Een tijd geleden heb ik de tekst van het liedje Ren naar het kruis opgeschreven in mijn blog. Nu staat er ook een filmpje van het lied op youtube wat ik jullie natuurlijk ook wil laten zien. Dus bij deze!
dinsdag 24 mei 2011
zaterdag 14 mei 2011
Afscheid nemen
Afgelopen week was het een week van afscheid nemen. Ik heb van bijna alle behandelaars al afscheid genomen en dit was heel goed en heel heftig. Aan het begin van de week hoopte ik dat de week snel voorbij zou zijn en aan het eind van de week vond ik de week supersnel voorbij gegaan.
De maandag was nog een ‘gewone’ dag, want deze dag heb ik deze week nog een keer te gaan. Ik schrijf ‘ gewone’ , want in de Eikenboom is geen enkele dag een gewone dag. Elke dag heeft zijn eigen verassingen en veranderingen.
Dinsdag zou mijn zwaarste afscheidsdag wonen. Ik zou afscheid nemen van psychesoma 2, wat betekent dat je je flap af gaat maken en de laatste verbanden legt tussen lichaam, psyche en sociaal. Dit afscheid ging niet door want de therapeut was ziek. Het was even balen, maar ach ik dacht het komt wel volgende keer. Maar op dinsdag zou ik ook afscheid nemen van de fysiotherapeut. En daar zag ik heel erg tegenop, ik had er echt buikpijn van! Na de dagopening kom ik terug in de huiskamer en zeg tegen medecliënten dat ik gelukkig nog afscheid kan nemen van A. . Zegt er een heel droog: nou dat wordt dan lastig, kijk maar op het bord. Neeeeeee! Ze is afwezig! Toen was het echt wel over met de pret. Ik heb even flink gehuild en meteen een contact moment aangevraagd om het even te luchten bij de verpleging. Wat vond ik dit naar! Maar zoals ik al zei: geen enkele dag in de Eikenboom is normaal. Deze dus ook niet.
’ S avonds heb ik nog gezellig bij Sjoerd gegeten. Een avondje gewoon eten . We hebben kip tandoori gegeten, iets wat ik heel lekker vindt. Deze avond ben ik niet zo laat terug gegaan. Hij had nog een aantal verslagen te schrijven en ik had mijn energie ook aardig opgebruikt vandaag.
Woensdag was het dan echt zover om afscheid van A. (fysiotherapeut) te nemen. Toen het bijna zover was wilde ik liever naar buiten rennen dan naar de afspraak gaan. Vluchtgedrag noemen ze dat. Ik was ontzettend aan het stuiteren, ik was zoooo druk! Een verpleegkundige die met mij mee liep naar de kliniek na de dagopening zei tegen mij dat ik even ‘ echt’ moest gaan lopen. Dus niet zo ‘ zweven’ . We hebben dat toen samen even gedaan. Na ongeveer vijf stappen kwamen de tranen al die ik wilde verbergen door zo te stuiteren. Het was goed om het even te laten gaan, zo kon ik de spanning voor het afscheid al een beetje ontladen. Ik ben nog even naar mijn kamer gegaan, heb de cadeautjes en de kaart gepakt en ben toen maar gegaan. Het was echt zover …
We gingen eerst gewoon naar een fysioruimte, maar besloten al snel naar ‘ het’ bankje bij de vijver in het bos te gaan. Het bankje waar we vaker zijn geweest en wat een mooie en rustige plek is om te praten. Onderweg hebben we al wat geëvalueerd over het afgelopen half jaar en bij het bankje gingen we daar nog even meer verder. Ik had vooral geleerd om bij mezelf te blijven en om stil te staan bij mezelf. Maar ook heb ik geleerd dat ik niet altijd hulp van buitenaf nodig heb om mijn lichamelijk klachten minder te laten worden. Ik heb zelf ook zo mijn kracht om dat op te lossen. Ik heb zeven jaar elke week fysiotherapie gehad, en nu een half jaar geen fysiotherapie op die manier. In het begin van mijn behandeling heb ik het gemist, maar later echt niet meer. Ik heb geleerd het verband te zien tussen mijn lichamelijke klachten en de hoeveelheid stress en angst die aanwezig is, hierdoor weet ik ook dat mijn klachten vaak weer over gaan of in ieder geval minder worden als die stress en angst is gezakt.
Ik had voor A. drie dingen meegenomen. Als eerste had ik een kaart met een verhaaltje over een vlinder (zelf geschreven). Het staat symbool voor mijn proces het afgelopen half jaar. En ik heb voor haar ook nog geschreven dat ik dankbaar ben voor de steun die ik bij haar echt even letterlijk mocht ervaren. Ik had ook een cd voor haar gemaakt met mijn lievelingsnummers, de cd heet: “Massagebedtoppers” . Dit was een cadeautje om te laten zien welke liedjes mijn steun hebben gegeven en ik regelmatig op het massagebed heb geluisterd. Als laatste had ik nog bodylotion en douchegel van Kneipp voor haar gekocht met de lavendelgeur. Dit omdat ze mij echt ontspanning bood. Cadeautjes waar ik over na had gedacht en die ook heel leuk waren om te geven.
Op een gegeven moment moesten we dan echt afscheid gaan nemen en terug lopen naar de kliniek. In de gang gingen we allebei een andere kant op en toen begon het….ik moest huilen. A. wenste me nog een fijne dag, maar ik kon al bijna geen antwoord meer geven. Het afscheid was nu echt definitief…snik. Gelukkig zie ik haar dinsdag nog even bij mijn eindbespreking.
Aan de lengte van het stuk over A. begrijp je waarschijnlijk wel hoe belangrijk zij voor mij is geweest gedurende mijn behandeling. Maar nu genoeg over haar.
Donderdag … weer zo’n afscheid neem dag. ’ S Morgens had ik eindgesprek bij de huisarts. Dit ging eigenlijk nergens over. Ik heb geen medicijnen of zoiets nodig, dus met de huisarts heb ik weinig van doen gehad. Toch heb ik ook met haar een eindgesprek gevoerd, gewoon omdat het zo hoort. Ze vond wel dat ik veel meer inzicht had gekregen in het verband tussen psychische klachten, lichamelijke klachten en mijn gedrag. Toch weer leuk om te horen!
’ S middags had ik afscheid van de PMT. Normaal gesproken gebeurd dit met de hele groep van PMT (4 mensen) maar twee waren en niet aanwezig. Dus dat ging niet door. Degene d ie er wel was had mij pas drie keer meegemaakt bij de PMT dus kon ook niet echt een evaluatie geven van de afgelopen periode. Aan het eind van het uur stuurde R. haar dan ook terug naar de kliniek en ging zij nog met mij evalueren. Dat was wel even onwennig! Ik had nog nooit met de PMT therapeut helemaal alleen gezeten en dit was dus wel heel privé zeg maar… Nu was echt alle aandacht voor mij. Oef! Maar het was een hele goede evaluatie. Het was leuk om te horen wat ze te zeggen had. Ze zei dat ze vond dat ik heel goed inzicht had gekregen in mijn valkuilen. In het begin ‘ stuiterde’ ik en wist dan niet waarom ik stuiterde. Naar verloop van tijd wist ik dat ik ‘ stuiterde’ omdat er dan iets aan de hand was. En nu kan ik ook benoemen wat er is. Dus wat me aan het stuiteren maakt. Ik kan mezelf laten stoppen met stuiteren, maar ook heel bewust kiezen om nog even lekker door te stuiteren om zo even nog niet bij mij gevoel te komen. Ik weet ook dat als ik dat niet doe, ik er uiteindelijk zelf de gevolgen van voel. Dat is toch heel wat meer inzicht als in het begin, toen mij lichamelijk klachten altijd ‘ zomaar’ kwamen.
Vrijdag was vooral een dag van afscheid nemen van de verpleegkundigen. En terugkijken met mijn behandelcoördinator. Ook was het tijd om afscheid te nemen van mijn EVV’ er. Ze is dinsdag nog wel bij het eindgesprek, maar toch is het fijn om zo even apart tijd te nemen om afscheid te nemen. Ook met haar ben ik naar ‘ het’ bankje in het bos gegaan. En heb daar geëvalueerd over het afgelopen half jaar. Ook zij zag veel verandering ! Allemaal verandering die ik zelf ook zie, maar het is altijd leuk om het van een ander te horen…
En nu is het weekend. En is het wachten op de komende week. Zondagavond ga ik weer terug naar Zeist tot dinsdag. Maandagavond neem ik afscheid van de cliënten. Dat wordt nog een intensieve maar mooie avond. En dan dinsdag is het echt zover … dat zijn de zes maanden om! De tijd is zoo hard voorbij gevlogen. Het voelt raar om naar huis te gaan. Aan de ene kant is het goed zo, aan de andere kant wil ik nog helemaal niet naar huis! Ik ben er nog niet klaar mee, maar aan de andere kant heb ik het ook helemaal gehad daar in Zeist. Heel dubbel dus allemaal, maar het is goed. Het is tijd om naar huis te gaan en om daar verder toe te passen wat ik in Zeist geleerd heb.
De maandag was nog een ‘gewone’ dag, want deze dag heb ik deze week nog een keer te gaan. Ik schrijf ‘ gewone’ , want in de Eikenboom is geen enkele dag een gewone dag. Elke dag heeft zijn eigen verassingen en veranderingen.
Dinsdag zou mijn zwaarste afscheidsdag wonen. Ik zou afscheid nemen van psychesoma 2, wat betekent dat je je flap af gaat maken en de laatste verbanden legt tussen lichaam, psyche en sociaal. Dit afscheid ging niet door want de therapeut was ziek. Het was even balen, maar ach ik dacht het komt wel volgende keer. Maar op dinsdag zou ik ook afscheid nemen van de fysiotherapeut. En daar zag ik heel erg tegenop, ik had er echt buikpijn van! Na de dagopening kom ik terug in de huiskamer en zeg tegen medecliënten dat ik gelukkig nog afscheid kan nemen van A. . Zegt er een heel droog: nou dat wordt dan lastig, kijk maar op het bord. Neeeeeee! Ze is afwezig! Toen was het echt wel over met de pret. Ik heb even flink gehuild en meteen een contact moment aangevraagd om het even te luchten bij de verpleging. Wat vond ik dit naar! Maar zoals ik al zei: geen enkele dag in de Eikenboom is normaal. Deze dus ook niet.
’ S avonds heb ik nog gezellig bij Sjoerd gegeten. Een avondje gewoon eten . We hebben kip tandoori gegeten, iets wat ik heel lekker vindt. Deze avond ben ik niet zo laat terug gegaan. Hij had nog een aantal verslagen te schrijven en ik had mijn energie ook aardig opgebruikt vandaag.
Woensdag was het dan echt zover om afscheid van A. (fysiotherapeut) te nemen. Toen het bijna zover was wilde ik liever naar buiten rennen dan naar de afspraak gaan. Vluchtgedrag noemen ze dat. Ik was ontzettend aan het stuiteren, ik was zoooo druk! Een verpleegkundige die met mij mee liep naar de kliniek na de dagopening zei tegen mij dat ik even ‘ echt’ moest gaan lopen. Dus niet zo ‘ zweven’ . We hebben dat toen samen even gedaan. Na ongeveer vijf stappen kwamen de tranen al die ik wilde verbergen door zo te stuiteren. Het was goed om het even te laten gaan, zo kon ik de spanning voor het afscheid al een beetje ontladen. Ik ben nog even naar mijn kamer gegaan, heb de cadeautjes en de kaart gepakt en ben toen maar gegaan. Het was echt zover …
We gingen eerst gewoon naar een fysioruimte, maar besloten al snel naar ‘ het’ bankje bij de vijver in het bos te gaan. Het bankje waar we vaker zijn geweest en wat een mooie en rustige plek is om te praten. Onderweg hebben we al wat geëvalueerd over het afgelopen half jaar en bij het bankje gingen we daar nog even meer verder. Ik had vooral geleerd om bij mezelf te blijven en om stil te staan bij mezelf. Maar ook heb ik geleerd dat ik niet altijd hulp van buitenaf nodig heb om mijn lichamelijk klachten minder te laten worden. Ik heb zelf ook zo mijn kracht om dat op te lossen. Ik heb zeven jaar elke week fysiotherapie gehad, en nu een half jaar geen fysiotherapie op die manier. In het begin van mijn behandeling heb ik het gemist, maar later echt niet meer. Ik heb geleerd het verband te zien tussen mijn lichamelijke klachten en de hoeveelheid stress en angst die aanwezig is, hierdoor weet ik ook dat mijn klachten vaak weer over gaan of in ieder geval minder worden als die stress en angst is gezakt.
