsen vond ik dit natuurlijk lastig en had ook niet echt een idee hoe een huisarts mij nou kon helpen bij mijn duizeligheid.... Achteraf gezien was het goed. Ik heb uitgelegd wat er gebeurde die week en hoe ik het ervaren heb. Zij heeft aangegeven het graag wat beter in de gaten te willen houden.
Een totaal andere reactie dan ik meestal van huisartsen kreeg, die zeiden meestal: ach ja, is vast stress, je moet er maar mee omgaan ik kan er niks aan veranderen.
En natuurlijk is dat ook zo, maar je voelt je zo'n zeur en op den duur denk je wel tien keer na voor je naar de huisarts gaat en als ze vraagt hoe het met je psychische klachten gaat ben je al gauw geneigd om te zeggen: goed hoor! Want ze doet er verder toch niks mee.
Bij deze huisarts kan ik daar echt eerlijk over zijn en ze zal er nooit over oordelen. Wat ik vertel is namelijk mijn gevoel en dat is er gewoon zoals het is!
Gister had ik ook mijn tweede behandelplan bespreking. Het waren weer allemaal herkenbare dingen die genoemd werden gelukkig. Het is nooit leuk om te horen, maar ik zou het nog vervelender vinden als het dingen waren die ik niet verwacht had te horen. Ik krijg er een paar nieuwe therapieën bij en daardoor mogen er ook een paar af, omdat het anders te veel wordt. Vanavond ga ik daar waarschijnlijk over in gesprek.
Na mijn BHPbespreking hadden we nog een systeemgesprek. Een gesprek waar mijn ouders bij waren, mijn EVV'er en een psycholoog. De gesprekken gaan steeds beter. Gister hadden we maar een half uurtje nodig! De eerste drie maanden hadden we elke drie weken een gesprek en vanaf nu nog maar één keer in de zes weken. Nog maar twee keer dus. Een mooie vooruitgang al zeg ik het zelf, dat betekent dat ze het thuis beter gaan begrijpen hoe het met mij zit en dat er minder begeleiding bij nodig is.
'S Avonds zijn we uit eten geweest bij de chinees hier op de hoek. Als je behandelplan en systeem hebt gehad mag je daarna weg met je systeem om ergens te gaan eten. Daar maakte ik dankbaar gebruik van. Het eten was heerlijk. Om 19:00 uur was ik weer binnen en was het tijd om uit te rusten van de intensieve dag.
En vandaag ...ben ik moe! Moe van twee intensieve dagen. Twee dagen met veel spanning. Vandaag gaat alles weer volgens rooster, maar ook dat is al veel vandaag, ik ga kijken hoe ik het vol kan houden. Gelukkig heb ik ook de fysio, zij kan mij vaak weer wat rustiger krijgen en dat heb ik nu wel even nodig....
vrijdag 11 februari 2011
Nieuw kapsel
Het was weer tijd voor een nieuw kapsel! Ik ben er erg tevreden over. Ik heb er al heel veel reacties op gehad. Iedereen vind het superleuk. Wordt soms wel een beetje verlegen van al die aandacht...
donderdag 10 februari 2011
Dat had je niet hoeven doen! (maar waarom deed je het dan?)
Ben jij zo iemand die 'ja' roept bij elk verzoekje, groot of klein? Aardig van je, alleen doe je één iemand er uiteindelijk geen plezier mee: jezelf. Hoe vind je de balans tussen aardig zijn voor anderen en goed zijn voor jezelf?
Wat is dat toch? Je hebt een drukke week gehad, wilt eigenlijk niets liever dan gewoon even he-le-maal niets, en toch ga je naar die zondagmiddagverjaardag van je ex-collega. Met een zorgvuldig uitgezocht cadeau. Of je baas komt langs met een extra project waar je geen tijd voro hebt, en in plaats van nee te zeggen, mompel je: 'oke dan'. En waarom? Hoogstwaarschijnlijk omdat je aardig bent. En omdat je het ook heel belangrijk vindt dat anderen dat ook vinden. En je het heel erg vindt als anderen dat niet vinden. Ook al overschrijd je daarmee je eigen grenzen, en ook al weet je diep van binnen dat het ook anders kan. Want niet iedereen hoeft je aardig te vinden. Het kán zelfs helemaal niet.
