Zware week

Lieve lezers

Afgelopen week is echt dé zwaarste week tot nu toe geweest in Zeist. Eerst had ik dat nog niet zo goed door ... maar toen op donderdag mijn lichaam er even min of meer mee ophield had ik geen keus meer.

Wat is er allemaal gebeurd deze week:
Ten eerste heb ik geen enkele nacht gewoon (door) kunnen slapen. Ik heb verschillende nachten elk uur op de klok voorbij zien komen. Ik heb wel geslapen maar was ook elke keer weer wakker. Zeeeeer vermoeiend kan ik je vertellen.

Dit had te maken met de spanning voor alle dingen die deze week plaats zouden vinden.

Dindag had ik namelijk een belachelijk drukke dag, wat deels mijn eigen schuld was. Ik had die dag systeemgesprek (gesprek met therapeut waar mijn ouders ook bij zijn), behandelplan bespreking (evaluatie van de afgelopen zes weken en vooruitblik op de komende zes weken), een borrel om het nieuwe jaar in te luiden met cliënten en behandelaars én ook nog een buffet voor en door de cliënten. Druk? Nee toch?!

Systeemgesprekken vind ik altijd heel moeilijk...Thuis praten we niet zo veel en dan komt in zo'n systeemgesprek ineens veel op tafel. Ik vind het erg lastig om met mijn ouders over dingen uit Zeist te praten, maar wil dit wel meer gaan doen. Maar hoe?

O ja tussen het systeemgesprek en het behandelplan heb ik nog fysiotherapie gehad en daarna ben ik met mijn ouders gaan lunchen bij Abrona Lunch & Art in Zeist. Een lunchcafé waar verstandelijk beperkte mensen werken. Erg leuk om daar te eten!

De behandelplanbespreking was goed. De therapeuten zijn tevreden over hoe het gaat en ook ik ben tevreden. Ik wil nog wel vaak té snel, maar ook daar kan ik mezelf goed in tegenhouden vinden ze. Het gaat met hele kleine stapjes, maar er is vooruitgang te zien. En daar ben ik blij om! Ik heb echt lieve therapeuten!

Na de behandelplanbespreking lag ik in mijn bed. Ik MOEST slapen van mezelf want ik had nog veel te doen. Maar ja wat gebeurd er als je moet slapen én nog veel moet doen?! Dan slaap je dus niet... Na een twintig minuten mezelf liggen opvreten ben ik mijn bed maar weer uit gegaan en ben ik op de automatische piloot gegaan en ben 'gewoon' door gegaan.

We hadden een borrel georganiseerd voor de cliënten en behandelaars en ik vond het erg leuk hoe groot de opkomst was! Iedereen was verrast. De cocktails van limonadesiroop met spa rood en vruchtjes waren goed gelukt, en het zag er ook zo gezellig uit. Helaas was ik niet meer helder genoeg om er eerst een foto van te maken, dat bedacht ik me achteraf. En dan is het dus te laat om een foto te maken...
We hadden echt veeeeel te veel gemaakt voor de borrel en dus bleef er heel veel over. We hebben er nog dagen van kunnen genieten, haha.

En toen hadden we óók nog een buffet er achter aan. Heeerlijke gerechten, hulde aan mijn medecliënten die deze lekkere dingen hebben klaargemaakt! Het was pas 18:00 uur, maar ik kan je vertellen dat het aanvoelde alsof het al midden in de nacht was...Het buffet was voor mij dus vooral zorgen dat ik voedsel binnen kreeg en verder niks....

En dat was alleen maar de dinsdag!

De verdere week heb ik nog veel last gehad van de spanning van dinsdag. Spanning die zich natuurlijk al dagen had opgebouwd en dan ook niet zomaar afgebouwd is helaas.

Wat gebeurd er als ik me (eigenlijk) heel slecht voel? Dan voel ik me goed! En dat is nou juist het gevaar. Dan sta ik namelijk op de 'uit' stand of de automatische piloot. Ik ga gewoon door en voel helemaal niks meer.

Donderdag kwam me dat weer duur te staan door benen die niet meer wilden. Tranen die juist wel wilden en een heel zwaar en moe gevoel de hele dag. Ik ben zelfs weg gegaan uit een therapie, wat totaal tegen mijn principes is, maar het kón gewoon even niet anders. Na over de afgelopen dagen gepraat te hebben met een verpleegkundige en een tijdje te hebben geslapen, was ik weer klaar om naar therapie te gaan. Ik had mijn gevoel weer weggestopt. Fout! Maar wel wat er meestal gebeurd.

Bij PMT gingen we aan de slag met 'frustratie'. Iedereen kreeg een grote bal en een stok. Eerst mochten we 3x met 40% kracht op de bal slaan, daarna 3x met 70% en toen een paar keer 100%.

Nadat we de 70% hadden gedaan vroeg de therapeut mij: Eline, ben je aan het tellen of aan het voelen?
Ik: Aan het tellen.
Therapeut: Oké dan ga je nu voelen en zeg ik wel wanneer het genoeg is.
Ik: Oké.

Maar pff wat was dat moeilijk zeg! De eerste drie keren dat ik sloeg was ik nog niet echt aan het voelen, maar de vierde keer was raak! En dat vond ik ook meteen wel genoeg. Ik vind boosheid een hele moeilijke emotie om bij te komen en dat merkte ik ook nu. Boosheid is dus ook een belangrijk thema voor mij maar ook heel moeilijk om mee aan de slag te gaan.

Donderdagavond was er een vriend van mij. Wat was ik blij dat hij er was! Hij zag al meteen dat ik er helemaal doorheen zat. Oef! Dat was wel even confronterend, maar eigenlijk wist ik het natuurlijk ook zelf wel. Deze vriend komt bijna elke week langs en die tijd is voor mij erg kostbaar. Bedankt!

Vrijdag heb ik al mijn therapieën afgezegd, het ging gewoon simpelweg even niet meer.

En nu is het weekend! Tijd om uit te rusten. Tijd om niet met therapieën bezig te zijn. Maar het weekend is ook bijna alweer voorbij. Morgen nog en dan is het 's avonds alweer tijd om naar Zeist terug te gaan.

Een nieuwe week. Een gewone week. Kom maar op, ik ben er klaar voor!