Ik had voor A. drie dingen meegenomen. Als eerste had ik een kaart met een verhaaltje over een vlinder (zelf geschreven). Het staat symbool voor mijn proces het afgelopen half jaar. En ik heb voor haar ook nog geschreven dat ik dankbaar ben voor de steun die ik bij haar echt even letterlijk mocht ervaren. Ik had ook een cd voor haar gemaakt met mijn lievelingsnummers, de cd heet: “Massagebedtoppers” . Dit was een cadeautje om te laten zien welke liedjes mijn steun hebben gegeven en ik regelmatig op het massagebed heb geluisterd. Als laatste had ik nog bodylotion en douchegel van Kneipp voor haar gekocht met de lavendelgeur. Dit omdat ze mij echt ontspanning bood. Cadeautjes waar ik over na had gedacht en die ook heel leuk waren om te geven.
Op een gegeven moment moesten we dan echt afscheid gaan nemen en terug lopen naar de kliniek. In de gang gingen we allebei een andere kant op en toen begon het….ik moest huilen. A. wenste me nog een fijne dag, maar ik kon al bijna geen antwoord meer geven. Het afscheid was nu echt definitief…snik. Gelukkig zie ik haar dinsdag nog even bij mijn eindbespreking.
Aan de lengte van het stuk over A. begrijp je waarschijnlijk wel hoe belangrijk zij voor mij is geweest gedurende mijn behandeling. Maar nu genoeg over haar.
Donderdag … weer zo’n afscheid neem dag. ’ S Morgens had ik eindgesprek bij de huisarts. Dit ging eigenlijk nergens over. Ik heb geen medicijnen of zoiets nodig, dus met de huisarts heb ik weinig van doen gehad. Toch heb ik ook met haar een eindgesprek gevoerd, gewoon omdat het zo hoort. Ze vond wel dat ik veel meer inzicht had gekregen in het verband tussen psychische klachten, lichamelijke klachten en mijn gedrag. Toch weer leuk om te horen!
’ S middags had ik afscheid van de PMT. Normaal gesproken gebeurd dit met de hele groep van PMT (4 mensen) maar twee waren en niet aanwezig. Dus dat ging niet door. Degene d ie er wel was had mij pas drie keer meegemaakt bij de PMT dus kon ook niet echt een evaluatie geven van de afgelopen periode. Aan het eind van het uur stuurde R. haar dan ook terug naar de kliniek en ging zij nog met mij evalueren. Dat was wel even onwennig! Ik had nog nooit met de PMT therapeut helemaal alleen gezeten en dit was dus wel heel privé zeg maar… Nu was echt alle aandacht voor mij. Oef! Maar het was een hele goede evaluatie. Het was leuk om te horen wat ze te zeggen had. Ze zei dat ze vond dat ik heel goed inzicht had gekregen in mijn valkuilen. In het begin ‘ stuiterde’ ik en wist dan niet waarom ik stuiterde. Naar verloop van tijd wist ik dat ik ‘ stuiterde’ omdat er dan iets aan de hand was. En nu kan ik ook benoemen wat er is. Dus wat me aan het stuiteren maakt. Ik kan mezelf laten stoppen met stuiteren, maar ook heel bewust kiezen om nog even lekker door te stuiteren om zo even nog niet bij mij gevoel te komen. Ik weet ook dat als ik dat niet doe, ik er uiteindelijk zelf de gevolgen van voel. Dat is toch heel wat meer inzicht als in het begin, toen mij lichamelijk klachten altijd ‘ zomaar’ kwamen.
Vrijdag was vooral een dag van afscheid nemen van de verpleegkundigen. En terugkijken met mijn behandelcoördinator. Ook was het tijd om afscheid te nemen van mijn EVV’ er. Ze is dinsdag nog wel bij het eindgesprek, maar toch is het fijn om zo even apart tijd te nemen om afscheid te nemen. Ook met haar ben ik naar ‘ het’ bankje in het bos gegaan. En heb daar geëvalueerd over het afgelopen half jaar. Ook zij zag veel verandering ! Allemaal verandering die ik zelf ook zie, maar het is altijd leuk om het van een ander te horen…
En nu is het weekend. En is het wachten op de komende week. Zondagavond ga ik weer terug naar Zeist tot dinsdag. Maandagavond neem ik afscheid van de cliënten. Dat wordt nog een intensieve maar mooie avond. En dan dinsdag is het echt zover … dat zijn de zes maanden om! De tijd is zoo hard voorbij gevlogen. Het voelt raar om naar huis te gaan. Aan de ene kant is het goed zo, aan de andere kant wil ik nog helemaal niet naar huis! Ik ben er nog niet klaar mee, maar aan de andere kant heb ik het ook helemaal gehad daar in Zeist. Heel dubbel dus allemaal, maar het is goed. Het is tijd om naar huis te gaan en om daar verder toe te passen wat ik in Zeist geleerd heb.
zaterdag 23 april 2011
Even een update
Het is al heel lang geleden dat ik heb geschreven zie ik.
Op dit moment zit ik in de afrondingstijd van mijn behandeling in Zeist. Ik moet nog drie weken waarvan er nog één heel kort is want 4, 5 en 6 mei zijn we vrij :). 17 mei is mijn ontslagdatum.
Het is raar om na 25 weken afscheid te nemen van iets wat vertrouwd is geworden. Het was heel fijn om gewoon te mogen zijn zoals je bent, en met weinig woorden te worden begrepen. Iedereen die daar zit heeft psychosomatische klachten, en dat maakt het makkelijker om het van de ander te accepteren lijkt het.
Op dit moment heb ik 26 weken (observatie en behandeling)in een groep met 16 mensen geleefd. Het heeft veel verschillende momenten gekend. Van heel veel gezelligheid tot heel veel irritaties. Van momenten dat ik niets liever wilde dan zoveel mogelijk onder de mensen zijn tot momenten dat ik (ja zelfs ik) graag alleen wilde zijn. Dit kon gelukkig op mijn eigen kamertje want die luxe heb ik in Zeist.
Ook heb ik A. leren kennen in Zeist en haar ga ik echt super missen. We hebben vooral de laatste paar maanden heel intensief met elkaar opgetrokken. Ik heb veel aan haar gehad. Als ik soms zelf niet wist waarom ik zo verdrietig was, of gewoon een rotgevoel had, dan wist zij vaak al wat de reden was. Zij kon er van afstand naar kijken en dat maakte het zo fijn. En andersom was dat ook zo. We zijn samen steeds vaker naar buiten gegaan, zeker de laatste weken met het mooie weer waren we bijna dagelijks ergens op het terrein bij een picknicktafel te vinden.
Afgelopen week hebben we samen een bak aardbeien leeg gegeten buiten. Het was zooo gezellig. Komende donderdag gaat A. naar huis, ik moet het dus nog twee weken zonder haar doen, en dat vind ik echt heeeeeel erg jammer. Ga haar dan echt super missen! Het is ook heel jammer dat A. helemaal in Zeeuws Vlaanderen woont, want dat maakt het contact na Zeist niet makkelijker. We gaan natuurlijk regelmatig bellen, maar langs gaan is toch echt leuker!
De therapeuten ga ik ontzettend missen. Ze hebben mij heel veel handvaten gegeven om mee verder te gaan, maar toch ga ik hun steun en inzichten missen! Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik begonnen ben en nu is het alweer tijd om te gaan.
Je bouwt toch een bepaalde band op omdat je therapeuten wekelijks (sommige twee of drie keer in de week) ziet. De therapeuten lieten ook veel van hun 'mens zijn' zien. Deelden soms persoonlijke verhalen en lieten gewoon zien dat ook zij niet altijd alles wisten. Een mooie manier van benaderen als je het mij vraagt!
Kwa klachten gaat het met mij met ups en downs. De ene dag voel ik me beter dan de andere en dat blijft lastig. Op dit moment gaat het over het algemeen goed. Ik loop zelfs vrij ontspannen in de stad en de supermarkt! Dat is echt heel lang geleden. Toch blijft het lastig om er van uit te gaan dat het nu alleen maar beter blijft worden, omdat een terugval ook altijd plaats kan vinden. Maar voor nu geniet ik ervan!
Ik heb het advies gekregen om voor mijn angststoornis nog in behandeling te gaan. Dit ga ik waarschijnlijk bij De Hoop in Dordrecht doen. Ik heb 2 mei mijn intake....spannend! Ik ben benieuwd wat het advies wordt!
Ik heb vast niet alles geschreven wat geschreven moest worden, maar vind het even mooi voor nu. Het is tijd om naar bed te gaan!
Op dit moment zit ik in de afrondingstijd van mijn behandeling in Zeist. Ik moet nog drie weken waarvan er nog één heel kort is want 4, 5 en 6 mei zijn we vrij :). 17 mei is mijn ontslagdatum.
Het is raar om na 25 weken afscheid te nemen van iets wat vertrouwd is geworden. Het was heel fijn om gewoon te mogen zijn zoals je bent, en met weinig woorden te worden begrepen. Iedereen die daar zit heeft psychosomatische klachten, en dat maakt het makkelijker om het van de ander te accepteren lijkt het.
Op dit moment heb ik 26 weken (observatie en behandeling)in een groep met 16 mensen geleefd. Het heeft veel verschillende momenten gekend. Van heel veel gezelligheid tot heel veel irritaties. Van momenten dat ik niets liever wilde dan zoveel mogelijk onder de mensen zijn tot momenten dat ik (ja zelfs ik) graag alleen wilde zijn. Dit kon gelukkig op mijn eigen kamertje want die luxe heb ik in Zeist.
Ook heb ik A. leren kennen in Zeist en haar ga ik echt super missen. We hebben vooral de laatste paar maanden heel intensief met elkaar opgetrokken. Ik heb veel aan haar gehad. Als ik soms zelf niet wist waarom ik zo verdrietig was, of gewoon een rotgevoel had, dan wist zij vaak al wat de reden was. Zij kon er van afstand naar kijken en dat maakte het zo fijn. En andersom was dat ook zo. We zijn samen steeds vaker naar buiten gegaan, zeker de laatste weken met het mooie weer waren we bijna dagelijks ergens op het terrein bij een picknicktafel te vinden.
Afgelopen week hebben we samen een bak aardbeien leeg gegeten buiten. Het was zooo gezellig. Komende donderdag gaat A. naar huis, ik moet het dus nog twee weken zonder haar doen, en dat vind ik echt heeeeeel erg jammer. Ga haar dan echt super missen! Het is ook heel jammer dat A. helemaal in Zeeuws Vlaanderen woont, want dat maakt het contact na Zeist niet makkelijker. We gaan natuurlijk regelmatig bellen, maar langs gaan is toch echt leuker!
De therapeuten ga ik ontzettend missen. Ze hebben mij heel veel handvaten gegeven om mee verder te gaan, maar toch ga ik hun steun en inzichten missen! Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik begonnen ben en nu is het alweer tijd om te gaan.
Je bouwt toch een bepaalde band op omdat je therapeuten wekelijks (sommige twee of drie keer in de week) ziet. De therapeuten lieten ook veel van hun 'mens zijn' zien. Deelden soms persoonlijke verhalen en lieten gewoon zien dat ook zij niet altijd alles wisten. Een mooie manier van benaderen als je het mij vraagt!
Kwa klachten gaat het met mij met ups en downs. De ene dag voel ik me beter dan de andere en dat blijft lastig. Op dit moment gaat het over het algemeen goed. Ik loop zelfs vrij ontspannen in de stad en de supermarkt! Dat is echt heel lang geleden. Toch blijft het lastig om er van uit te gaan dat het nu alleen maar beter blijft worden, omdat een terugval ook altijd plaats kan vinden. Maar voor nu geniet ik ervan!
Ik heb het advies gekregen om voor mijn angststoornis nog in behandeling te gaan. Dit ga ik waarschijnlijk bij De Hoop in Dordrecht doen. Ik heb 2 mei mijn intake....spannend! Ik ben benieuwd wat het advies wordt!