Primaire liefdesbehoefte
De neiging om aardig gevonden te willen worden gaat diep. Mensen zijn groepsdieren en we hebben elkaar nodig. Je wilt ergens bijhoren en waardering krijgen. "Heel normaal," zegt trainer en coach Bert van Dijk, schrijven van het boek Waarom niet iedereen mij leuk hoeft te vinden. "Een mens kan niet leven zonder liefde en aandacht. Het is een primaire levensbehoefte. Maar soms begint die behoefte te overheersen. Als kind kun je de indruk krijgen dat je niet gewoon goed bent zoals je bent. In onze westerse cultuur ligt daar vaak de nadruk op: je wordt voortdurend beoordeeld, door je ouders, op school, door je vriendne. Als reactie ga je steeds op zoek naar bevestiging om je gewaardeerd te voelen en maakt er een gewoonte van het iedereen naar de zin te maken. Want als jij goed bent voor andere mensen, waarderen ze je. Je meet daardoor voortdurend af aan de reacties van anderen of je zelf wel 'goed genoeg' bent. Op het moment dat je hun gedrag interpreteert als kritisch of negatief, concludeer je dat je geen waarde hebt. Vervolgens ga je je uitsloven om die ander op ander op andere gedachtes te brengen en ervoor te zorgen dat hij weer postief over je denkt."
Verslaafd aan aardig zijn
Vanuit onze jeugd kunnen we in een patroon raken waarin we geen 'nee' durven zeggen. Waarin we het iedereen voortdurend naar de zin willen maken. Waarin we gaan twijfelen of de buurvrouw ons nog wel leuk vindt als ze ons niet groet 's ochtends. Het punt is: we zijn blijven hangen in een overtuiging die ons als kind hielp. Als klein kind ben je wél afhankelijk van de liefde van anderen. "Ook als volwassene heb je natuurlijk liefde en aandacht nodig, maar niet van iedereen," zegt Bert van Dijk. "Als volwassene zou je in staat moeten zijn om die afhankelijkheid los te laten."
Want als je altijd aardig gevonden wilt worden, doe je jezelf tekort, volgens Bert. Je komt niet voldoende voor je eigen belangen op. Je laat anderen altijd voorgaan, je zegt alles met een glimlach wardoor de boodschap niet overkomt. Kortom: je maakt jezelf kleiner dan nodig, en daardoor raakt overgesneeuwd wat jij belangrijk vindt. En op korte termijn kan het lekker voelen om je eigen belangen even aan de kapstok te hangen, en te kiezen voor 'aardig'. Maar op langere termijn levert het problemen op: je identificeert je namelijk met iets wat buiten jezelf ligt. En je doet ook anderen tekort, want die krijgen van jou geen dingen te zien en te horen waar ze misschien iets aan zouden kunnen hebben. Kritiek bijvoorbeeld, of een eerlijk, open antwoord op vragen.
Stemmen zijn bedrog
Hoe stap je uit dit patroon? Inzien dat je handelt vanuit een overtuiging, daar begint het mee, volgens Bert van Dijk. "Heel veel gedrag ontstaat door aannames, dingen die je jezelf bent gaan wijsmaken. Het stemmetjes in jou dat zegt dat je altijd aardig gevonden moet worden, is een onderdeel van je denken geworden, is een onderdeel van je denken geworden. Dat stemmetje maakt je onzeker over jezelf als totale persoon en daarom lijkt het alsof je er wel naar moet luisteren." Dat zegt ook Mieke Meulmeester. Ze is arbeids- en organisatiepsychologe en geeft workshops 'zelfcompassie', gebaseerd op onderzoek van psychologen Kristin Neff en Roos Vonk. Bij die workshops komt ze veel vrouwen tegen die zichzelf wegcijferen en altijd bezig zijn het anderen naar de zin te maken. "Je kunt het niet verdragen als anderen je niet aardig vinden, en daardoor schiet je meteen in de 'doe-modus'. Je reageert op een vervelende gedachte of gevoel: als ik niet naar dat feestje ga, dan vindt niemand mij meer aardig. Dus ga je toch. Het enige wat daartegen helpt, is te leren dat nare gevoel te verdragen. Het gaat namelijk weer over!"
