Even iets van me laten horen...

Lieve allemaal,

Het is de laatste tijd erg stil op mijn blog. Dit komt doordat ik in een hele heftige periode zit....

Ik ga volgens het boekje zeggen ze hier. Deze tijd (zo rond de 10e week) hebben veel mensen hun moeilijkste periode. Ik zit nu in mijn 13e week. Er komt veel los. Ik ga meer en meer voelen en dat is heftig.



Ik voel verdriet, boosheid, soms blijdschap en geluk, maar ook heel veel angst. En dat is ook één van de níet leuke emoties. Ik blijf het lastig vinden om met minder leuke emoties om te gaan. Want vind nog steeds dat verdriet en boosheid er niet hoeft te zijn, maar angst al helemaal niet! Hoe kan ik nou bang zijn voor de supermarkt of voor de stad?! Dat is wat ik dan denk. Maar het ís zo, en op dit moment zal ik dat moeten zijn als de situatie op dit moment.

Tegelijkertijd gebeurd er lichamelijk veel. De pijnklachten komen meer een meer naar voren en ook heb ik vaak kramp in mijn armen, op mijn borst en soms ook in mijn keel. Hele nare lichaamssignalen zijn dat die wel degelijk aangeven dat er veel stress zit. Het is iets waar ik nu even mee moet dealen en wat in de loop van de tijd waarschijnlijk wel weer tot rust komt.

Er is veel verdriet, maar ik weet niet zo goed waarover...Ze denken ook dat het komt omdat ik jarenlang veel verdriet binnen heb gehouden om maar niet als aansteller en zwak te worden bestempeld. En nu wil er dus veel uit omdat ik bij mezelf kom zoals ze dat hier noemen. Niet bezig met iedereen om me heen, en met wat iedereen wil, maar wat wil ík?!

Nu ben ik ook bezig met de 40-dagen tijd in de kerk. Hart voor mensen. Naastenliefde gaat het over. En dan leer je dat je nederig moet zijn en anderen moet behandelen zoals jij behandeld zou willen worden..En dat vind ik nu heel lastig. Want hoe denk ik én aan mezelf en aan de anderen?? Ik heb altijd aan de ander gedacht en nooit aan mezelf, dat kan toch ook niet de bedoeling zijn...

Afgelopen week ben ik drie dagen achter elkaar heel duizelig geweest. Het duizelt me hier gewoon letterlijk wat er allemaal gebeurd. Emoties, strijd op de groep, boosheid bij verschillende cliënten, het komt allemaal goed binnen bij mij.

Nu gaat het weer wat beter gelukkig en zie ik de week wel weer wat rooskleuriger in, maar ik blijf gebed nodig hebben, mijn Vader in de hemel is tenslotte de enige die écht weet hoe het met mij gaat. Zelfs als ik het zelf soms niet weet. Wat is het toch fijn om Hem te kennen :).

Nou lieve mensen ik stop maar weer met schrijven. Er staan weer heel wat sores van mij op mn blog. Ik zal proberen jullie niet te lang op mijn volgende bericht te laten wachten, maar ik beloof niks....