Ik heb vast niet alles geschreven wat geschreven moest worden, maar vind het even mooi voor nu. Het is tijd om naar bed te gaan!
woensdag 9 maart 2011
Angst en kramp!
Gister was een hele heftige dag! 's Morgens had ik weer psychosoma 2 en was ik als eerste aan de beurt om met mijn flap over aan de slag te gaan.
We gingen verder met het lichamelijke stuk en daar kwam als hoofdklacht toch de duizeligheid te staan. Maar door de duizeligheid kwamen we al snel weer bij het psychische stuk uit waar we uitkwamen op ANGST!
En dat is nou net wat ik zo'n rotwoord vindt! Ik wil niet bang zijn, ik wil geen angst hebben. Het maakt me boos en verdrietig. Waarom kan ik niet gewoon doen wat een ander ook kan maar moet ik daar zoveel angst bij voelen! Pff rot therapieën soms!
Het was natuurlijk ook goed om het erover te hebben. Vermijden heeft namelijk ook geen zin want dan kom ik er nooit verder mee. Ik heb wel gemerkt dat de therapeuten dachten dat ik minder last van angst had dan wat er gister uit kwam. Dit heeft misschien tot positief effect dat ik sneller een psycholoog krijg, maar dit weet ik nog niet natuurlijk ...
Ik dacht dat ik het wel aardig had kunnen handelen zo met die angstgevoelens in de therapie, maar later in de middag bleek dit anders te zijn. Ik werd namelijk wakker met kramp in mijn armen en benen ...En dit was een heel vervelend gevoel. Ik wilde het dan ook zo snel mogelijk weer weg hebben, en het liefst voor ik naar de fysio moest want anders moest ik er iets mee ...
Maar helaas toen ik bij de fysio zat was het nog volop aanwezig en dat betekende voor mezelf dat ik het zou benoemen en dus er mee aan de slag moest. De fysio vroeg hoe het ging en ik zei dat het psychisch eigenlijk voor mij idee wel heel goed ging, maar dat mijn lichaam 'raar' aan het doen was. Kramp in mijn benen had ik wel eerder meegemaakt, maar in mijn armen ..één keer eerder denk ik. Dus dit vond ik heel vervelen dat dat er nou óók weer bij kwam! De fysio vroeg mij of ze er wat mee mocht doen, of we samen mochten zoeken naar een manier om de kramp minder te maken. Dat leek me wel een goed idee.
Dus daar gingen we dan. Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen en met mijn benen gaan wiegen om te kijken of het zo minder zou worden. Maar er gebeurde iets anders. Ik kreeg ook kramp in mijn buik en het werd moeilijk om adem te halen! Nou dat kon er ook nog wel bij, ik had nu kramp in mijn hele lichaam! Er bleek dus wel degelijk ook psychisch, of emotioneel, wat aan de hand te zijn. Maar dit was zo ver weg gestopt eigenlijk alweer een paar dagen dat ik er letterlijk mijn buik vol van had en dat mijn lichaam in de kramp schoot van de emotie. Ik kreeg het er ook niet uit bij de fysio, het was echt een bal die niet naar buiten wilde komen. Een bal met verdriet. Het was goed om bij mijn gevoel te komen, maar oooh wat deed het pijn! Ik ben blij dat zij verder keek dan wat ik van te voren vertelde anders was dit gevoel blijven zitten en had het er toch een keer uitgekomen. Hetzij ook in een krampaanval of in een aanval van duizeligheid.
Het gevolg was dat ik van 15:00 - 22:00 uur kramp heb gehad. De kramp in mijn armen en benen was nagenoeg weg, maar de kramp in mijn buik bleef. En het deed echt zeer! Ik kon amper eten en dat was lastig. Ik ben echt iemand die graag eet, maar na een kip cordonbleu en een kleine salade zat ik helemaal vol! Ik had er nog steeds letterlijk mijn buik vol van wat ervoor zorgde dat er geen eten bij paste.
Na 's avonds een contactmoment te hebben gehad met de verpleging zakte de krampen wel wat af, maar ze waren nog niet weg. De emoties waren er tenslotte nog niet uit, wel was de oorzaak van de emoties besproken wat al een hoop opluchtte.
Nadat ik mijn dagboek had geschreven begon er eindelijk wat los te komen. Ik merkte dat de enige manier om nu bij mijn emoties te komen bidden was. Ik ben echt even 'bij God op schoot' gekropen. En dit was fijn! Ik weet dat Hij weet wat er bij mij speelt. Ik hoef niks uit te leggen en ik hoef me niet te schamen voor wat ik denk en voel.
Ik kreeg in gedachten dat ik psalm 18 maar eens moest gaan lezen. En dat deed ik dus. Wat daar in stond was echt even wat ik op dat moment nodig had. Prijs God! Hoe bijzonder is het toch dat Hij weet wat er bij mij speelt en dat Hij de juiste tekst op het juiste moment kan geven.
Nu is het weer een nieuwe dag, een dag waarvan ik de therapieën al gehad heb, en waarop ik van plan ben om eerder bij mij gevoel stil te staan. Want zo'n krampaanval ...liever niet nog een keer!
We gingen verder met het lichamelijke stuk en daar kwam als hoofdklacht toch de duizeligheid te staan. Maar door de duizeligheid kwamen we al snel weer bij het psychische stuk uit waar we uitkwamen op ANGST!
En dat is nou net wat ik zo'n rotwoord vindt! Ik wil niet bang zijn, ik wil geen angst hebben. Het maakt me boos en verdrietig. Waarom kan ik niet gewoon doen wat een ander ook kan maar moet ik daar zoveel angst bij voelen! Pff rot therapieën soms!
Het was natuurlijk ook goed om het erover te hebben. Vermijden heeft namelijk ook geen zin want dan kom ik er nooit verder mee. Ik heb wel gemerkt dat de therapeuten dachten dat ik minder last van angst had dan wat er gister uit kwam. Dit heeft misschien tot positief effect dat ik sneller een psycholoog krijg, maar dit weet ik nog niet natuurlijk ...
Ik dacht dat ik het wel aardig had kunnen handelen zo met die angstgevoelens in de therapie, maar later in de middag bleek dit anders te zijn. Ik werd namelijk wakker met kramp in mijn armen en benen ...En dit was een heel vervelend gevoel. Ik wilde het dan ook zo snel mogelijk weer weg hebben, en het liefst voor ik naar de fysio moest want anders moest ik er iets mee ...
Maar helaas toen ik bij de fysio zat was het nog volop aanwezig en dat betekende voor mezelf dat ik het zou benoemen en dus er mee aan de slag moest. De fysio vroeg hoe het ging en ik zei dat het psychisch eigenlijk voor mij idee wel heel goed ging, maar dat mijn lichaam 'raar' aan het doen was. Kramp in mijn benen had ik wel eerder meegemaakt, maar in mijn armen ..één keer eerder denk ik. Dus dit vond ik heel vervelen dat dat er nou óók weer bij kwam! De fysio vroeg mij of ze er wat mee mocht doen, of we samen mochten zoeken naar een manier om de kramp minder te maken. Dat leek me wel een goed idee.
Dus daar gingen we dan. Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen en met mijn benen gaan wiegen om te kijken of het zo minder zou worden. Maar er gebeurde iets anders. Ik kreeg ook kramp in mijn buik en het werd moeilijk om adem te halen! Nou dat kon er ook nog wel bij, ik had nu kramp in mijn hele lichaam! Er bleek dus wel degelijk ook psychisch, of emotioneel, wat aan de hand te zijn. Maar dit was zo ver weg gestopt eigenlijk alweer een paar dagen dat ik er letterlijk mijn buik vol van had en dat mijn lichaam in de kramp schoot van de emotie. Ik kreeg het er ook niet uit bij de fysio, het was echt een bal die niet naar buiten wilde komen. Een bal met verdriet. Het was goed om bij mijn gevoel te komen, maar oooh wat deed het pijn! Ik ben blij dat zij verder keek dan wat ik van te voren vertelde anders was dit gevoel blijven zitten en had het er toch een keer uitgekomen. Hetzij ook in een krampaanval of in een aanval van duizeligheid.
Het gevolg was dat ik van 15:00 - 22:00 uur kramp heb gehad. De kramp in mijn armen en benen was nagenoeg weg, maar de kramp in mijn buik bleef. En het deed echt zeer! Ik kon amper eten en dat was lastig. Ik ben echt iemand die graag eet, maar na een kip cordonbleu en een kleine salade zat ik helemaal vol! Ik had er nog steeds letterlijk mijn buik vol van wat ervoor zorgde dat er geen eten bij paste.
Na 's avonds een contactmoment te hebben gehad met de verpleging zakte de krampen wel wat af, maar ze waren nog niet weg. De emoties waren er tenslotte nog niet uit, wel was de oorzaak van de emoties besproken wat al een hoop opluchtte.
Nadat ik mijn dagboek had geschreven begon er eindelijk wat los te komen. Ik merkte dat de enige manier om nu bij mijn emoties te komen bidden was. Ik ben echt even 'bij God op schoot' gekropen. En dit was fijn! Ik weet dat Hij weet wat er bij mij speelt. Ik hoef niks uit te leggen en ik hoef me niet te schamen voor wat ik denk en voel.
Ik kreeg in gedachten dat ik psalm 18 maar eens moest gaan lezen. En dat deed ik dus. Wat daar in stond was echt even wat ik op dat moment nodig had. Prijs God! Hoe bijzonder is het toch dat Hij weet wat er bij mij speelt en dat Hij de juiste tekst op het juiste moment kan geven.
Nu is het weer een nieuwe dag, een dag waarvan ik de therapieën al gehad heb, en waarop ik van plan ben om eerder bij mij gevoel stil te staan. Want zo'n krampaanval ...liever niet nog een keer!
woensdag 2 maart 2011
Nieuwe therapieën
Aan de hand van mijn behandelplan is er besloten dat ik een paar nieuwe therapieën krijg. Ze zijn nu bijna allemaal gestart.
Eén ervan is drama. Pff wat zag ik daar tegenop zeg. Want wat was drama op de middelbare school en op de SPH toch een echt drama!
Maar dit was goed. Het wordt door dezelfde therapeut gegeven als PMT en deze therapeut is heel goed in veiligheid binnen de therapieën. Ze moest me wel over de drempel heen trekken toen ik aan de beurt was om een rollenspel te doen, maar het is haar gelukt en daar ben ik blij om.
De andere is Psychosoma 2. Hier ga je in op je eigen problematiek in een kleine groep en probeer je het verband te vinden tussen lichamelijke, psychische en sociale factoren. Het is een hele heftige therapie. Ik ben gisteren voor het eerst geweest en vond het echt heel pittig om zo te zien wat de anderen op papier hadden staan maar ook om met mijn eigen flap-over vel te beginnen en deze in te gaan vullen zo de komende weken. Dan wordt het toch wel heel echt allemaal. De therapeuten die dit geven zijn ook echt heel goed. Ze zijn vriendelijk, maar wel confronterend en een beetje dwingend om met je papier aan de slag te gaan. Zo hebben ze mij ook weer over een drempel geholpen.
En waar ik nu nog op wacht is de psycholoog. Ik sta op de wachtlijst maar heb nog niks gehoord verder. Ik ga daar aan de slag met mijn angsten. Een heel vervelend maar ook heel belangrijk onderwerp. Als het met die angsten niet beter gaat worden blijf ik nog steeds heel erg in mijn coconnetje zitten en dat wil ik niet meer. Ik wil meer op eigen benen gaan staan en meer vrijheid ervaren. Ze hadden me al gewaarschuwd dat er tijdens de behandeling waarschijnlijk (tijdelijk) meer angst zou zijn, omdat ik ook die emotie meer ga voelen natuurlijk. En dat hebben ze goed gehad want dat is wat de laatste weken heel erg opspeelt. Angst. Van angst wordt ik boos en verdrietig, want angst is stom en angst mag er niet zijn van mij. En ook dat ik beperkt wordt door mijn angst vind ik af en toe echt verschrikkelijk.
Neem nou gister. Ik was zooo boos. Ik wilde echt heel graag een heel eind gaan fietsen. Maar dat durfde ik dus niet...en tja daar zat ik dan. Met mijn gevoel van ik wil weg! Maar het niet kunnen omdat ik het gewoonweg niet durfde. Op zo'n moment baal ik van mezelf en van de situatie, wat mijn gemoedstoestand niet ten goede komt...