Boeddha in de helikopter
Meulmeester, de boeddhistische elementen verwerkt in haar workshops, is ervan overtuigd dat accepteren beter is dan proberen om een naar gevoel weg te werken. "Het draait erom te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. In dit geval betekent dat dat niet iedereen jou aardig kan vinden en ook niet aardig hoeft te vinden. Dat wil niet zeggen dat je berust, maar dat je wel ziet: dat is dan zo. Vandaaruit kun je dan kijken: wat wil ik wel, hoe wil ik mij ontwikkelen, zonder dat het een streven naar perfectie wordt."
Hoe minder je eraan duwt en trekt, hoe minder je probeert om het weg te krijgen, des te minder krachtig het gevoel wordt, is haar overtuiging. "Probeer daarom maar eens als een helikopter boven jezelf te gaan hangen. Kijk maar eens hoe je aan het worstelen bent met gedachtes en gevoelens. Maar geef niet onmiddelijk toe aan een gril of impuls om er iets mee te doen. Iets wat er niet mag zijn, dient zich juist aan."
Bert van Dijk noemt het een mythe waarin je zelf bent gaan geloven: als ik niet aardig ben, hoor ik er niet meer bij en dat is verschrikkelijk. Maar eigenlijk geloof je in onzin, stelt hij nuchter. "Allereerst weet je vaak niet hoe anderen over je denken en bovendien maakt het in wezen niet uit wat iemand anders over je denkt, ook al is dat nog zo negatief. Het verandert niets aan wie jij was, bent en altijd zult zijn. Dat weet je wel, maar je gelooft het niet, want je gelooft in een mythe. En dat doe je omdat je jezelf niet genoeg waardeert.
Mild voor jezelf
Mieke Meulmeester gebruikt liever het woord zelfcompassie. Pas als we onszelf kunnen accepteren, met al onze zwaktes en slechte eigenschappen, kunnen we het stemmetje in ons dat zegt dat we altijd aardig moeten zijn, vriendelijk bedanken voor het advies, maar het verder naast ons neerleggen. Mieke:"Zelfcompassie betekent mildheid naar jezelf. Jezelf accepteren zoals je bent, jezelf al goed genoeg bevinden. Dan heb je niet meer de bevestiging van anderen nodig dat je er mag zijn als mens. Het maakt je minder afhandelijk van anderen en je bent ook wat minder met jezelf bezig."
Het komt er dus eigenlijk gewoon op neer dat je leert om grenzen te stellen, ongeacht de reactie van anderen. "Veel vrouwen kunnen het wel, maar zodra er negatieve reacties komen binden ze weer in," zegt Bert van Dijk. "Probeer daarom je boodschappen niet altijd met een glimlach te brengen. Af en toe mag je best wat meer bitchy worden en daarvan genieten. En lukt dat niet, trotseer dan je rotgevoel en merk dat een rotgevoel zo erg niet is. Dat gaat namelijk vanzelf weer weg."
(Een artikel dat uitgedeeld is bij Acceptatie en Zingeving, ik denk dat veel mensen zich herkennen in het altijd aardig gevonden willen worden.)
