Toen ik vanmorgen wakker werd was ik al heen zenuwachtig. Ik heb het nog een tijdje weg kunnen houden maar nu kwam het toch echt te dicht bij om het te kunnen negeren.
Vanmorgen in de kerk werd er aardig wat aandacht aan besteedt en toen ik hoorde dat ik de bloemen mee naar huis mocht nemen begon ik te huilen. De spanning werd me allemaal teveel. Maar het geeft niet, ik mag daar huilen en er werd goed mee om gegaan.
Zowel voor als na de dienst heel vaak bemoedigd door mensen. Wat fijn om bij zo'n gemeente te horen! Om 12:15 wist ik mezelf dan toch naar huis te sturen en daar wachtte nog een hele leuke klus ....
Juist. Tas inpakken!
Maar...het is gelukt! Volgens mij zit alles er in. Het lijkt wel een volksverhuizing maar het is dan ook voor 6 maanden. In het weekend kom ik wel thuis maar wil dan zo min mogelijk mee hoeven nemen omdat ik dan met de taxi heen en weer ga en maar weinig mee mag nemen.
Nu ben ik klaar met inpakken en klaar om te gaan. Ik vind het super spannend en zie op tegen de dingen die gaan gebeuren. Maar zie er ook naar uit. Want er gaan ook veranderingen plaatsvinden waardoor mijn leventje weer (een stuk) makkelijker gaat worden. Het is dus een heel dubbel gevoel.
Mijn ouders zitten in Egypte dus Martine brengt mij weg. Ik had 5!! mensen die mij weg wilden brengen, maar één auto is toch echt genoeg ;). Bedankt allemaal!
Het is nu tijd om nog even te relaxen. Nog 3 uurtjes en dan ga ik weg!
Praying for you, Eline! :-)
BeantwoordenVerwijderen