Ik voel nu meer en meer emoties, maar schakel ook regelmatig terug in de overlevingsstand. Dit doe ik niet heel bewust, maar ik ben me er wel steeds meer bewust van als ik het doe. Ik merk ook dat ik het doe als het me eigenlijk allemaal te heftig wordt. Dan trek ik me zeg maar terug en ga ik zo min mogelijk voelen omdat dat veilig is. Maar daar komen dan vervolgens allemaal lichamelijke klachten van waardoor ik weer weet dat het niet handig was. Ja ja het blijft een leerproces hier.
Het is een interessant en intensief leerproces maar het is zeker de moeite waard.
Eén ervan is drama. Pff wat zag ik daar tegenop zeg. Want wat was drama op de middelbare school en op de SPH toch een echt drama!
Maar dit was goed. Het wordt door dezelfde therapeut gegeven als PMT en deze therapeut is heel goed in veiligheid binnen de therapieën. Ze moest me wel over de drempel heen trekken toen ik aan de beurt was om een rollenspel te doen, maar het is haar gelukt en daar ben ik blij om.
De andere is Psychosoma 2. Hier ga je in op je eigen problematiek in een kleine groep en probeer je het verband te vinden tussen lichamelijke, psychische en sociale factoren. Het is een hele heftige therapie. Ik ben gisteren voor het eerst geweest en vond het echt heel pittig om zo te zien wat de anderen op papier hadden staan maar ook om met mijn eigen flap-over vel te beginnen en deze in te gaan vullen zo de komende weken. Dan wordt het toch wel heel echt allemaal. De therapeuten die dit geven zijn ook echt heel goed. Ze zijn vriendelijk, maar wel confronterend en een beetje dwingend om met je papier aan de slag te gaan. Zo hebben ze mij ook weer over een drempel geholpen.
En waar ik nu nog op wacht is de psycholoog. Ik sta op de wachtlijst maar heb nog niks gehoord verder. Ik ga daar aan de slag met mijn angsten. Een heel vervelend maar ook heel belangrijk onderwerp. Als het met die angsten niet beter gaat worden blijf ik nog steeds heel erg in mijn coconnetje zitten en dat wil ik niet meer. Ik wil meer op eigen benen gaan staan en meer vrijheid ervaren. Ze hadden me al gewaarschuwd dat er tijdens de behandeling waarschijnlijk (tijdelijk) meer angst zou zijn, omdat ik ook die emotie meer ga voelen natuurlijk. En dat hebben ze goed gehad want dat is wat de laatste weken heel erg opspeelt. Angst. Van angst wordt ik boos en verdrietig, want angst is stom en angst mag er niet zijn van mij. En ook dat ik beperkt wordt door mijn angst vind ik af en toe echt verschrikkelijk.
Neem nou gister. Ik was zooo boos. Ik wilde echt heel graag een heel eind gaan fietsen. Maar dat durfde ik dus niet...en tja daar zat ik dan. Met mijn gevoel van ik wil weg! Maar het niet kunnen omdat ik het gewoonweg niet durfde. Op zo'n moment baal ik van mezelf en van de situatie, wat mijn gemoedstoestand niet ten goede komt...
Ik voel nu meer en meer emoties, maar schakel ook regelmatig terug in de overlevingsstand. Dit doe ik niet heel bewust, maar ik ben me er wel steeds meer bewust van als ik het doe. Ik merk ook dat ik het doe als het me eigenlijk allemaal te heftig wordt. Dan trek ik me zeg maar terug en ga ik zo min mogelijk voelen omdat dat veilig is. Maar daar komen dan vervolgens allemaal lichamelijke klachten van waardoor ik weer weet dat het niet handig was. Ja ja het blijft een leerproces hier.
Het is een interessant en intensief leerproces maar het is zeker de moeite waard.
donderdag 17 februari 2011
Zelfgemaakte collage over "Tranen"
Gister en vandaag heb ik ontzettend veel gehuild. Toen ik er over na ging denken en erover in gesprek ging kwam ik er achter waar die tranen eigenlijk allemaal vandaan kwamen. En zie hier de collage die er uit ontstaan is!
woensdag 16 februari 2011
Hoopvolle toekomst - Soul Survivor
Waarom zou ik mij nog zorgen maken over mijn toekomst?! God weet al lang wat Hij in petto heeft voor mij en ik weet al lang dat dat een volmaakt plan is voor mijn leven. Ik kan niet wachten tot Zijn plan tot volle uitwerking komt!
Op de helft!
Ja ja het is echt waar, gister was ik op de helft van mijn behandeling hier bij Altrecht Psychosomatiek! Wat is de tijd snel gegaan zeg, ik heb het idee dat ik pas net binnen ben.
Gisterochtend ben ik naar de huisarts van de kliniek geweest. Ik was een paar weken geleden heel duizelig geweest en niet op het idee gekomen om naar de huisarts toe te gaan. Niet zo'n slimme zet vonden ze hier, want misschien kon de huisarst wel met mij meedenken waar het vandaan zou komen en wat ik ermee kan doen. Verder kan ze misschien uitleggen wat er gebeurd als je duizelig wordt. Met mijn niet zo goede ervaringen met huisartsen vond ik dit natuurlijk lastig en had ook niet echt een idee hoe een huisarts mij nou kon helpen bij mijn duizeligheid.... Achteraf gezien was het goed. Ik heb uitgelegd wat er gebeurde die week en hoe ik het ervaren heb. Zij heeft aangegeven het graag wat beter in de gaten te willen houden.
Een totaal andere reactie dan ik meestal van huisartsen kreeg, die zeiden meestal: ach ja, is vast stress, je moet er maar mee omgaan ik kan er niks aan veranderen.
En natuurlijk is dat ook zo, maar je voelt je zo'n zeur en op den duur denk je wel tien keer na voor je naar de huisarts gaat en als ze vraagt hoe het met je psychische klachten gaat ben je al gauw geneigd om te zeggen: goed hoor! Want ze doet er verder toch niks mee.
Bij deze huisarts kan ik daar echt eerlijk over zijn en ze zal er nooit over oordelen. Wat ik vertel is namelijk mijn gevoel en dat is er gewoon zoals het is!
Gister had ik ook mijn tweede behandelplan bespreking. Het waren weer allemaal herkenbare dingen die genoemd werden gelukkig. Het is nooit leuk om te horen, maar ik zou het nog vervelender vinden als het dingen waren die ik niet verwacht had te horen. Ik krijg er een paar nieuwe therapieën bij en daardoor mogen er ook een paar af, omdat het anders te veel wordt. Vanavond ga ik daar waarschijnlijk over in gesprek.
Na mijn BHPbespreking hadden we nog een systeemgesprek. Een gesprek waar mijn ouders bij waren, mijn EVV'er en een psycholoog. De gesprekken gaan steeds beter. Gister hadden we maar een half uurtje nodig! De eerste drie maanden hadden we elke drie weken een gesprek en vanaf nu nog maar één keer in de zes weken. Nog maar twee keer dus. Een mooie vooruitgang al zeg ik het zelf, dat betekent dat ze het thuis beter gaan begrijpen hoe het met mij zit en dat er minder begeleiding bij nodig is.
'S Avonds zijn we uit eten geweest bij de chinees hier op de hoek. Als je behandelplan en systeem hebt gehad mag je daarna weg met je systeem om ergens te gaan eten. Daar maakte ik dankbaar gebruik van. Het eten was heerlijk. Om 19:00 uur was ik weer binnen en was het tijd om uit te rusten van de intensieve dag.
En vandaag ...ben ik moe! Moe van twee intensieve dagen. Twee dagen met veel spanning. Vandaag gaat alles weer volgens rooster, maar ook dat is al veel vandaag, ik ga kijken hoe ik het vol kan houden. Gelukkig heb ik ook de fysio, zij kan mij vaak weer wat rustiger krijgen en dat heb ik nu wel even nodig....
Gisterochtend ben ik naar de huisarts van de kliniek geweest. Ik was een paar weken geleden heel duizelig geweest en niet op het idee gekomen om naar de huisarts toe te gaan. Niet zo'n slimme zet vonden ze hier, want misschien kon de huisarst wel met mij meedenken waar het vandaan zou komen en wat ik ermee kan doen. Verder kan ze misschien uitleggen wat er gebeurd als je duizelig wordt. Met mijn niet zo goede ervaringen met huisartsen vond ik dit natuurlijk lastig en had ook niet echt een idee hoe een huisarts mij nou kon helpen bij mijn duizeligheid.... Achteraf gezien was het goed. Ik heb uitgelegd wat er gebeurde die week en hoe ik het ervaren heb. Zij heeft aangegeven het graag wat beter in de gaten te willen houden.
Een totaal andere reactie dan ik meestal van huisartsen kreeg, die zeiden meestal: ach ja, is vast stress, je moet er maar mee omgaan ik kan er niks aan veranderen.
En natuurlijk is dat ook zo, maar je voelt je zo'n zeur en op den duur denk je wel tien keer na voor je naar de huisarts gaat en als ze vraagt hoe het met je psychische klachten gaat ben je al gauw geneigd om te zeggen: goed hoor! Want ze doet er verder toch niks mee.
Bij deze huisarts kan ik daar echt eerlijk over zijn en ze zal er nooit over oordelen. Wat ik vertel is namelijk mijn gevoel en dat is er gewoon zoals het is!
Gister had ik ook mijn tweede behandelplan bespreking. Het waren weer allemaal herkenbare dingen die genoemd werden gelukkig. Het is nooit leuk om te horen, maar ik zou het nog vervelender vinden als het dingen waren die ik niet verwacht had te horen. Ik krijg er een paar nieuwe therapieën bij en daardoor mogen er ook een paar af, omdat het anders te veel wordt. Vanavond ga ik daar waarschijnlijk over in gesprek.
Na mijn BHPbespreking hadden we nog een systeemgesprek. Een gesprek waar mijn ouders bij waren, mijn EVV'er en een psycholoog. De gesprekken gaan steeds beter. Gister hadden we maar een half uurtje nodig! De eerste drie maanden hadden we elke drie weken een gesprek en vanaf nu nog maar één keer in de zes weken. Nog maar twee keer dus. Een mooie vooruitgang al zeg ik het zelf, dat betekent dat ze het thuis beter gaan begrijpen hoe het met mij zit en dat er minder begeleiding bij nodig is.
'S Avonds zijn we uit eten geweest bij de chinees hier op de hoek. Als je behandelplan en systeem hebt gehad mag je daarna weg met je systeem om ergens te gaan eten. Daar maakte ik dankbaar gebruik van. Het eten was heerlijk. Om 19:00 uur was ik weer binnen en was het tijd om uit te rusten van de intensieve dag.
En vandaag ...ben ik moe! Moe van twee intensieve dagen. Twee dagen met veel spanning. Vandaag gaat alles weer volgens rooster, maar ook dat is al veel vandaag, ik ga kijken hoe ik het vol kan houden. Gelukkig heb ik ook de fysio, zij kan mij vaak weer wat rustiger krijgen en dat heb ik nu wel even nodig....
vrijdag 11 februari 2011
Nieuw kapsel
Het was weer tijd voor een nieuw kapsel! Ik ben er erg tevreden over. Ik heb er al heel veel reacties op gehad. Iedereen vind het superleuk. Wordt soms wel een beetje verlegen van al die aandacht...
donderdag 10 februari 2011
Dat had je niet hoeven doen! (maar waarom deed je het dan?)
Ben jij zo iemand die 'ja' roept bij elk verzoekje, groot of klein? Aardig van je, alleen doe je één iemand er uiteindelijk geen plezier mee: jezelf. Hoe vind je de balans tussen aardig zijn voor anderen en goed zijn voor jezelf?
Wat is dat toch? Je hebt een drukke week gehad, wilt eigenlijk niets liever dan gewoon even he-le-maal niets, en toch ga je naar die zondagmiddagverjaardag van je ex-collega. Met een zorgvuldig uitgezocht cadeau. Of je baas komt langs met een extra project waar je geen tijd voro hebt, en in plaats van nee te zeggen, mompel je: 'oke dan'. En waarom? Hoogstwaarschijnlijk omdat je aardig bent. En omdat je het ook heel belangrijk vindt dat anderen dat ook vinden. En je het heel erg vindt als anderen dat niet vinden. Ook al overschrijd je daarmee je eigen grenzen, en ook al weet je diep van binnen dat het ook anders kan. Want niet iedereen hoeft je aardig te vinden. Het kán zelfs helemaal niet.