Wat is dat toch? Je hebt een drukke week gehad, wilt eigenlijk niets liever dan gewoon even he-le-maal niets, en toch ga je naar die zondagmiddagverjaardag van je ex-collega. Met een zorgvuldig uitgezocht cadeau. Of je baas komt langs met een extra project waar je geen tijd voro hebt, en in plaats van nee te zeggen, mompel je: 'oke dan'. En waarom? Hoogstwaarschijnlijk omdat je aardig bent. En omdat je het ook heel belangrijk vindt dat anderen dat ook vinden. En je het heel erg vindt als anderen dat niet vinden. Ook al overschrijd je daarmee je eigen grenzen, en ook al weet je diep van binnen dat het ook anders kan. Want niet iedereen hoeft je aardig te vinden. Het kán zelfs helemaal niet.
Primaire liefdesbehoefte
De neiging om aardig gevonden te willen worden gaat diep. Mensen zijn groepsdieren en we hebben elkaar nodig. Je wilt ergens bijhoren en waardering krijgen. "Heel normaal," zegt trainer en coach Bert van Dijk, schrijven van het boek Waarom niet iedereen mij leuk hoeft te vinden. "Een mens kan niet leven zonder liefde en aandacht. Het is een primaire levensbehoefte. Maar soms begint die behoefte te overheersen. Als kind kun je de indruk krijgen dat je niet gewoon goed bent zoals je bent. In onze westerse cultuur ligt daar vaak de nadruk op: je wordt voortdurend beoordeeld, door je ouders, op school, door je vriendne. Als reactie ga je steeds op zoek naar bevestiging om je gewaardeerd te voelen en maakt er een gewoonte van het iedereen naar de zin te maken. Want als jij goed bent voor andere mensen, waarderen ze je. Je meet daardoor voortdurend af aan de reacties van anderen of je zelf wel 'goed genoeg' bent. Op het moment dat je hun gedrag interpreteert als kritisch of negatief, concludeer je dat je geen waarde hebt. Vervolgens ga je je uitsloven om die ander op ander op andere gedachtes te brengen en ervoor te zorgen dat hij weer postief over je denkt."
Verslaafd aan aardig zijn
Vanuit onze jeugd kunnen we in een patroon raken waarin we geen 'nee' durven zeggen. Waarin we het iedereen voortdurend naar de zin willen maken. Waarin we gaan twijfelen of de buurvrouw ons nog wel leuk vindt als ze ons niet groet 's ochtends. Het punt is: we zijn blijven hangen in een overtuiging die ons als kind hielp. Als klein kind ben je wél afhankelijk van de liefde van anderen. "Ook als volwassene heb je natuurlijk liefde en aandacht nodig, maar niet van iedereen," zegt Bert van Dijk. "Als volwassene zou je in staat moeten zijn om die afhankelijkheid los te laten."
Want als je altijd aardig gevonden wilt worden, doe je jezelf tekort, volgens Bert. Je komt niet voldoende voor je eigen belangen op. Je laat anderen altijd voorgaan, je zegt alles met een glimlach wardoor de boodschap niet overkomt. Kortom: je maakt jezelf kleiner dan nodig, en daardoor raakt overgesneeuwd wat jij belangrijk vindt. En op korte termijn kan het lekker voelen om je eigen belangen even aan de kapstok te hangen, en te kiezen voor 'aardig'. Maar op langere termijn levert het problemen op: je identificeert je namelijk met iets wat buiten jezelf ligt. En je doet ook anderen tekort, want die krijgen van jou geen dingen te zien en te horen waar ze misschien iets aan zouden kunnen hebben. Kritiek bijvoorbeeld, of een eerlijk, open antwoord op vragen.
