De hoogste tijd

In mijn laatste blog schreef ik dat ik nog een paar dagen naar Zeist moest en dat ik dan weer naar huis zou gaan. Nou dat is dus inmiddels al een paar maanden geleden. De hoogste tijd voor een nieuwe blog! Inmiddels ben ik alweer dik 3,5 maand thuis uit de kliniek. En de tijd vliegt voorbij. Ik ga nog wel een keer in de twee weken op maandag en donderdag naar Zeist voor de nazorg maar ook dat ga ik al bijna weer afronden. Eind september rond ik dit af en zit voor mij het "Zeist-avontuur" er definitief op...Het is een vreemd idee. Ik ben er al sinds april 2010 mee bezig en nu, september 2011, na ruim een jaar sluit ik het af. Er is veel gebeurd in Zeist, bijzondere dingen meegemaakt en zelf heel veel gegroeid.
Ik ga het ook wel moeilijk krijgen met het afscheid nemen van de therapeuten, ze zijn zo vertrouwd! Ik zie nu nog drie van de therapeuten en die ga ik ontzettend missen. Ze kennen me zo goed en snappen met weinig woorden wat ik bedoel en nodig heb. Het word weer een fase van afsluiten en nieuwe dingen beginnen, want ...

In oktober (zo het nu staat) ga ik beginnen bij De Hoop in Dordrecht. Ik ben daar inmiddels door mijn intakefase heen en ben geïndiceerd voor de kliniek van de psychiatrie.

Het verhaal wat er aan vooraf ging:
Zo rond twee maanden voor het einde van mijn behandeling werd ik op een dag gevraagd een afspraak te maken bij de psycholoog. Het liefst diezelfde dag nog en ik zou daar wel horen wat er te bespreken was. Ik dacht (zoals heel vaak) o jee, ik heb iets verkeerd gedaan! Maar dat was gelukkig niet het geval. Het geval was dat ze 'ontdekt' hadden dat er toch wel heel veel samenhing met mijn angsten en dat het zeer waarschijnlijk was dat veel van mijn lichamelijke klachten ook daardoor komen. Oef dat was toch wel een heftig bericht. Iets wat ik eigenlijk wel wist van mezelf, maar als het dan zo tegen je wordt gezegd wordt het ook echt!
Het advies was om een klinische behandeling te gaan volgen voor mijn angsten na mijn behandeling in Zeist.

Ze kwamen met een kliniek in Ermelo. Mijn eerste vraag was: Is het een kliniek met een christelijke grondslag? Het antwoord was: nee. En mijn antwoord was, na wat rond te hebben gekeken op de internetsite, ook nee. Ik wil mijn angsten aanpakken met God. Als ik mijn angsten niet aanpak bij de wortel gaan ze nooit helemaal weg, en de enige die het bij de wortel aan kan pakken is God. Ik zei dat ik graag naar De Hoop wilde en ik kreeg de vrijheid van de mensen in Zeist om zelf mijn intake op te starten, dus zo gebeurde het ook. Nu een paar maanden later is het dan rond en ga ik binnenkort echt beginnen.

Regelmatig krijg ik de vraag: Heb je er zin in? NEE helemaal niet! Ik voel me heel bang als ik denk wat er allemaal gaat gebeuren! Ik zie er als een gigantische berg tegenop! Maar .. ik zie wel uit naar het resultaat. Wat zal het fijn zijn om een angstvrij leven te leiden. Om me weer vrij te kunnen bewegen, studeren, werken, enz. Het lijkt me zo heerlijk!
Ik denk ook realistisch en weet dat het misschien niet meteen na de behandeling zo ver is, maar dan ben ik weer een heel eind verder op weg dan nu!
Verder hoop ik veel te leren over God de Vader. Ik verlang heel erg naar de Vader en hoop me meer en meer voor Hem open te kunnen stellen als ik Hem nog beter leer kennen. En ik ga er ook werken aan mijn zelfbeeld, of nog beter, aan het beeld dat God van mij heeft. Dat dat voor mij ook echt werkelijkheid mag worden.
Al met al komt er een hele pittige periode aan.

De eerste twee weken mag ik geen contact met mensen buiten de kliniek hebben. En daarna kom ik nog vijf weken niet thuis. Dus zeven weken weg van mijn vertrouwde omgeving. Bijna twee maanden niet naar de kerk waar ik toch ook wel veel steun vind, twee maanden niet gezellig spelletjes met de buurmeisjes doen, niet afspreken met vriendinnen in Almere....pff ik ga het missen!
Na twee maanden wordt er gekeken of er vooruitgang is, en of de behandeling aanslaat en mijn doelen te behalen zijn binnen De Hoop. Zo niet, dan stopt mijn behandeling daar en gaan ze met mij verder kijken wat beter aansluit. Zo ja, dan kan ik er maximaal een jaar verblijven.

Mijn toekomst op de korte termijn is op dit moment dus erg onzeker. Ik kan nog geen plannen maken voor de komende tijd want ik heb geen idee hoe lang ik in De Hoop blijf en hoe daar allemaal gaat lopen. Ik ga jullie proberen op de hoogte te houden. Ik heb geen idee hoe het computerbeleid binnen De Hoop is, dus dat zullen jullie nog wel merken.

Nou dit is wel weer even genoeg informatie voor nu. Tot schrijfs!