Primaire liefdesbehoefte
De neiging om aardig gevonden te willen worden gaat diep. Mensen zijn groepsdieren en we hebben elkaar nodig. Je wilt ergens bijhoren en waardering krijgen. "Heel normaal," zegt trainer en coach Bert van Dijk, schrijven van het boek Waarom niet iedereen mij leuk hoeft te vinden. "Een mens kan niet leven zonder liefde en aandacht. Het is een primaire levensbehoefte. Maar soms begint die behoefte te overheersen. Als kind kun je de indruk krijgen dat je niet gewoon goed bent zoals je bent. In onze westerse cultuur ligt daar vaak de nadruk op: je wordt voortdurend beoordeeld, door je ouders, op school, door je vriendne. Als reactie ga je steeds op zoek naar bevestiging om je gewaardeerd te voelen en maakt er een gewoonte van het iedereen naar de zin te maken. Want als jij goed bent voor andere mensen, waarderen ze je. Je meet daardoor voortdurend af aan de reacties van anderen of je zelf wel 'goed genoeg' bent. Op het moment dat je hun gedrag interpreteert als kritisch of negatief, concludeer je dat je geen waarde hebt. Vervolgens ga je je uitsloven om die ander op ander op andere gedachtes te brengen en ervoor te zorgen dat hij weer postief over je denkt."
Verslaafd aan aardig zijn
Vanuit onze jeugd kunnen we in een patroon raken waarin we geen 'nee' durven zeggen. Waarin we het iedereen voortdurend naar de zin willen maken. Waarin we gaan twijfelen of de buurvrouw ons nog wel leuk vindt als ze ons niet groet 's ochtends. Het punt is: we zijn blijven hangen in een overtuiging die ons als kind hielp. Als klein kind ben je wél afhankelijk van de liefde van anderen. "Ook als volwassene heb je natuurlijk liefde en aandacht nodig, maar niet van iedereen," zegt Bert van Dijk. "Als volwassene zou je in staat moeten zijn om die afhankelijkheid los te laten."
Want als je altijd aardig gevonden wilt worden, doe je jezelf tekort, volgens Bert. Je komt niet voldoende voor je eigen belangen op. Je laat anderen altijd voorgaan, je zegt alles met een glimlach wardoor de boodschap niet overkomt. Kortom: je maakt jezelf kleiner dan nodig, en daardoor raakt overgesneeuwd wat jij belangrijk vindt. En op korte termijn kan het lekker voelen om je eigen belangen even aan de kapstok te hangen, en te kiezen voor 'aardig'. Maar op langere termijn levert het problemen op: je identificeert je namelijk met iets wat buiten jezelf ligt. En je doet ook anderen tekort, want die krijgen van jou geen dingen te zien en te horen waar ze misschien iets aan zouden kunnen hebben. Kritiek bijvoorbeeld, of een eerlijk, open antwoord op vragen.
Stemmen zijn bedrog
Hoe stap je uit dit patroon? Inzien dat je handelt vanuit een overtuiging, daar begint het mee, volgens Bert van Dijk. "Heel veel gedrag ontstaat door aannames, dingen die je jezelf bent gaan wijsmaken. Het stemmetjes in jou dat zegt dat je altijd aardig gevonden moet worden, is een onderdeel van je denken geworden, is een onderdeel van je denken geworden. Dat stemmetje maakt je onzeker over jezelf als totale persoon en daarom lijkt het alsof je er wel naar moet luisteren." Dat zegt ook Mieke Meulmeester. Ze is arbeids- en organisatiepsychologe en geeft workshops 'zelfcompassie', gebaseerd op onderzoek van psychologen Kristin Neff en Roos Vonk. Bij die workshops komt ze veel vrouwen tegen die zichzelf wegcijferen en altijd bezig zijn het anderen naar de zin te maken. "Je kunt het niet verdragen als anderen je niet aardig vinden, en daardoor schiet je meteen in de 'doe-modus'. Je reageert op een vervelende gedachte of gevoel: als ik niet naar dat feestje ga, dan vindt niemand mij meer aardig. Dus ga je toch. Het enige wat daartegen helpt, is te leren dat nare gevoel te verdragen. Het gaat namelijk weer over!"
Boeddha in de helikopter
Meulmeester, de boeddhistische elementen verwerkt in haar workshops, is ervan overtuigd dat accepteren beter is dan proberen om een naar gevoel weg te werken. "Het draait erom te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. In dit geval betekent dat dat niet iedereen jou aardig kan vinden en ook niet aardig hoeft te vinden. Dat wil niet zeggen dat je berust, maar dat je wel ziet: dat is dan zo. Vandaaruit kun je dan kijken: wat wil ik wel, hoe wil ik mij ontwikkelen, zonder dat het een streven naar perfectie wordt."
Hoe minder je eraan duwt en trekt, hoe minder je probeert om het weg te krijgen, des te minder krachtig het gevoel wordt, is haar overtuiging. "Probeer daarom maar eens als een helikopter boven jezelf te gaan hangen. Kijk maar eens hoe je aan het worstelen bent met gedachtes en gevoelens. Maar geef niet onmiddelijk toe aan een gril of impuls om er iets mee te doen. Iets wat er niet mag zijn, dient zich juist aan."
Bert van Dijk noemt het een mythe waarin je zelf bent gaan geloven: als ik niet aardig ben, hoor ik er niet meer bij en dat is verschrikkelijk. Maar eigenlijk geloof je in onzin, stelt hij nuchter. "Allereerst weet je vaak niet hoe anderen over je denken en bovendien maakt het in wezen niet uit wat iemand anders over je denkt, ook al is dat nog zo negatief. Het verandert niets aan wie jij was, bent en altijd zult zijn. Dat weet je wel, maar je gelooft het niet, want je gelooft in een mythe. En dat doe je omdat je jezelf niet genoeg waardeert.
Mild voor jezelf
Mieke Meulmeester gebruikt liever het woord zelfcompassie. Pas als we onszelf kunnen accepteren, met al onze zwaktes en slechte eigenschappen, kunnen we het stemmetje in ons dat zegt dat we altijd aardig moeten zijn, vriendelijk bedanken voor het advies, maar het verder naast ons neerleggen. Mieke:"Zelfcompassie betekent mildheid naar jezelf. Jezelf accepteren zoals je bent, jezelf al goed genoeg bevinden. Dan heb je niet meer de bevestiging van anderen nodig dat je er mag zijn als mens. Het maakt je minder afhandelijk van anderen en je bent ook wat minder met jezelf bezig."
Het komt er dus eigenlijk gewoon op neer dat je leert om grenzen te stellen, ongeacht de reactie van anderen. "Veel vrouwen kunnen het wel, maar zodra er negatieve reacties komen binden ze weer in," zegt Bert van Dijk. "Probeer daarom je boodschappen niet altijd met een glimlach te brengen. Af en toe mag je best wat meer bitchy worden en daarvan genieten. En lukt dat niet, trotseer dan je rotgevoel en merk dat een rotgevoel zo erg niet is. Dat gaat namelijk vanzelf weer weg."
(Een artikel dat uitgedeeld is bij Acceptatie en Zingeving, ik denk dat veel mensen zich herkennen in het altijd aardig gevonden willen worden.)
Wat is dat toch? Je hebt een drukke week gehad, wilt eigenlijk niets liever dan gewoon even he-le-maal niets, en toch ga je naar die zondagmiddagverjaardag van je ex-collega. Met een zorgvuldig uitgezocht cadeau. Of je baas komt langs met een extra project waar je geen tijd voro hebt, en in plaats van nee te zeggen, mompel je: 'oke dan'. En waarom? Hoogstwaarschijnlijk omdat je aardig bent. En omdat je het ook heel belangrijk vindt dat anderen dat ook vinden. En je het heel erg vindt als anderen dat niet vinden. Ook al overschrijd je daarmee je eigen grenzen, en ook al weet je diep van binnen dat het ook anders kan. Want niet iedereen hoeft je aardig te vinden. Het kán zelfs helemaal niet.
Primaire liefdesbehoefte
De neiging om aardig gevonden te willen worden gaat diep. Mensen zijn groepsdieren en we hebben elkaar nodig. Je wilt ergens bijhoren en waardering krijgen. "Heel normaal," zegt trainer en coach Bert van Dijk, schrijven van het boek Waarom niet iedereen mij leuk hoeft te vinden. "Een mens kan niet leven zonder liefde en aandacht. Het is een primaire levensbehoefte. Maar soms begint die behoefte te overheersen. Als kind kun je de indruk krijgen dat je niet gewoon goed bent zoals je bent. In onze westerse cultuur ligt daar vaak de nadruk op: je wordt voortdurend beoordeeld, door je ouders, op school, door je vriendne. Als reactie ga je steeds op zoek naar bevestiging om je gewaardeerd te voelen en maakt er een gewoonte van het iedereen naar de zin te maken. Want als jij goed bent voor andere mensen, waarderen ze je. Je meet daardoor voortdurend af aan de reacties van anderen of je zelf wel 'goed genoeg' bent. Op het moment dat je hun gedrag interpreteert als kritisch of negatief, concludeer je dat je geen waarde hebt. Vervolgens ga je je uitsloven om die ander op ander op andere gedachtes te brengen en ervoor te zorgen dat hij weer postief over je denkt."
Verslaafd aan aardig zijn
Vanuit onze jeugd kunnen we in een patroon raken waarin we geen 'nee' durven zeggen. Waarin we het iedereen voortdurend naar de zin willen maken. Waarin we gaan twijfelen of de buurvrouw ons nog wel leuk vindt als ze ons niet groet 's ochtends. Het punt is: we zijn blijven hangen in een overtuiging die ons als kind hielp. Als klein kind ben je wél afhankelijk van de liefde van anderen. "Ook als volwassene heb je natuurlijk liefde en aandacht nodig, maar niet van iedereen," zegt Bert van Dijk. "Als volwassene zou je in staat moeten zijn om die afhankelijkheid los te laten."
Want als je altijd aardig gevonden wilt worden, doe je jezelf tekort, volgens Bert. Je komt niet voldoende voor je eigen belangen op. Je laat anderen altijd voorgaan, je zegt alles met een glimlach wardoor de boodschap niet overkomt. Kortom: je maakt jezelf kleiner dan nodig, en daardoor raakt overgesneeuwd wat jij belangrijk vindt. En op korte termijn kan het lekker voelen om je eigen belangen even aan de kapstok te hangen, en te kiezen voor 'aardig'. Maar op langere termijn levert het problemen op: je identificeert je namelijk met iets wat buiten jezelf ligt. En je doet ook anderen tekort, want die krijgen van jou geen dingen te zien en te horen waar ze misschien iets aan zouden kunnen hebben. Kritiek bijvoorbeeld, of een eerlijk, open antwoord op vragen.
Stemmen zijn bedrog
Hoe stap je uit dit patroon? Inzien dat je handelt vanuit een overtuiging, daar begint het mee, volgens Bert van Dijk. "Heel veel gedrag ontstaat door aannames, dingen die je jezelf bent gaan wijsmaken. Het stemmetjes in jou dat zegt dat je altijd aardig gevonden moet worden, is een onderdeel van je denken geworden, is een onderdeel van je denken geworden. Dat stemmetje maakt je onzeker over jezelf als totale persoon en daarom lijkt het alsof je er wel naar moet luisteren." Dat zegt ook Mieke Meulmeester. Ze is arbeids- en organisatiepsychologe en geeft workshops 'zelfcompassie', gebaseerd op onderzoek van psychologen Kristin Neff en Roos Vonk. Bij die workshops komt ze veel vrouwen tegen die zichzelf wegcijferen en altijd bezig zijn het anderen naar de zin te maken. "Je kunt het niet verdragen als anderen je niet aardig vinden, en daardoor schiet je meteen in de 'doe-modus'. Je reageert op een vervelende gedachte of gevoel: als ik niet naar dat feestje ga, dan vindt niemand mij meer aardig. Dus ga je toch. Het enige wat daartegen helpt, is te leren dat nare gevoel te verdragen. Het gaat namelijk weer over!"