Stemmen zijn bedrog
Hoe stap je uit dit patroon? Inzien dat je handelt vanuit een overtuiging, daar begint het mee, volgens Bert van Dijk. "Heel veel gedrag ontstaat door aannames, dingen die je jezelf bent gaan wijsmaken. Het stemmetjes in jou dat zegt dat je altijd aardig gevonden moet worden, is een onderdeel van je denken geworden, is een onderdeel van je denken geworden. Dat stemmetje maakt je onzeker over jezelf als totale persoon en daarom lijkt het alsof je er wel naar moet luisteren." Dat zegt ook Mieke Meulmeester. Ze is arbeids- en organisatiepsychologe en geeft workshops 'zelfcompassie', gebaseerd op onderzoek van psychologen Kristin Neff en Roos Vonk. Bij die workshops komt ze veel vrouwen tegen die zichzelf wegcijferen en altijd bezig zijn het anderen naar de zin te maken. "Je kunt het niet verdragen als anderen je niet aardig vinden, en daardoor schiet je meteen in de 'doe-modus'. Je reageert op een vervelende gedachte of gevoel: als ik niet naar dat feestje ga, dan vindt niemand mij meer aardig. Dus ga je toch. Het enige wat daartegen helpt, is te leren dat nare gevoel te verdragen. Het gaat namelijk weer over!"
Boeddha in de helikopter
Meulmeester, de boeddhistische elementen verwerkt in haar workshops, is ervan overtuigd dat accepteren beter is dan proberen om een naar gevoel weg te werken. "Het draait erom te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. In dit geval betekent dat dat niet iedereen jou aardig kan vinden en ook niet aardig hoeft te vinden. Dat wil niet zeggen dat je berust, maar dat je wel ziet: dat is dan zo. Vandaaruit kun je dan kijken: wat wil ik wel, hoe wil ik mij ontwikkelen, zonder dat het een streven naar perfectie wordt."
Hoe minder je eraan duwt en trekt, hoe minder je probeert om het weg te krijgen, des te minder krachtig het gevoel wordt, is haar overtuiging. "Probeer daarom maar eens als een helikopter boven jezelf te gaan hangen. Kijk maar eens hoe je aan het worstelen bent met gedachtes en gevoelens. Maar geef niet onmiddelijk toe aan een gril of impuls om er iets mee te doen. Iets wat er niet mag zijn, dient zich juist aan."
Bert van Dijk noemt het een mythe waarin je zelf bent gaan geloven: als ik niet aardig ben, hoor ik er niet meer bij en dat is verschrikkelijk. Maar eigenlijk geloof je in onzin, stelt hij nuchter. "Allereerst weet je vaak niet hoe anderen over je denken en bovendien maakt het in wezen niet uit wat iemand anders over je denkt, ook al is dat nog zo negatief. Het verandert niets aan wie jij was, bent en altijd zult zijn. Dat weet je wel, maar je gelooft het niet, want je gelooft in een mythe. En dat doe je omdat je jezelf niet genoeg waardeert.
Mild voor jezelf
Mieke Meulmeester gebruikt liever het woord zelfcompassie. Pas als we onszelf kunnen accepteren, met al onze zwaktes en slechte eigenschappen, kunnen we het stemmetje in ons dat zegt dat we altijd aardig moeten zijn, vriendelijk bedanken voor het advies, maar het verder naast ons neerleggen. Mieke:"Zelfcompassie betekent mildheid naar jezelf. Jezelf accepteren zoals je bent, jezelf al goed genoeg bevinden. Dan heb je niet meer de bevestiging van anderen nodig dat je er mag zijn als mens. Het maakt je minder afhandelijk van anderen en je bent ook wat minder met jezelf bezig."
Het komt er dus eigenlijk gewoon op neer dat je leert om grenzen te stellen, ongeacht de reactie van anderen. "Veel vrouwen kunnen het wel, maar zodra er negatieve reacties komen binden ze weer in," zegt Bert van Dijk. "Probeer daarom je boodschappen niet altijd met een glimlach te brengen. Af en toe mag je best wat meer bitchy worden en daarvan genieten. En lukt dat niet, trotseer dan je rotgevoel en merk dat een rotgevoel zo erg niet is. Dat gaat namelijk vanzelf weer weg."
(Een artikel dat uitgedeeld is bij Acceptatie en Zingeving, ik denk dat veel mensen zich herkennen in het altijd aardig gevonden willen worden.)
dinsdag 8 februari 2011
Even iets van me laten horen...