Boeddha in de helikopter
Meulmeester, de boeddhistische elementen verwerkt in haar workshops, is ervan overtuigd dat accepteren beter is dan proberen om een naar gevoel weg te werken. "Het draait erom te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. In dit geval betekent dat dat niet iedereen jou aardig kan vinden en ook niet aardig hoeft te vinden. Dat wil niet zeggen dat je berust, maar dat je wel ziet: dat is dan zo. Vandaaruit kun je dan kijken: wat wil ik wel, hoe wil ik mij ontwikkelen, zonder dat het een streven naar perfectie wordt."
Hoe minder je eraan duwt en trekt, hoe minder je probeert om het weg te krijgen, des te minder krachtig het gevoel wordt, is haar overtuiging. "Probeer daarom maar eens als een helikopter boven jezelf te gaan hangen. Kijk maar eens hoe je aan het worstelen bent met gedachtes en gevoelens. Maar geef niet onmiddelijk toe aan een gril of impuls om er iets mee te doen. Iets wat er niet mag zijn, dient zich juist aan."
Bert van Dijk noemt het een mythe waarin je zelf bent gaan geloven: als ik niet aardig ben, hoor ik er niet meer bij en dat is verschrikkelijk. Maar eigenlijk geloof je in onzin, stelt hij nuchter. "Allereerst weet je vaak niet hoe anderen over je denken en bovendien maakt het in wezen niet uit wat iemand anders over je denkt, ook al is dat nog zo negatief. Het verandert niets aan wie jij was, bent en altijd zult zijn. Dat weet je wel, maar je gelooft het niet, want je gelooft in een mythe. En dat doe je omdat je jezelf niet genoeg waardeert.
Mild voor jezelf
Mieke Meulmeester gebruikt liever het woord zelfcompassie. Pas als we onszelf kunnen accepteren, met al onze zwaktes en slechte eigenschappen, kunnen we het stemmetje in ons dat zegt dat we altijd aardig moeten zijn, vriendelijk bedanken voor het advies, maar het verder naast ons neerleggen. Mieke:"Zelfcompassie betekent mildheid naar jezelf. Jezelf accepteren zoals je bent, jezelf al goed genoeg bevinden. Dan heb je niet meer de bevestiging van anderen nodig dat je er mag zijn als mens. Het maakt je minder afhandelijk van anderen en je bent ook wat minder met jezelf bezig."
Het komt er dus eigenlijk gewoon op neer dat je leert om grenzen te stellen, ongeacht de reactie van anderen. "Veel vrouwen kunnen het wel, maar zodra er negatieve reacties komen binden ze weer in," zegt Bert van Dijk. "Probeer daarom je boodschappen niet altijd met een glimlach te brengen. Af en toe mag je best wat meer bitchy worden en daarvan genieten. En lukt dat niet, trotseer dan je rotgevoel en merk dat een rotgevoel zo erg niet is. Dat gaat namelijk vanzelf weer weg."
(Een artikel dat uitgedeeld is bij Acceptatie en Zingeving, ik denk dat veel mensen zich herkennen in het altijd aardig gevonden willen worden.)
dinsdag 8 februari 2011
Even iets van me laten horen...
Lieve allemaal,
Het is de laatste tijd erg stil op mijn blog. Dit komt doordat ik in een hele heftige periode zit....
Ik ga volgens het boekje zeggen ze hier. Deze tijd (zo rond de 10e week) hebben veel mensen hun moeilijkste periode. Ik zit nu in mijn 13e week. Er komt veel los. Ik ga meer en meer voelen en dat is heftig.
Ik voel verdriet, boosheid, soms blijdschap en geluk, maar ook heel veel angst. En dat is ook één van de níet leuke emoties. Ik blijf het lastig vinden om met minder leuke emoties om te gaan. Want vind nog steeds dat verdriet en boosheid er niet hoeft te zijn, maar angst al helemaal niet! Hoe kan ik nou bang zijn voor de supermarkt of voor de stad?! Dat is wat ik dan denk. Maar het ís zo, en op dit moment zal ik dat moeten zijn als de situatie op dit moment.
Tegelijkertijd gebeurd er lichamelijk veel. De pijnklachten komen meer een meer naar voren en ook heb ik vaak kramp in mijn armen, op mijn borst en soms ook in mijn keel. Hele nare lichaamssignalen zijn dat die wel degelijk aangeven dat er veel stress zit. Het is iets waar ik nu even mee moet dealen en wat in de loop van de tijd waarschijnlijk wel weer tot rust komt.
Er is veel verdriet, maar ik weet niet zo goed waarover...Ze denken ook dat het komt omdat ik jarenlang veel verdriet binnen heb gehouden om maar niet als aansteller en zwak te worden bestempeld. En nu wil er dus veel uit omdat ik bij mezelf kom zoals ze dat hier noemen. Niet bezig met iedereen om me heen, en met wat iedereen wil, maar wat wil ík?!
Nu ben ik ook bezig met de 40-dagen tijd in de kerk. Hart voor mensen. Naastenliefde gaat het over. En dan leer je dat je nederig moet zijn en anderen moet behandelen zoals jij behandeld zou willen worden..En dat vind ik nu heel lastig. Want hoe denk ik én aan mezelf en aan de anderen?? Ik heb altijd aan de ander gedacht en nooit aan mezelf, dat kan toch ook niet de bedoeling zijn...
Afgelopen week ben ik drie dagen achter elkaar heel duizelig geweest. Het duizelt me hier gewoon letterlijk wat er allemaal gebeurd. Emoties, strijd op de groep, boosheid bij verschillende cliënten, het komt allemaal goed binnen bij mij.
Nu gaat het weer wat beter gelukkig en zie ik de week wel weer wat rooskleuriger in, maar ik blijf gebed nodig hebben, mijn Vader in de hemel is tenslotte de enige die écht weet hoe het met mij gaat. Zelfs als ik het zelf soms niet weet. Wat is het toch fijn om Hem te kennen :).
Nou lieve mensen ik stop maar weer met schrijven. Er staan weer heel wat sores van mij op mn blog. Ik zal proberen jullie niet te lang op mijn volgende bericht te laten wachten, maar ik beloof niks....
Het is de laatste tijd erg stil op mijn blog. Dit komt doordat ik in een hele heftige periode zit....
Ik ga volgens het boekje zeggen ze hier. Deze tijd (zo rond de 10e week) hebben veel mensen hun moeilijkste periode. Ik zit nu in mijn 13e week. Er komt veel los. Ik ga meer en meer voelen en dat is heftig.
Ik voel verdriet, boosheid, soms blijdschap en geluk, maar ook heel veel angst. En dat is ook één van de níet leuke emoties. Ik blijf het lastig vinden om met minder leuke emoties om te gaan. Want vind nog steeds dat verdriet en boosheid er niet hoeft te zijn, maar angst al helemaal niet! Hoe kan ik nou bang zijn voor de supermarkt of voor de stad?! Dat is wat ik dan denk. Maar het ís zo, en op dit moment zal ik dat moeten zijn als de situatie op dit moment.
Tegelijkertijd gebeurd er lichamelijk veel. De pijnklachten komen meer een meer naar voren en ook heb ik vaak kramp in mijn armen, op mijn borst en soms ook in mijn keel. Hele nare lichaamssignalen zijn dat die wel degelijk aangeven dat er veel stress zit. Het is iets waar ik nu even mee moet dealen en wat in de loop van de tijd waarschijnlijk wel weer tot rust komt.
Er is veel verdriet, maar ik weet niet zo goed waarover...Ze denken ook dat het komt omdat ik jarenlang veel verdriet binnen heb gehouden om maar niet als aansteller en zwak te worden bestempeld. En nu wil er dus veel uit omdat ik bij mezelf kom zoals ze dat hier noemen. Niet bezig met iedereen om me heen, en met wat iedereen wil, maar wat wil ík?!
Nu ben ik ook bezig met de 40-dagen tijd in de kerk. Hart voor mensen. Naastenliefde gaat het over. En dan leer je dat je nederig moet zijn en anderen moet behandelen zoals jij behandeld zou willen worden..En dat vind ik nu heel lastig. Want hoe denk ik én aan mezelf en aan de anderen?? Ik heb altijd aan de ander gedacht en nooit aan mezelf, dat kan toch ook niet de bedoeling zijn...
Afgelopen week ben ik drie dagen achter elkaar heel duizelig geweest. Het duizelt me hier gewoon letterlijk wat er allemaal gebeurd. Emoties, strijd op de groep, boosheid bij verschillende cliënten, het komt allemaal goed binnen bij mij.
Nu gaat het weer wat beter gelukkig en zie ik de week wel weer wat rooskleuriger in, maar ik blijf gebed nodig hebben, mijn Vader in de hemel is tenslotte de enige die écht weet hoe het met mij gaat. Zelfs als ik het zelf soms niet weet. Wat is het toch fijn om Hem te kennen :).
Nou lieve mensen ik stop maar weer met schrijven. Er staan weer heel wat sores van mij op mn blog. Ik zal proberen jullie niet te lang op mijn volgende bericht te laten wachten, maar ik beloof niks....
Ren naar het kruis - LEV
Helaas kan ik het liedje niet plaatsen hier want ik heb er geen filmpje van. Maar dit is de tekst. Als je het liedje ook wil kun je me even een mailtje sturen of een reactie plaatsen met je mailadres...
Je voelt pijn en leegte
beperkt door de ziekte in je leven
teleurgesteld in God
boos, verlaten en kapot
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Ren naar het kruis,
kniel neer voor de koning,
Hij zegt: kom maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
Vechtend voor een pijnloos leven
Biddend ga je door,
wachtend op een luisterend oor
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Kom ren naar het kruis,
kniel neer voor de Koning
Hij zegt komt maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij
Kom ren naar het kruis
kniel neer voor de Koning
hij zegt komt maar bij mij
Hom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
beperkt door de ziekte in je leven
teleurgesteld in God
boos, verlaten en kapot
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Ren naar het kruis,
kniel neer voor de koning,
Hij zegt: kom maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
Je voelt pijn en leegte
Vechtend voor een pijnloos leven
Biddend ga je door,
wachtend op een luisterend oor
Je vecht tegen angst en verdriet,
een strijd die bijna niemand ziet.
Kom ren naar het kruis,
kniel neer voor de Koning
Hij zegt komt maar bij mij
kom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij
Kom ren naar het kruis
kniel neer voor de Koning
hij zegt komt maar bij mij
Hom maar bij mij
Bij mij mag je schuilen,
bij mij mag je huilen
Wie vermoeid en belast is
kom maar bij mij.
maandag 24 januari 2011
Vechten, vluchten of toelaten?
Het is de laatste tijd een beetje stil op mijn blog. Dit betekent meestal dat het niet goed gaat. Hoe slechter het gaat, hoe minder ik schrijf...
Maar hier ben ik weer een keertje, met een onderwerp wat misschien voor veel mensen wel herkenbaar is.
Emoties...die komen hier best wel vaak voor. Vooral emoties die niet geuit (mogen) worden van onszelf. Huilen en boosheid zijn vooral stom vinden we hier. Waarom zou je huilen als je daar geen reden voor hebt?
Mijn hoofd zegt dat het niet nodig is, maar mijn lichaam schreeuwt om het uiten van emoties. Ik schiet er letterlijk door in de kramp.
Afgelopen week heb ik een paar keer een benauwend gevoel gehad wat bij mij gelijk staat aan: Help, ik moet vluchten! En waar moet ik dan van vluchten...nou van mn emoties. Het overweldigd me wat er allemaal uit komt en ook wat er niet uitkomt maar in mijn lichaam gaat zitten. Er gebeurd zoveel tegelijk dat ik het zelf af en toe niet meer kan behappen en dan vliegt het me aan.
Eerst vecht ik er tegen. Het mag er niet zijn. Het is stom. Ga weg!
Dan vlucht ik ervoor weg. Als ik maar genoeg te doen heb dan hoef ik het niet te voelen. Veel spelletjes skip bo spelen, veel druk doen en vooral niet te veel hoeven nadenken.