Lieve allemaal,
Het is de laatste tijd erg stil op mijn blog. Dit komt doordat ik in een hele heftige periode zit....
Ik ga volgens het boekje zeggen ze hier. Deze tijd (zo rond de 10e week) hebben veel mensen hun moeilijkste periode. Ik zit nu in mijn 13e week. Er komt veel los. Ik ga meer en meer voelen en dat is heftig.
Ik voel verdriet, boosheid, soms blijdschap en geluk, maar ook heel veel angst. En dat is ook één van de níet leuke emoties. Ik blijf het lastig vinden om met minder leuke emoties om te gaan. Want vind nog steeds dat verdriet en boosheid er niet hoeft te zijn, maar angst al helemaal niet! Hoe kan ik nou bang zijn voor de supermarkt of voor de stad?! Dat is wat ik dan denk. Maar het ís zo, en op dit moment zal ik dat moeten zijn als de situatie op dit moment.
Tegelijkertijd gebeurd er lichamelijk veel. De pijnklachten komen meer een meer naar voren en ook heb ik vaak kramp in mijn armen, op mijn borst en soms ook in mijn keel. Hele nare lichaamssignalen zijn dat die wel degelijk aangeven dat er veel stress zit. Het is iets waar ik nu even mee moet dealen en wat in de loop van de tijd waarschijnlijk wel weer tot rust komt.
Er is veel verdriet, maar ik weet niet zo goed waarover...Ze denken ook dat het komt omdat ik jarenlang veel verdriet binnen heb gehouden om maar niet als aansteller en zwak te worden bestempeld. En nu wil er dus veel uit omdat ik bij mezelf kom zoals ze dat hier noemen. Niet bezig met iedereen om me heen, en met wat iedereen wil, maar wat wil ík?!
Nu ben ik ook bezig met de 40-dagen tijd in de kerk. Hart voor mensen. Naastenliefde gaat het over. En dan leer je dat je nederig moet zijn en anderen moet behandelen zoals jij behandeld zou willen worden..En dat vind ik nu heel lastig. Want hoe denk ik én aan mezelf en aan de anderen?? Ik heb altijd aan de ander gedacht en nooit aan mezelf, dat kan toch ook niet de bedoeling zijn...
Afgelopen week ben ik drie dagen achter elkaar heel duizelig geweest. Het duizelt me hier gewoon letterlijk wat er allemaal gebeurd. Emoties, strijd op de groep, boosheid bij verschillende cliënten, het komt allemaal goed binnen bij mij.
Nu gaat het weer wat beter gelukkig en zie ik de week wel weer wat rooskleuriger in, maar ik blijf gebed nodig hebben, mijn Vader in de hemel is tenslotte de enige die écht weet hoe het met mij gaat. Zelfs als ik het zelf soms niet weet. Wat is het toch fijn om Hem te kennen :).
Nou lieve mensen ik stop maar weer met schrijven. Er staan weer heel wat sores van mij op mn blog. Ik zal proberen jullie niet te lang op mijn volgende bericht te laten wachten, maar ik beloof niks....
Het is de laatste tijd erg stil op mijn blog. Dit komt doordat ik in een hele heftige periode zit....
Ik ga volgens het boekje zeggen ze hier. Deze tijd (zo rond de 10e week) hebben veel mensen hun moeilijkste periode. Ik zit nu in mijn 13e week. Er komt veel los. Ik ga meer en meer voelen en dat is heftig.
Ik voel verdriet, boosheid, soms blijdschap en geluk, maar ook heel veel angst. En dat is ook één van de níet leuke emoties. Ik blijf het lastig vinden om met minder leuke emoties om te gaan. Want vind nog steeds dat verdriet en boosheid er niet hoeft te zijn, maar angst al helemaal niet! Hoe kan ik nou bang zijn voor de supermarkt of voor de stad?! Dat is wat ik dan denk. Maar het ís zo, en op dit moment zal ik dat moeten zijn als de situatie op dit moment.
Tegelijkertijd gebeurd er lichamelijk veel. De pijnklachten komen meer een meer naar voren en ook heb ik vaak kramp in mijn armen, op mijn borst en soms ook in mijn keel. Hele nare lichaamssignalen zijn dat die wel degelijk aangeven dat er veel stress zit. Het is iets waar ik nu even mee moet dealen en wat in de loop van de tijd waarschijnlijk wel weer tot rust komt.
Er is veel verdriet, maar ik weet niet zo goed waarover...Ze denken ook dat het komt omdat ik jarenlang veel verdriet binnen heb gehouden om maar niet als aansteller en zwak te worden bestempeld. En nu wil er dus veel uit omdat ik bij mezelf kom zoals ze dat hier noemen. Niet bezig met iedereen om me heen, en met wat iedereen wil, maar wat wil ík?!
Nu ben ik ook bezig met de 40-dagen tijd in de kerk. Hart voor mensen. Naastenliefde gaat het over. En dan leer je dat je nederig moet zijn en anderen moet behandelen zoals jij behandeld zou willen worden..En dat vind ik nu heel lastig. Want hoe denk ik én aan mezelf en aan de anderen?? Ik heb altijd aan de ander gedacht en nooit aan mezelf, dat kan toch ook niet de bedoeling zijn...
Afgelopen week ben ik drie dagen achter elkaar heel duizelig geweest. Het duizelt me hier gewoon letterlijk wat er allemaal gebeurd. Emoties, strijd op de groep, boosheid bij verschillende cliënten, het komt allemaal goed binnen bij mij.
Nu gaat het weer wat beter gelukkig en zie ik de week wel weer wat rooskleuriger in, maar ik blijf gebed nodig hebben, mijn Vader in de hemel is tenslotte de enige die écht weet hoe het met mij gaat. Zelfs als ik het zelf soms niet weet. Wat is het toch fijn om Hem te kennen :).
Nou lieve mensen ik stop maar weer met schrijven. Er staan weer heel wat sores van mij op mn blog. Ik zal proberen jullie niet te lang op mijn volgende bericht te laten wachten, maar ik beloof niks....
Ren naar het kruis - LEV
Helaas kan ik het liedje niet plaatsen hier want ik heb er geen filmpje van. Maar dit is de tekst. Als je het liedje ook wil kun je me even een mailtje sturen of een reactie plaatsen met je mailadres...
Je voelt pijn en leegte
beperkt door de ziekte in je leven
teleurgesteld in God
boos, verlaten en kapot
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Ren naar het kruis,
kniel neer voor de koning,
Hij zegt: kom maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
Vechtend voor een pijnloos leven
Biddend ga je door,
wachtend op een luisterend oor
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Kom ren naar het kruis,
kniel neer voor de Koning
Hij zegt komt maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij
Kom ren naar het kruis
kniel neer voor de Koning
hij zegt komt maar bij mij
Hom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
beperkt door de ziekte in je leven
teleurgesteld in God
boos, verlaten en kapot
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Ren naar het kruis,
kniel neer voor de koning,
Hij zegt: kom maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
Vechtend voor een pijnloos leven
Biddend ga je door,
wachtend op een luisterend oor
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Kom ren naar het kruis,
kniel neer voor de Koning
Hij zegt komt maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij
Kom ren naar het kruis
kniel neer voor de Koning
hij zegt komt maar bij mij
Hom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
maandag 24 januari 2011
Vechten, vluchten of toelaten?
Het is de laatste tijd een beetje stil op mijn blog. Dit betekent meestal dat het niet goed gaat. Hoe slechter het gaat, hoe minder ik schrijf...
Maar hier ben ik weer een keertje, met een onderwerp wat misschien voor veel mensen wel herkenbaar is.
Emoties...die komen hier best wel vaak voor. Vooral emoties die niet geuit (mogen) worden van onszelf. Huilen en boosheid zijn vooral stom vinden we hier. Waarom zou je huilen als je daar geen reden voor hebt?