Dan zou ik het moeten toelaten..maar dat is moeilijk! Want ja het mocht er toch niet zijn? En als je dan vind dat het er mag zijn dan komt het er weer niet uit omdat je dan té graag wil dat het er uit komt...
Langzaamaan leer ik het toelaten. Het laten zijn zoals het is. Een hele weg nog te gaan, maar we gaan de goede kant op. Ach ja het is nog maar week 10, ik mag er nog 14...
En wat doe jij als je emoties voelt opkomen? Vechten, vluchten of toelaten?
Maar hier ben ik weer een keertje, met een onderwerp wat misschien voor veel mensen wel herkenbaar is.
Emoties...die komen hier best wel vaak voor. Vooral emoties die niet geuit (mogen) worden van onszelf. Huilen en boosheid zijn vooral stom vinden we hier. Waarom zou je huilen als je daar geen reden voor hebt?
Mijn hoofd zegt dat het niet nodig is, maar mijn lichaam schreeuwt om het uiten van emoties. Ik schiet er letterlijk door in de kramp.
Afgelopen week heb ik een paar keer een benauwend gevoel gehad wat bij mij gelijk staat aan: Help, ik moet vluchten! En waar moet ik dan van vluchten...nou van mn emoties. Het overweldigd me wat er allemaal uit komt en ook wat er niet uitkomt maar in mijn lichaam gaat zitten. Er gebeurd zoveel tegelijk dat ik het zelf af en toe niet meer kan behappen en dan vliegt het me aan.
Eerst vecht ik er tegen. Het mag er niet zijn. Het is stom. Ga weg!
Dan vlucht ik ervoor weg. Als ik maar genoeg te doen heb dan hoef ik het niet te voelen. Veel spelletjes skip bo spelen, veel druk doen en vooral niet te veel hoeven nadenken.
Dan zou ik het moeten toelaten..maar dat is moeilijk! Want ja het mocht er toch niet zijn? En als je dan vind dat het er mag zijn dan komt het er weer niet uit omdat je dan té graag wil dat het er uit komt...
Langzaamaan leer ik het toelaten. Het laten zijn zoals het is. Een hele weg nog te gaan, maar we gaan de goede kant op. Ach ja het is nog maar week 10, ik mag er nog 14...
En wat doe jij als je emoties voelt opkomen? Vechten, vluchten of toelaten?
donderdag 13 januari 2011
Zelf gemaakt!
Zelf in elkaar gezet. Plaatjes van internet, een printer van de instelling hier, lamineerapparaat van medecliënt en buddie om het op te hangen, en voila dan krijg je zo iets moois op de muur.
Het herinnert mij er elke keer aan dat God bij mij is. Er staan ook mooie teksten op, onder andere: You are precious to God. Hoe waar is dat?! Zo fijn om te weten.
En, You are safe in Gods hand! Het is voor mij echt een creatie van mezelf die me elke keer weer even stil zet bij mijn Hemelse Vader.
zaterdag 8 januari 2011
Zware week
Lieve lezers
Afgelopen week is echt dé zwaarste week tot nu toe geweest in Zeist. Eerst had ik dat nog niet zo goed door ... maar toen op donderdag mijn lichaam er even min of meer mee ophield had ik geen keus meer.
Wat is er allemaal gebeurd deze week:
Ten eerste heb ik geen enkele nacht gewoon (door) kunnen slapen. Ik heb verschillende nachten elk uur op de klok voorbij zien komen. Ik heb wel geslapen maar was ook elke keer weer wakker. Zeeeeer vermoeiend kan ik je vertellen.
Dit had te maken met de spanning voor alle dingen die deze week plaats zouden vinden.
Dindag had ik namelijk een belachelijk drukke dag, wat deels mijn eigen schuld was. Ik had die dag systeemgesprek (gesprek met therapeut waar mijn ouders ook bij zijn), behandelplan bespreking (evaluatie van de afgelopen zes weken en vooruitblik op de komende zes weken), een borrel om het nieuwe jaar in te luiden met cliënten en behandelaars én ook nog een buffet voor en door de cliënten. Druk? Nee toch?!
Systeemgesprekken vind ik altijd heel moeilijk...Thuis praten we niet zo veel en dan komt in zo'n systeemgesprek ineens veel op tafel. Ik vind het erg lastig om met mijn ouders over dingen uit Zeist te praten, maar wil dit wel meer gaan doen. Maar hoe?
O ja tussen het systeemgesprek en het behandelplan heb ik nog fysiotherapie gehad en daarna ben ik met mijn ouders gaan lunchen bij Abrona Lunch & Art in Zeist. Een lunchcafé waar verstandelijk beperkte mensen werken. Erg leuk om daar te eten!
De behandelplanbespreking was goed. De therapeuten zijn tevreden over hoe het gaat en ook ik ben tevreden. Ik wil nog wel vaak té snel, maar ook daar kan ik mezelf goed in tegenhouden vinden ze. Het gaat met hele kleine stapjes, maar er is vooruitgang te zien. En daar ben ik blij om! Ik heb echt lieve therapeuten!
Na de behandelplanbespreking lag ik in mijn bed. Ik MOEST slapen van mezelf want ik had nog veel te doen. Maar ja wat gebeurd er als je moet slapen én nog veel moet doen?! Dan slaap je dus niet... Na een twintig minuten mezelf liggen opvreten ben ik mijn bed maar weer uit gegaan en ben ik op de automatische piloot gegaan en ben 'gewoon' door gegaan.
We hadden een borrel georganiseerd voor de cliënten en behandelaars en ik vond het erg leuk hoe groot de opkomst was! Iedereen was verrast. De cocktails van limonadesiroop met spa rood en vruchtjes waren goed gelukt, en het zag er ook zo gezellig uit. Helaas was ik niet meer helder genoeg om er eerst een foto van te maken, dat bedacht ik me achteraf. En dan is het dus te laat om een foto te maken...
We hadden echt veeeeel te veel gemaakt voor de borrel en dus bleef er heel veel over. We hebben er nog dagen van kunnen genieten, haha.
En toen hadden we óók nog een buffet er achter aan. Heeerlijke gerechten, hulde aan mijn medecliënten die deze lekkere dingen hebben klaargemaakt! Het was pas 18:00 uur, maar ik kan je vertellen dat het aanvoelde alsof het al midden in de nacht was...Het buffet was voor mij dus vooral zorgen dat ik voedsel binnen kreeg en verder niks....
En dat was alleen maar de dinsdag!
De verdere week heb ik nog veel last gehad van de spanning van dinsdag. Spanning die zich natuurlijk al dagen had opgebouwd en dan ook niet zomaar afgebouwd is helaas.
Wat gebeurd er als ik me (eigenlijk) heel slecht voel? Dan voel ik me goed! En dat is nou juist het gevaar. Dan sta ik namelijk op de 'uit' stand of de automatische piloot. Ik ga gewoon door en voel helemaal niks meer.
Donderdag kwam me dat weer duur te staan door benen die niet meer wilden. Tranen die juist wel wilden en een heel zwaar en moe gevoel de hele dag. Ik ben zelfs weg gegaan uit een therapie, wat totaal tegen mijn principes is, maar het kón gewoon even niet anders. Na over de afgelopen dagen gepraat te hebben met een verpleegkundige en een tijdje te hebben geslapen, was ik weer klaar om naar therapie te gaan. Ik had mijn gevoel weer weggestopt. Fout! Maar wel wat er meestal gebeurd.
Bij PMT gingen we aan de slag met 'frustratie'. Iedereen kreeg een grote bal en een stok. Eerst mochten we 3x met 40% kracht op de bal slaan, daarna 3x met 70% en toen een paar keer 100%.
Nadat we de 70% hadden gedaan vroeg de therapeut mij: Eline, ben je aan het tellen of aan het voelen?
Ik: Aan het tellen.
Therapeut: Oké dan ga je nu voelen en zeg ik wel wanneer het genoeg is.
Ik: Oké.
Maar pff wat was dat moeilijk zeg! De eerste drie keren dat ik sloeg was ik nog niet echt aan het voelen, maar de vierde keer was raak! En dat vond ik ook meteen wel genoeg. Ik vind boosheid een hele moeilijke emotie om bij te komen en dat merkte ik ook nu. Boosheid is dus ook een belangrijk thema voor mij maar ook heel moeilijk om mee aan de slag te gaan.
Donderdagavond was er een vriend van mij. Wat was ik blij dat hij er was! Hij zag al meteen dat ik er helemaal doorheen zat. Oef! Dat was wel even confronterend, maar eigenlijk wist ik het natuurlijk ook zelf wel. Deze vriend komt bijna elke week langs en die tijd is voor mij erg kostbaar. Bedankt!
Vrijdag heb ik al mijn therapieën afgezegd, het ging gewoon simpelweg even niet meer.
En nu is het weekend! Tijd om uit te rusten. Tijd om niet met therapieën bezig te zijn. Maar het weekend is ook bijna alweer voorbij. Morgen nog en dan is het 's avonds alweer tijd om naar Zeist terug te gaan.
Een nieuwe week. Een gewone week. Kom maar op, ik ben er klaar voor!
Afgelopen week is echt dé zwaarste week tot nu toe geweest in Zeist. Eerst had ik dat nog niet zo goed door ... maar toen op donderdag mijn lichaam er even min of meer mee ophield had ik geen keus meer.
Wat is er allemaal gebeurd deze week:
Ten eerste heb ik geen enkele nacht gewoon (door) kunnen slapen. Ik heb verschillende nachten elk uur op de klok voorbij zien komen. Ik heb wel geslapen maar was ook elke keer weer wakker. Zeeeeer vermoeiend kan ik je vertellen.
Dit had te maken met de spanning voor alle dingen die deze week plaats zouden vinden.
Dindag had ik namelijk een belachelijk drukke dag, wat deels mijn eigen schuld was. Ik had die dag systeemgesprek (gesprek met therapeut waar mijn ouders ook bij zijn), behandelplan bespreking (evaluatie van de afgelopen zes weken en vooruitblik op de komende zes weken), een borrel om het nieuwe jaar in te luiden met cliënten en behandelaars én ook nog een buffet voor en door de cliënten. Druk? Nee toch?!
Systeemgesprekken vind ik altijd heel moeilijk...Thuis praten we niet zo veel en dan komt in zo'n systeemgesprek ineens veel op tafel. Ik vind het erg lastig om met mijn ouders over dingen uit Zeist te praten, maar wil dit wel meer gaan doen. Maar hoe?
O ja tussen het systeemgesprek en het behandelplan heb ik nog fysiotherapie gehad en daarna ben ik met mijn ouders gaan lunchen bij Abrona Lunch & Art in Zeist. Een lunchcafé waar verstandelijk beperkte mensen werken. Erg leuk om daar te eten!
De behandelplanbespreking was goed. De therapeuten zijn tevreden over hoe het gaat en ook ik ben tevreden. Ik wil nog wel vaak té snel, maar ook daar kan ik mezelf goed in tegenhouden vinden ze. Het gaat met hele kleine stapjes, maar er is vooruitgang te zien. En daar ben ik blij om! Ik heb echt lieve therapeuten!
Na de behandelplanbespreking lag ik in mijn bed. Ik MOEST slapen van mezelf want ik had nog veel te doen. Maar ja wat gebeurd er als je moet slapen én nog veel moet doen?! Dan slaap je dus niet... Na een twintig minuten mezelf liggen opvreten ben ik mijn bed maar weer uit gegaan en ben ik op de automatische piloot gegaan en ben 'gewoon' door gegaan.
We hadden een borrel georganiseerd voor de cliënten en behandelaars en ik vond het erg leuk hoe groot de opkomst was! Iedereen was verrast. De cocktails van limonadesiroop met spa rood en vruchtjes waren goed gelukt, en het zag er ook zo gezellig uit. Helaas was ik niet meer helder genoeg om er eerst een foto van te maken, dat bedacht ik me achteraf. En dan is het dus te laat om een foto te maken...
We hadden echt veeeeel te veel gemaakt voor de borrel en dus bleef er heel veel over. We hebben er nog dagen van kunnen genieten, haha.
En toen hadden we óók nog een buffet er achter aan. Heeerlijke gerechten, hulde aan mijn medecliënten die deze lekkere dingen hebben klaargemaakt! Het was pas 18:00 uur, maar ik kan je vertellen dat het aanvoelde alsof het al midden in de nacht was...Het buffet was voor mij dus vooral zorgen dat ik voedsel binnen kreeg en verder niks....