Mijn hoofd zegt dat het niet nodig is, maar mijn lichaam schreeuwt om het uiten van emoties. Ik schiet er letterlijk door in de kramp.
Afgelopen week heb ik een paar keer een benauwend gevoel gehad wat bij mij gelijk staat aan: Help, ik moet vluchten! En waar moet ik dan van vluchten...nou van mn emoties. Het overweldigd me wat er allemaal uit komt en ook wat er niet uitkomt maar in mijn lichaam gaat zitten. Er gebeurd zoveel tegelijk dat ik het zelf af en toe niet meer kan behappen en dan vliegt het me aan.
Eerst vecht ik er tegen. Het mag er niet zijn. Het is stom. Ga weg!
Dan vlucht ik ervoor weg. Als ik maar genoeg te doen heb dan hoef ik het niet te voelen. Veel spelletjes skip bo spelen, veel druk doen en vooral niet te veel hoeven nadenken.
Dan zou ik het moeten toelaten..maar dat is moeilijk! Want ja het mocht er toch niet zijn? En als je dan vind dat het er mag zijn dan komt het er weer niet uit omdat je dan té graag wil dat het er uit komt...
Langzaamaan leer ik het toelaten. Het laten zijn zoals het is. Een hele weg nog te gaan, maar we gaan de goede kant op. Ach ja het is nog maar week 10, ik mag er nog 14...
En wat doe jij als je emoties voelt opkomen? Vechten, vluchten of toelaten?
Maar hier ben ik weer een keertje, met een onderwerp wat misschien voor veel mensen wel herkenbaar is.
Emoties...die komen hier best wel vaak voor. Vooral emoties die niet geuit (mogen) worden van onszelf. Huilen en boosheid zijn vooral stom vinden we hier. Waarom zou je huilen als je daar geen reden voor hebt?
Mijn hoofd zegt dat het niet nodig is, maar mijn lichaam schreeuwt om het uiten van emoties. Ik schiet er letterlijk door in de kramp.
Afgelopen week heb ik een paar keer een benauwend gevoel gehad wat bij mij gelijk staat aan: Help, ik moet vluchten! En waar moet ik dan van vluchten...nou van mn emoties. Het overweldigd me wat er allemaal uit komt en ook wat er niet uitkomt maar in mijn lichaam gaat zitten. Er gebeurd zoveel tegelijk dat ik het zelf af en toe niet meer kan behappen en dan vliegt het me aan.
Eerst vecht ik er tegen. Het mag er niet zijn. Het is stom. Ga weg!
Dan vlucht ik ervoor weg. Als ik maar genoeg te doen heb dan hoef ik het niet te voelen. Veel spelletjes skip bo spelen, veel druk doen en vooral niet te veel hoeven nadenken.
Dan zou ik het moeten toelaten..maar dat is moeilijk! Want ja het mocht er toch niet zijn? En als je dan vind dat het er mag zijn dan komt het er weer niet uit omdat je dan té graag wil dat het er uit komt...
Langzaamaan leer ik het toelaten. Het laten zijn zoals het is. Een hele weg nog te gaan, maar we gaan de goede kant op. Ach ja het is nog maar week 10, ik mag er nog 14...
En wat doe jij als je emoties voelt opkomen? Vechten, vluchten of toelaten?
donderdag 13 januari 2011
Zelf gemaakt!
Zelf in elkaar gezet. Plaatjes van internet, een printer van de instelling hier, lamineerapparaat van medecliënt en buddie om het op te hangen, en voila dan krijg je zo iets moois op de muur.
Het herinnert mij er elke keer aan dat God bij mij is. Er staan ook mooie teksten op, onder andere: You are precious to God. Hoe waar is dat?! Zo fijn om te weten.
En, You are safe in Gods hand! Het is voor mij echt een creatie van mezelf die me elke keer weer even stil zet bij mijn Hemelse Vader.
Abonneren op:
Posts (Atom)