En dat was alleen maar de dinsdag!
De verdere week heb ik nog veel last gehad van de spanning van dinsdag. Spanning die zich natuurlijk al dagen had opgebouwd en dan ook niet zomaar afgebouwd is helaas.
Wat gebeurd er als ik me (eigenlijk) heel slecht voel? Dan voel ik me goed! En dat is nou juist het gevaar. Dan sta ik namelijk op de 'uit' stand of de automatische piloot. Ik ga gewoon door en voel helemaal niks meer.
Donderdag kwam me dat weer duur te staan door benen die niet meer wilden. Tranen die juist wel wilden en een heel zwaar en moe gevoel de hele dag. Ik ben zelfs weg gegaan uit een therapie, wat totaal tegen mijn principes is, maar het kón gewoon even niet anders. Na over de afgelopen dagen gepraat te hebben met een verpleegkundige en een tijdje te hebben geslapen, was ik weer klaar om naar therapie te gaan. Ik had mijn gevoel weer weggestopt. Fout! Maar wel wat er meestal gebeurd.
Bij PMT gingen we aan de slag met 'frustratie'. Iedereen kreeg een grote bal en een stok. Eerst mochten we 3x met 40% kracht op de bal slaan, daarna 3x met 70% en toen een paar keer 100%.
Nadat we de 70% hadden gedaan vroeg de therapeut mij: Eline, ben je aan het tellen of aan het voelen?
Ik: Aan het tellen.
Therapeut: Oké dan ga je nu voelen en zeg ik wel wanneer het genoeg is.
Ik: Oké.
Maar pff wat was dat moeilijk zeg! De eerste drie keren dat ik sloeg was ik nog niet echt aan het voelen, maar de vierde keer was raak! En dat vond ik ook meteen wel genoeg. Ik vind boosheid een hele moeilijke emotie om bij te komen en dat merkte ik ook nu. Boosheid is dus ook een belangrijk thema voor mij maar ook heel moeilijk om mee aan de slag te gaan.
Donderdagavond was er een vriend van mij. Wat was ik blij dat hij er was! Hij zag al meteen dat ik er helemaal doorheen zat. Oef! Dat was wel even confronterend, maar eigenlijk wist ik het natuurlijk ook zelf wel. Deze vriend komt bijna elke week langs en die tijd is voor mij erg kostbaar. Bedankt!
Vrijdag heb ik al mijn therapieën afgezegd, het ging gewoon simpelweg even niet meer.
En nu is het weekend! Tijd om uit te rusten. Tijd om niet met therapieën bezig te zijn. Maar het weekend is ook bijna alweer voorbij. Morgen nog en dan is het 's avonds alweer tijd om naar Zeist terug te gaan.
Een nieuwe week. Een gewone week. Kom maar op, ik ben er klaar voor!
zaterdag 1 januari 2011
Nieuw jaar!
Allereerst allemaal een heel gelukkig, gezond, gezegend, liefdevol en mooi 2011 gewenst!
Het is weer een nieuw jaar. Voor mij hopelijk een jaar dat veel verschilt van de afgelopen jaren. Het is lastig om vooruit te kijken. Gaat er veel veranderen dit jaar? Gaat het beter met me komend jaar? Of ga ik nog tegen allemaal vervelende dingen aan lopen?
Een makkelijk jaar zal het niet worden. De eerste vijf maanden zit ik nog in Zeist en zal er veel gebeuren. Veel dingen op me af komen en veel dingen duidelijk worden.
Maar er zullen ook mooie dingen gebeuren. Welke dingen precies weet ik nog niet. Wel heb ik gemerkt dat God mij elke dag weer zegent. Met mensen om me heen die me kunnen steunen, een mooi boek, een lief smsje, een mooie kaart, allemaal dingen waardoor ik weer even weet dat ik er mag zijn.
Want dat is ook iets wat ik graag wil 'leren' en ervaren in 2011. Ik mag er zijn zoals ik ben, ik ben goed zoals ik ben. Gister deelde ik al het gedicht over de "Spree met foeten". Misschien kan ik niet meer doen wat ik altijd deed, maar er zullen dingen op mijn pad komen die ik wel kan!
Kortom, een jaar waarin we zullen zien wat er gaat gebeuren. Eén ding weet ik zeker: God weet al lang wat er gaat gebeuren. Hij wist het al voordat ik geboren werd.
Hij heeft een groot plan met mijn leven, en ik ben bereid om te doen wat Hij van mij wil.
Lieve mensen, geniet van dit jaar!
Het is weer een nieuw jaar. Voor mij hopelijk een jaar dat veel verschilt van de afgelopen jaren. Het is lastig om vooruit te kijken. Gaat er veel veranderen dit jaar? Gaat het beter met me komend jaar? Of ga ik nog tegen allemaal vervelende dingen aan lopen?
Een makkelijk jaar zal het niet worden. De eerste vijf maanden zit ik nog in Zeist en zal er veel gebeuren. Veel dingen op me af komen en veel dingen duidelijk worden.
Maar er zullen ook mooie dingen gebeuren. Welke dingen precies weet ik nog niet. Wel heb ik gemerkt dat God mij elke dag weer zegent. Met mensen om me heen die me kunnen steunen, een mooi boek, een lief smsje, een mooie kaart, allemaal dingen waardoor ik weer even weet dat ik er mag zijn.
Want dat is ook iets wat ik graag wil 'leren' en ervaren in 2011. Ik mag er zijn zoals ik ben, ik ben goed zoals ik ben. Gister deelde ik al het gedicht over de "Spree met foeten". Misschien kan ik niet meer doen wat ik altijd deed, maar er zullen dingen op mijn pad komen die ik wel kan!
Kortom, een jaar waarin we zullen zien wat er gaat gebeuren. Eén ding weet ik zeker: God weet al lang wat er gaat gebeuren. Hij wist het al voordat ik geboren werd.
Hij heeft een groot plan met mijn leven, en ik ben bereid om te doen wat Hij van mij wil.
Lieve mensen, geniet van dit jaar!
vrijdag 31 december 2010
De mislukte fee
De mislukte fee
Er was er 's een moeder-fee.
En had ze kindertje? Ja, twee.
Twee kleine feeënkindertjes
met vleugeltjes als vlindertjes.
Ze waren beiden mooi en slank,
maar 't ene kind was lelieblank,
zoals de feetjes wezen moeten
en 't andere kind zat vol met sproeten.
De moeder was heel erg ontdaan.
Ze waste 't kind met levertraan,
met katjesdauw, met tijgermelk,
ze doopte 't in een bloemenkelk,
maar 't hielp geen steek, o nee, o nee,
het was en bleef een sproetenfee.
M'n dochter, zei de moeder toen,
nu kan ik niets meer aan je doen.
Je bent als fee (zacht uitgedrukt)
volledig en totaal mislukt.
Ga naar de koning Barrebijt
en zag daar: Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een fee met sproeten.
Wellicht neemt koning Barrebijt
je dan in dienst als keukenmeid.
De man heeft altijd wel ideeën
voor min of meer mislukte feeën.
Het feetje ging direct op weg.
Het sliep 's nachts in de rozenheg
en 't prevelde de hele tijd:
O Sire, Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een fee met sproeten.
En toen ze aankwam in de stad
stond ze te trillen als een blad.
De koning opende de deur
en zei: Gedag, waar komt u veur?
En wit van zenuwachtigheid
zei 't feetje: Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een spree met foeten.
Wel, sprak de koning heel beleefd,
ik zie wel dat u voeten heeft,
maar u bent, op mijn oude dag,
de eerste spree ik ooit zag.
Toen heeft hij dadelijk gebeld
en 't hele hof kwam aangesneld.
De koning zei: Dit is een spree.
Iets héél bijzonders. Geef haar thee
en geef haar koek. En geef haar ijs.
Ze blijft hier wonen in 't paleis.
Nu woont het feetje al een tijd
aan 't hof van koning Barrebijt
en niet als keikenmeid, o nee!
Ze is benoemd tot opperspree.
Ze heeft een gouden slaapsalet
en gouden muiltjes voor haar bed.
En alle heren aan het hof
die knielen voor haar in het stof.
Waaruit een ieder weer kan lezen
dat men als fee mislukt kan wezen
maar heel geslaagd kan zijn als spree.
Dit stemt ons dankbaar en tevree.
Uit: Annie M.G. Schmidt: Op visite bij de reus. Amsterdam: Arbeiderspers, 1956.
Er was er 's een moeder-fee.
En had ze kindertje? Ja, twee.
Twee kleine feeënkindertjes
met vleugeltjes als vlindertjes.
Ze waren beiden mooi en slank,
maar 't ene kind was lelieblank,
zoals de feetjes wezen moeten
en 't andere kind zat vol met sproeten.
De moeder was heel erg ontdaan.
Ze waste 't kind met levertraan,
met katjesdauw, met tijgermelk,
ze doopte 't in een bloemenkelk,
maar 't hielp geen steek, o nee, o nee,
het was en bleef een sproetenfee.
M'n dochter, zei de moeder toen,
nu kan ik niets meer aan je doen.
Je bent als fee (zacht uitgedrukt)
volledig en totaal mislukt.
Ga naar de koning Barrebijt
en zag daar: Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een fee met sproeten.
Wellicht neemt koning Barrebijt
je dan in dienst als keukenmeid.
De man heeft altijd wel ideeën
voor min of meer mislukte feeën.
Het feetje ging direct op weg.
Het sliep 's nachts in de rozenheg
en 't prevelde de hele tijd:
O Sire, Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een fee met sproeten.
En toen ze aankwam in de stad
stond ze te trillen als een blad.
De koning opende de deur
en zei: Gedag, waar komt u veur?
En wit van zenuwachtigheid
zei 't feetje: Uwe Majesteit,
m'n moeder doet de groeten.
Ik ben een spree met foeten.
Wel, sprak de koning heel beleefd,
ik zie wel dat u voeten heeft,
maar u bent, op mijn oude dag,
de eerste spree ik ooit zag.
Toen heeft hij dadelijk gebeld
en 't hele hof kwam aangesneld.
De koning zei: Dit is een spree.
Iets héél bijzonders. Geef haar thee
en geef haar koek. En geef haar ijs.
Ze blijft hier wonen in 't paleis.
Nu woont het feetje al een tijd
aan 't hof van koning Barrebijt
en niet als keikenmeid, o nee!
Ze is benoemd tot opperspree.
Ze heeft een gouden slaapsalet
en gouden muiltjes voor haar bed.
En alle heren aan het hof
die knielen voor haar in het stof.
Waaruit een ieder weer kan lezen
dat men als fee mislukt kan wezen
maar heel geslaagd kan zijn als spree.
Dit stemt ons dankbaar en tevree.
Uit: Annie M.G. Schmidt: Op visite bij de reus. Amsterdam: Arbeiderspers, 1956.
woensdag 29 december 2010
Being or doing?
Wat ben jij? Een Human being of een Human doing?
Of te wel ben jij iemand die kan 'zijn', of ben je iemand die moet 'doen'?
De psycholoog gaf vandaag dit inzicht bij acceptatie en zingeving. Het engelse woord voor mens is humanbeing, maar we gedragen ons vaak als human doing.
Probeer ook af en toe een gewoon te 'zijn'. Geniet van de mooie natuur, neem lekker de tijd voor jezelf!
Dit is voor mij ook nog een leerpunt. Gewoon te zijn, niks te moeten, nergens een oordeel aan te maken. Wat lijkt het me heerlijk om af en toe eens gewoon te 'zijn' en niet altijd dingen te 'moeten'....
Of te wel ben jij iemand die kan 'zijn', of ben je iemand die moet 'doen'?
De psycholoog gaf vandaag dit inzicht bij acceptatie en zingeving. Het engelse woord voor mens is humanbeing, maar we gedragen ons vaak als human doing.
Probeer ook af en toe een gewoon te 'zijn'. Geniet van de mooie natuur, neem lekker de tijd voor jezelf!
Dit is voor mij ook nog een leerpunt. Gewoon te zijn, niks te moeten, nergens een oordeel aan te maken. Wat lijkt het me heerlijk om af en toe eens gewoon te 'zijn' en niet altijd dingen te 'moeten'....
Abonneren op:
Posts (Atom)